και τώρα τι γίνεται:

 

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;

    'Αλλωστε τη γη δεν την κληρονομήσαμε  από τους προγόνους μας αλλά από τα  παιδιά μας. Κάποιοι επιστήμονες προτείνουν ως λύση σ’ αυτό το ζοφερό πράγματι τοπίο, τη σύσταση επιτροπών δεοντολογίας και βιοηθικής για να καθοριστούν τα όρια μέσα στα οποία θα κινηθεί η έρευνα. Χωρίς κανείς να παραγνωρίζει τη χρησιμότητα τέτοιων επιτροπών και οδηγιών (ήδη στην Ευρωπαϊκή Ένωση ισχύει οδηγία για την απαγόρευση της κλωνοποίησης στον άνθρωπο), οφείλουμε να βλέπουμε όλοι μας ότι η επιστήμη σήμερα είναι κλεισμένη στα εργαστήρια των πολυεθνικών εταιρειών, των Υπουργείων 'Αμυνας και των απρόσιτων ερευνητικών κέντρων, δηλαδή έχει αποσπαστεί από τη συνείδηση, τα όρια ανοχής και την εποπτεία της κοινωνίας. Το πρόβλημα δεν είναι η επιστήμη αυτή καθαυτή, αλλά η σχέση των ανθρώπων μαζί της. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι ναι ή όχι στην επιστήμη, ναι ή όχι στην τεχνολογία, αλλά το άν θα επιτρέψουμε την τεχνοεπιστήμη να διαμορφώνει τους στόχους μας, ή θα επιβληθεί ένας κοινωνικός έλεγχος πάνω στις βασικές κατευθύνσεις της τεχνολογικής προόδου. Τέτοιες κατευθύνσεις δεν μπορεί να είναι άλλες από εκείνες που υπηρετούν μακροπρόθεσμα κοινωνικούς και οικολογικούς στόχους. Αυτό αναπόφευκτα μεταφράζεται σε πολιτικές επιλογές, όρια και προϋποθέσεις, σε μια ανυποχώρητη αξίωση για δημοκρατικοποίηση στη λήψη αποφάσεων πάνω σε όλα τα τεχνολογικά θέματα.
Τέλος, για να κατανοήσουμε την εξέλιξη του σύγχρονου ανθρώπου, που εύστοχα χαρακτηρίστηκε ως Homo Xerox, δηλαδή ως άνθρωπος αντίγραφο (που θα πραγματοποιείται με την κλωνοποίηση), σε αντίθεση με τον Homo Sapiens, δηλαδή τον Σοφό 'Ανθρωπο, που επιβιώνει ακόμα και σήμερα, απαιτείται μια άλλη κοινωνική και πολιτική διαπαιδαγώγηση των ανθρώπων. Μια διαπαιδαγώγηση, που θα διαμορφώσει μια Ηθική της τρίτης χιλιετηρίδας που θα βάζει τον άνθρωπο όχι πάνω από τη φύση, αλλά μέσα στη φύση. Όταν στα σχολεία θα εφαρμοστεί ένα νέο ωρολόγιο πρόγραμμα, όπου τη θέση των πρωτευόντων μαθημάτων να καταλάβουν το θέατρο, η ποίηση, οι εικαστικές τέχνες. Και μια φιλοσοφία όπως την εξέφρασαν οι φοιτητές στη Γαλλία τον Μάη του ‘ 68:

"Είμαστε ρεαλιστές, ζητάμε το α δ ύ ν α τ ο "