Ομιλίες

Ομιλία ΤΑΣΟΥ ΚΟΥΡΑΚΗ 1-7-2010 στη συζήτηση του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Δικαιοσύνης: «Βελτιώσεις της Ποινικής Νομοθεσίας για τους ανήλικους δράστες, πρόληψη και αντιμετώπιση της θυματοποίησης και της εγκληματικότητας των ανηλίκων».

01/07/2010

 

Ομιλία ΤΑΣΟΥ ΚΟΥΡΑΚΗ 1-7-2010 στη συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: «Βελτιώσεις της Ποινικής Νομοθεσίας για τους ανήλικους δράστες, πρόληψη και αντιμετώπιση της θυματοποίησης και της εγκληματικότητας των ανηλίκων».
 
 
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΑΚΗΣ (Ζ’ Αντιπρόεδρος της Βουλής): Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κύριε Υπουργέ, πριν μπω κατευθείαν στο νομοσχέδιο που συζητούμε, έχουμε καταθέσει ορισμένες τροπολογίες στις οποίες θα αναφερθώ ευθύς εξαρχής, γιατί έχουμε πολύ περιορισμένο χρόνο καθώς συζητούμε το νομοσχέδιο επί της αρχής και επί των άρθρων μαζί.
Αναφέρομαι στο θέμα των αδειών –το έχουμε ξανασυζητήσει αυτό το θέμα- των καταδικασμένων για αδικήματα γύρω από τα ναρκωτικά. Να θυμίσω στο Σώμα με πολύ μεγάλη συντομία ότι ορθώς ο νομοθέτης θεώρησε ότι –εκτός από τις περιπτώσεις για ισόβια και για μεγάλες ποινές- όλοι οι κρατούμενοι που βρίσκονται στις φυλακές για αδικήματα γύρω από τα ναρκωτικά, πρέπει να έχουν την ίδια μεταχείριση, αφού έχουν ήδη τιμωρηθεί από το δικαστήριο έτσι ώστε να μπορούν να υποβάλουν αίτηση για υφ’ όρον απόλυση με τη συμπλήρωση αντί των τεσσάρων πέμπτων των τριών πέμπτων της ποινής. Παρ’ όλα αυτά έχει παραμείνει η αρνητική σε βάρος τους διάκριση για το πότε μπορούν να υποβάλουν αίτηση για άδεια. Παραμένουν τα δυο πέμπτα έκτισης της ποινής, ενώ για όλους τους άλλους κρατούμενους ισχύει το ένα πέμπτο.
Καταλαβαίνετε ότι είναι αναντίστοιχο με το πνεύμα του νομοθέτη του προηγούμενου νόμου, γι’ αυτό η τροπολογία που εμείς καταθέτουμε και θα παρακαλούσαμε να γίνει δεκτή, είναι ότι οι τακτικές άδειες χορηγούνται εφόσον η κράτηση έχει διαρκέσει τουλάχιστον τρεις μήνες και ο κατάδικος έχει εκτίσει το ένα πέμπτο της ποινής του, χωρίς ευεργετικό υπολογισμό ημερών ποινής λόγω εργασίας. Σε περίπτωση έκτισης ποινής ισόβιας κάθειρξης η κράτηση πρέπει να έχει διαρκέσει τουλάχιστον οκτώ έτη, δηλαδή ό,τι ισχύει για τους άλλους κρατούμενους.
Η δεύτερη τροπολογία, η οποία απασχολεί και ταλανίζει πάρα πολλούς κρατούμενους και μας έρχονται συνεχώς μηνύματα από όλα τα σωφρονιστικά καταστήματα, είναι η μη δυνατότητα στην πράξη να παίρνουν άδεια. Με την έννοια, δηλαδή ότι, ενώ ο νόμος προβλέπει ότι μπορούν κάτω από προϋποθέσεις να παίρνουν άδεια, εξαιτίας της αλλαγής που έγινε στο νόμο –ο δικαστικός λειτουργός που προεδρεύει του Συμβουλίου σε περίπτωση διαφωνίας ως προς τη χορήγηση της αδείας, μπορεί μόνος του να προσφεύγει εντός πέντε ημερών στο Δικαστήριο Εκτέλεσης Ποινών, το οποίο αποφαίνεται αμετάκλητα- στην πράξη πολύ λίγοι κρατούμενοι τελικώς καταφέρνουν να πάρουν άδεια. Με δεδομένη τη συνήθη πρακτική διαφοροποίησης του εισαγγελέα στο ζήτημα της χορήγησης της άδειας αυτό έχει ως αποτέλεσμα τον αποκλεισμό μεγάλου αριθμού κρατουμένων από τη χορήγηση και τη στέρηση αυτού του δικαιώματος ακόμα και από εκείνους, που ήδη ελάμβαναν άδεια και δεν είχαν δημιουργήσει ποτέ πρόβλημα.
