Το ερώτημα που τίθεται είναι

Το ερώτημα που τίθεται είναι:

Μας επιτρέπεται να κατασκευάζουμε ό,τι μπορούμε;

Αυτό που προκαλεί σήμερα την κοινή γνώμη, με τη γέννηση της "Ντόλυ", είναι ότι η τεχνολογία αγγίζει πλέον τον άνθρωπο, όπως θα αναφερθούμε πιο κάτω. Σήμερα ο επιστημονικός και τεχνολογικός πολιτισμός προχωρεί ερήμην του πνευματικού πολιτισμού, και γι'αυτό δεν έχει καμιά δυνατότητα να εξαφανίσει τη βαρβαρότητα, η οποία όπως πολύ καλά γνωρίζουμε μπορεί να συνυπάρχει κάλλιστα με την τεχνολογική ανάπτυξη.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, και με βάση όσα αναπτύχθηκαν πιο πάνω ότι κλωνοποίηση των ζώων ανοίγει νέους ορίζοντες στη γνώση. Το ίδιο που συμβαίνει και με την γενετική τροποποίηση των φυτών, με την δημιουργία νέων φυτών ανθεκτικών στις ασθένειες, στην ξηρασία, στα φυτοφάρμακα, στην ωρίμανση.
Όμως το ερώτημα παραμένει: Η γενετικά τροποποιημένη σόγια που είναι ανθεκτική στα ζιζανιοκτόνα, η ντομάτα που δεν σαπίζει, το βαμβάκι και το καλαμπόκι που είναι ανθεκτικά στα έντομα, η γενετικά τροποποιημένη και κλωνοποιημένη προβατίνα που παράγει περισσότερο γάλα, ή παράγει και εκκρίνει φάρμακα μεσα στο γάλα της, και όλες οι άλλες γενετικές παρεμβάσεις είναι συμβατές με την ευτυχία του ανθρώπου αλλά και με την εξασφάλιση της

ισορροπίας στην φύση και τη διατήρηση των οικοσυστημάτων;
Πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε ότι δεν θα απελευθερωθούν στο περιβάλλον οι γενετικά μεταλλαγμένοι οργανισμοί; Με όλες αυτές τις παρεμβάσεις δεν μειώνουμε την φυσική ποικιλότητα με κίνδυνο αφανισμού των αγρίων φυλών των φυτών και των ζώων; Δεν είναι μήπως η φυσική ποικιλότητα που με την αναδιάταξη του γενετικού υλικού, εκατομμύρια χρόνια τώρα, χάρισε στη Ζωή και προσαρμοστικότητα και αντοχή; Θα άξιζε να θυμηθούμε την τύχη ορισμένων μονοκαλλιεργειών που αφανίστηκαν σε μια μέρα από την δράση βλαπτικών παραγόντων, και να αναρωτηθούμε για το μέλον των κλωνοποιημένων ζώων με το ίδιο αμυντικό σύστημα απέναντι σε μια ενδεχόμεη επιδημία. Ακόμη πόσο σίγουροι είμαστε ότι αυτά τα γενετικά τροποποιημένα προϊόντα δεν είναι βλαπτικά μακροπρόθεσμα στην υγεία του ανθρώπου, τη στιγμή που η επέμβαση πάνω στο γενετικό υλικό των οργανισμών, αριθμεί μόλις λίγα χρόνια;