Όπως γνωρίζετε, μετά από τη διαφοροποίηση του εισαγγελέα, η υπόθεση πηγαίνει στο Συμβούλιο που, επειδή δεν έχει σχέση με την άμεση γνώση της καθημερινότητας της φυλακής και δεν μπορεί να κρίνει την προσωπικότητα του κρατουμένου με άλλα μέσα, οδηγείται κατά κανόνα στην απόρριψη της αίτησής του.
Επομένως, αυτό που ζητούμε εμείς είναι να κάνετε δεκτή την τροπολογία στο άρθρο 15 του ν. 2776/1979, όπου στο εδάφιο 2 λέει ότι η τακτική άδεια χορηγείται από το Συμβούλιο που ορίζεται στο άρθρο 70 παράγραφος 1 του παρόντος μετά από αίτηση του καταδίκου. Κατά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου καλείται αυτός καθώς και οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο για την παροχή των αναγκαίων διευκρινήσεων.
Νομίζουμε, κύριε Υπουργέ –με την ευαισθησία που διακρίνει και εσάς και τον κύριο Υφυπουργό- ότι πρέπει να γίνει δεκτό. Υποφέρουν πραγματικά οι κρατούμενοι από αυτή την άδικη ρύθμιση που στην πράξη, όπως ξέρετε –το έχετε υιοθετήσει και εσείς, είναι η θέση σας, δηλαδή- η άδεια έχει έναν απολύτως ευεργετικό χαρακτήρα για τους κρατουμένους διότι, πέρα απ’ όλα τα άλλα, βοηθάει και στην κοινωνική επανένταξη.
Η τρίτη και πολύ ουσιαστική τροπολογία είναι αυτή που έχει σχέση με το ποινικό μητρώο. Μια που συζητούμε για τους ανηλίκους γνωρίζουμε ότι τους συνοδεύει ο στιγματισμός από το ποινικό μητρώο και υπάρχει άμεση συσχέτιση ανάμεσα στην ύπαρξη του ποινικού μητρώου και τη μη πρόσβαση στην αγορά εργασίας. Η μη πρόσβαση στην αγορά εργασίας, πέρα του ότι παρεμποδίζει την κοινωνική επανένταξη του πρώην παραβάτη, μπορεί να τον οδηγήσει στην τέλεση νέων εγκλημάτων. Δεν έχει, λοιπόν, τίποτα άλλο να κάνει. Όταν πάει να πιάσει δουλειά, δεν τον δέχονται οι εργοδότες. Μελέτες έχουν δείξει ότι η εργασία μπορεί να μειώσει την υποτροπή από ένα τρίτο έως το 50%, αλλά και ότι το 60% των πρώην κρατουμένων δεν μπορούν να βρουν δουλειά εξαιτίας του ποινικού τους μητρώου.
Ειδικά για τους ανηλίκους αυτή η προβληματική κατάσταση έχει περισσότερο αρνητικό αντίκτυπο στο μέτρο που συνιστούν μια ιδιαίτερη ομάδα, καθώς η διαδικασία της κοινωνικής τους ένταξης δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί. Η βλάβη που μπορεί να προκαλέσει ο στιγματισμός στην εικόνα που έχει ο ίδιος ο κρατούμενος για τον εαυτό του, αλλά και η αντιμετώπιση από τον κοινωνικό περίγυρο μπορεί να αποβεί ιδιαίτερα καταστροφική για το μέλλον του.
Δεν θα ήθελα να σας κουράσω περισσότερο, απλώς θέλω να σας πω ότι τώρα αν κάποιος έχει καταδικαστεί σε ένα χρόνο, το αρνητικό ποινικό μητρώο σβήνεται μετά από πέντε χρόνια. Εμείς λέμε αυτό να γίνει τρία χρόνια. Αν έχει μεγαλύτερη ποινή η οποία υπερβαίνει το έτος, αντί να σβήνεται στα οκτώ χρόνια, να σβήνεται στα πέντε χρόνια, έτσι ώστε να βοηθάει τη δυνατότητα να βρουν εργασία και να ενταχθούν στο κοινωνικό σύνολο.
Σχετικά με το νομοσχέδιο, εκτιμούμε ότι όντως γίνονται πολλά θετικά βήματα σε πολλά ζητήματα. Παρ’ όλα αυτά, επειδή και εσείς στην Επιτροπή αναφέρατε με πολύ σαφή τρόπο ότι θα θέλατε πάρα πολύ κάποιος να οδηγείται σε στέρηση της ελευθερίας του σε όλως εξαιρετικές περιπτώσεις και ότι θα έπρεπε να υπάρχουν ανοικτές δομές και ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει για λόγους οικονομικούς και γενικότερα οργάνωσης, στελέχωσης κ.λπ. σας λέμε ότι αυτό, βεβαίως, δεν είναι λόγος να μην αρχίσουμε. Καταλαβαίνουμε την οικονομική στενότητα. Τουλάχιστον πρέπει να υπάρχει μια κατεύθυνση για ανοικτές δομές. Από την άλλη, παρ’ όλο που μιλάμε για τροποποιήσεις στον Ποινικό Κώδικα, οι ανήλικοι κρατούμενοι στις φυλακές του Αυλώνα, του Βόλου, στα Διαβατά και στα άλλα καταστήματα δεν βλέπουν σε τίποτα να βελτιώνεται η ζωή τους απ’ αυτό το νομοσχέδιο.
Με άλλα λόγια, ενώ έχουμε θετικά μέτρα σε πολλά σημεία –γι’ αυτό εμείς θα ψηφίσουμε τα περισσότερα άρθρα με τις τροπολογίες, τις οποίες θα αναπτύξω πολύ σύντομα- δεν γίνεται η μεγάλη τομή. Παρ’ όλο που συμφωνούμε στη φιλοσοφία και σε όλα αυτά που έχετε πει, δεν γίνεται η μεγάλη τομή στην πράξη μέσα από το νομοσχέδιο, εκτός αν έχετε σκοπό να φέρετε κάτι άλλο που να μπορεί να ανοίγει το δρόμο σε μια άλλη αντίληψη, ώστε σχεδόν κανένας ή ελάχιστες, ακραίες περιπτώσεις ανηλίκων να οδηγούνται στη φυλακή.
Ξέρουμε πολύ καλά ότι οκτώ στα δέκα παιδιά που οδηγούνται στη φυλακή, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα επιστρέφουν στη φυλακή ως ενήλικοι πια κρατούμενοι. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να το δεχθούμε και φαντάζομαι ούτε και εσείς.
Δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι ειδικά οι ανήλικες γυναίκες κρατούμενες υπόκεινται σε ακόμα χειρότερες συνθήκες από ό,τι τα αγόρια, αφού εξαιτίας της μικρότερης παραβατικότητας είναι στις ίδιες φυλακές με τις ενήλικες κρατούμενες. Επιπλέον, τα κορίτσια αυτά υποβάλλονται σε κολπικό έλεγχο, όπως και ενήλικες γυναίκες. Η σκέψη, δηλαδή, ότι ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι αναγκάζεται να καθίσει στη γυναικολογική καρέκλα για να υποστεί αυτή την τραυματική εξέταση για την ψυχική της υγεία, ενισχύει τη πεποίθησή μας ότι η φυλακή δεν είναι χώρος για ένα παιδί.
Έρχομαι σε επιμέρους ζητήματα. Σχετικά με το άρθρο 1 θα λέγαμε ότι γίνεται μια προσπάθεια μείωσης της ποινής, αλλά η ασάφεια του νόμου περί εξαιρετικών περιπτώσεων και ιδιαίτερα σοβαρών εγκλημάτων όπως αναφέρεται, πολύ φοβούμαι, κύριε Υπουργέ, ότι θα οδηγήσει στην επιβολή της ποινής των δεκαπέντε ετών για πολύ μεγάλη κατηγορία αδικημάτων. Εμείς θα βλέπαμε ότι θα μπορούσε το ανώτατο όριο να είναι τα δέκα χρόνια. Παρ' όλα αυτά, το άρθρο αυτό θα το ψηφίσουμε.
Σχετικά με το άρθρο 2 η αντίληψή μας είναι ότι θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ότι κάποιος μπορεί να οδηγείται σε ένα κατάστημα κράτησης, όταν έχει συμπληρώσει το δέκατο έκτο έτος της ηλικίας του, γιατί η ψυχοκινητική του κατάσταση ολοκληρώνεται περίπου τότε, αλλά και η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές είναι τέτοια, ώστε να επιτείνει τη διακινδύνευση και την απόκτηση αρνητικών εμπειριών και την κοινωνική περιθωριοποίησή του.
Αυτό το στοιχείο, που είπα προηγουμένως, ισχύει: οχτώ στα δέκα παιδιά γυρνούν ξανά στη φυλακή μετά την αποφυλάκισή τους, έχοντας διαπράξει μεγαλύτερα εγκλήματα και έχοντας μεγαλύτερη παραβατικότητα. Επομένως, η τροπολογία την οποία καταθέτουμε είναι ότι «περιορισμός σε ειδικό κατάστημα κράτησης νέων επιβάλλεται μόνο σε ανήλικους που έχουν συμπληρώσει το 16ο έτος της ηλικίας τους, εφόσον η πράξη τους έχει χαρακτήρα κακουργήματος και εμπεριέχει στοιχεία βίας, στρέφεται κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας ή τελείται κατ’ επάγγελμα ή κατ’ εξακολούθηση».
Όσον αφορά το άρθρο 2, τα μέτρα που επιβάλλονται, που λέτε ότι είναι αναμορφωτικά ή θεραπευτικά μέτρα και ότι αν αυτά δεν αποδώσουν, τότε μπορεί να οδηγηθεί στον ποινικό σωφρονισμό, θα λέγαμε ότι αυτό είναι ευχολόγιο, γιατί στην πράξη ξέρουμε πάρα πολύ καλά ότι αυτά τα μέτρα, τα αναμορφωτικά, δεν εφαρμόζονται ή είναι κενά περιεχομένου. Ενδεικτικά, δηλαδή, αναφέρουμε ότι και η ανάθεση της επιμέλειας ανηλίκου σε επιμελητή ανηλίκων, στην ουσία πρόκειται για ένα κενό γράμμα, όταν πρόκειται για μια υπηρεσία υποστελεχωμένη και με προσωπικό χωρίς ειδική εκπαίδευση, που ελάχιστα μπορεί να προσφέρει στον ανήλικο, ανεξάρτητα από τις καλές προθέσεις αυτών που τη στελεχώνουν, ενώ κάποια άλλα από τα αναμορφωτικά μέτρα, όπως είναι η φοίτηση του ανηλίκου σε σχολές, παρακολούθηση των κοινωνικών και ψυχολογικών προγραμμάτων, η παροχή κοινωφελούς εργασίας κ.λπ., είναι στην πλειοψηφία τους ευχολόγια. Καταλαβαίνουμε ότι υπάρχουν κάποια απ’ αυτά, αλλά στο σύνολό τους δεν είναι ικανοποιητικά σε καμία περίπτωση. Πολύ φοβούμεθα ότι ο ποινικός σωφρονισμός θα αποτελέσει τον κανόνα για τους ανηλίκους.
Στο ίδιο άρθρο, στο άρθρο 2 παρ. 2, έχουμε μια τροπολογία. Με βάση τις γνωστές αδυναμίες που έχει το Ίδρυμα Βόλου, όπου βρίσκονται ανήλικοι παραβάτες έως δέκα οχτώ χρονών, αλλά και παιδιά οχτώ έως δώδεκα ετών, η τροπολογία μας είναι ότι σε ανήλικο που δεν έχει συμπληρώσει το δέκατο τρίτο έτος της ηλικίας του, δεν επιβάλλεται το αναμορφωτικό μέτρο, δηλαδή η τοποθέτηση σε κατάλληλο ίδρυμα αγωγής, παρά μόνο το αναμορφωτικό μέτρο τοποθέτησης σε προνοιακό ίδρυμα παιδικής προστασίας, αν κριθεί τούτου αναγκαίο. Ειδικά στο Ίδρυμα Ανηλίκων του Βόλου, η κατάσταση είναι τέτοια, ώστε σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να βρίσκονται παιδιά τόσο διαφορετικών ηλικιών. Παρ’ όλα αυτά, το άρθρο αυτό θα το ψηφίσουμε.
Στο άρθρο 3, θα σας αναπτύξει και η κ. Ηρώ η Διώτη την αντίληψη που έχουμε για το ότι δεν μπορεί στους αλλοδαπούς να επιβληθεί το μέτρο της διοικητικής κράτησης. Θεωρούμε ότι είναι εξαιρετικά άδικο. Ο μισός πληθυσμός περίπου είναι μη νόμιμοι μετανάστες. Πολλές φορές δεν ευθύνονται και οι ίδιοι. Άρα, η τροπολογία που καταθέτουμε είναι ότι «σε ανήλικο αλλοδαπό δεν μπορεί να επιβληθεί το μέτρο της διοικητικής κράτησης. Μέριμνα για τη διαμονή του λαμβάνει ο Εισαγγελέας Ανηλίκων σε συνεργασία με τις αρμόδιες Υπηρεσίες Επιμελητών Ανηλίκων».
Όσον αφορά το άρθρο 4, το οποίο το ψηφίζουμε, νομίζουμε ότι έχει θετικές διατάξεις και ιδιαίτερα στο ότι ένας δικαστής πρέπει να έχει περάσει ειδικά προγράμματα επιμόρφωσης, αν και εδώ υπάρχουν δύο σχολές. Μια είναι να υπάρχουν ειδικοί δικαστές και η άλλη σχολή είναι να υπάρχουν γενικοί δικαστές με ειδικά προγράμματα επιμόρφωσης. Νομίζω ότι η δεύτερη λύση -και αυτή που προκρίνετε εσείς- είναι προσφορότερη σε κάθε περίπτωση.
Το άρθρο 5 θεωρούμε ότι μπορούμε να το ψηφίσουμε. Χρειάζεται η ακρόαση του ενηλίκου.
Στο άρθρο 7, νομίζουμε ότι εδώ υπάρχει μια διάκριση, όσον αφορά το αυτόφωρο. Όταν πιάνονται ανήλικοι με ενηλίκους, πολλές φορές –θα το γνωρίζετε καλύτερα από εμένα, οι νομικές μου γνώσεις δεν είναι άριστες- γίνεται ένας διαχωρισμός και οδηγείται πάλι ο ενήλικος στο αυτόφωρο. Άρα, θα πρέπει να ληφθεί μέριμνα, ώστε να μην παραμένει αυτό πίσω και έλκει. Έχει σχέση με το άρθρο 130 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας παρ. 3. Πρέπει να τροποποιηθεί και αυτό, για να μην έχουμε αναντιστοιχίες.
Τα άρθρα 7 και 8 τα ψηφίζουμε και το 9, βεβαίως, το ψηφίζουμε, αλλά δεν καταλαβαίνουμε γιατί η προφυλάκιση, ενώ ήταν στο σχέδιο νόμου έξι μήνες, μετά έγινε συν τρία. Δεν το καταλάβαμε αυτό. Ποια αναγκαιότητα υπαγόρευσε αυτήν την αυστηροποίηση; 
(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή)
Δύο-τρία λεπτά θα χρειαστώ ακόμη, κύριε Πρόεδρε, αν έχετε την καλοσύνη.
Επίσης, στο σημείο αυτό θέλω να πω ότι και εμείς, αλλά και ο Συνήγορος του Παιδιού, εκφράζουμε σοβαρές επιφυλάξεις γι’ αυτό που λέγεται. Δηλαδή, επειδή κάποιος διαβιώνει σε ένα δυσμενές κοινωνικό περιβάλλον, ενώ ο ίδιος δεν έχει κάνει αξιόποινη πράξη, ουσιαστικά τον στέλνουμε σε ιδρύματα αγωγής που ξέρουμε ότι λειτουργούν περίπου με κανόνες στέρησης της ελευθερίας και άλλα;
Θεωρούμε, κύριε Υπουργέ, ότι σε όλα αυτά τα παιδιά που πραγματικά διαβιώνουν σε ένα κοινωνικό περιβάλλον, στο οποίο τελούνται καθ’ έξιν και κατ’ επάγγελμα αξιόποινες πράξεις, θα έπρεπε η αντιμετώπιση να είναι σε ξενώνες, στέγες φιλοξενίας, που θα έπρεπε να δημιουργηθούν από την πολιτεία, γιατί αλλιώς δεν νομίζουμε ότι βοηθιέται η όλη κατάσταση.
Στο άρθρο 9, σχετικά με το διορισμό του συνηγόρου, εμείς γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά ότι ο τρόπος με τον οποίο αυτό υλοποιείται τελικά, είναι ότι γίνεται την τελευταία στιγμή, ο συνήγορος δεν έχει γνώση του αντικειμένου. Γι’ αυτό η τροποποίηση που κάνουμε είναι να διορίζεται συνήγορος τουλάχιστον τρεις μέρες πριν τη δικάσιμο. «Και αν αυτό ακόμη σε κάποιες περιπτώσεις δεν μπορεί να καταστεί εφικτό, ο διορισθείς επί της έδρας συνήγορος δύναται να υποβάλλει αίτημα προς διακοπή της δίκης, ώστε να διατίθεται επαρκής χρόνος και ευκολία για την προετοιμασία της υπεράσπισης». Το λέμε για να έχει δηλαδή πραγματικό περιεχόμενο αυτό που φέρνετε στο άρθρο 9. Αυτή είναι η τροπολογία.
Στο άρθρο 10 υπάρχει αυτό που μόλις ανέφερα προηγουμένως, ότι δεν μπορεί να πηγαίνει ένα παιδί, επειδή είναι σε δυσμενές περιβάλλον, στο ίδρυμα αγωγής. Και αυτή η τροπολογία που υποβάλλουμε είναι ότι: Επί του άρθρου 1 παρ. 5 του σχεδίου νόμου να αντικατασταθεί η παράγραφος 5 ως εξής: «σε ανηλίκους, οι οποίοι διαβιώνουν σε κοινωνικό περιβάλλον ατόμων, τα οποία τελούν καθ’ έξιν ή κατ’ επάγγελμα αξιόποινες πράξεις, εφόσον υπάρχει η γνωμάτευση του Επιμελητή Ανηλίκων ότι δεν είναι εφικτή ή σκόπιμη η ένταξή τους σε προνοιακό ίδρυμα φιλοξενίας ανηλίκων, παρέχεται προστασία με εισαγωγή σε κατάλληλες μονάδες μέριμνας και παιδαγωγικής φροντίδας, όπως ξενώνες, στέγες φιλοξενίας και άλλα.»
Δεν έχω χρόνο για να πω, γιατί το άρθρο 11 το καταψηφίζουμε. Ίσως, στη δευτερολογία μου πω λίγο περισσότερα πράγματα.
Συνολικά, εμείς θα δηλώσουμε «παρών», κύριε Υπουργέ, στο νομοσχέδιο. Θεωρούμε ότι θα μπορούσε να γίνει μια προσπάθεια, όχι απλώς βελτίωσης που σίγουρα επιφέρει, αλλά άλλης αντίληψης, όπως την έχετε δηλώσει κατ’ επανάληψη και εσείς και ο κ. Υπουργός. Τα περισσότερα άρθρα -όπως είπα- τα υπερψηφίζουμε και δίνουμε ιδιαίτερα έμφαση, γιατί νομίζουμε ότι έχουν εξαιρετική σημασία οι τροπολογίες που υποβάλαμε για τις άδειες των κρατουμένων και στις δύο περιπτώσεις και για το ποινικό μητρώο των ανηλίκων.
Σας ευχαριστώ και νομίζω ότι υπάρχουν πάρα πολλά να γίνουν, όπως το έχετε εξαγγείλει και ότι θα βρούμε θετική ανταπόκριση.