Ομιλίες

Ομιλία Τάσου Κουράκη στη Βουλή για την επέτειο της 24ης Ιουλίου 1974, ημέρας της Δημοκρατίας

24/07/2008

Από τα πρακτικά της Βουλής ΙΒ΄ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΥΝΟΔΟΣ Α΄ ΤΜΗΜΑ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΘΕΡΟΥΣ 2008 ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΙΒ΄ Πέμπτη 24 Ιουλίου 2008 ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΑΚΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σήμερα τιμούμε την επέτειο για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, καθώς και όλους όσους αγωνίστηκαν, βασανίστηκαν και έχασαν τη ζωή τους στον αγώνα ενάντια στην επτάχρονη τυραννία. Δεν μπορούμε, όμως, δυστυχώς να πούμε ότι ο αγώνας τους δικαιώθηκε στο σύνολό του. Όχι μόνο γιατί εξακολουθεί να υπάρχει στρατός κατοχής σε έδαφος της Κύπρου και να μην έχει ακόμη επιτευχθεί μια δίκαιη και βιώσιμη λύση προς όφελος των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων μέσω μιας κοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας, αλλά γιατί η δημοκρατία μας περιστέλλει τα κοινωνικά δικαιώματα αντί να τα διευρύνει και η ζώνη της φτώχειας αγκαλιάζει ολοένα και μεγαλύτερα στρώματα του πληθυσμού και γιατί για πρώτη φορά έχουμε μια γενιά, όπου γνωρίζει πως θα έχει λιγότερα ασφαλιστικά δικαιώματα από την προηγούμενη, πιο επισφαλείς θέσεις εργασίας, λιγότερο μέλλον. Ακόμη γιατί το περιβάλλον σε σχέση με αυτό του 1974 είναι σε χειρότερη κατάσταση, με τη Λίμνη Κορώνεια να σβήνει, με τα καμένα δάση να προοιωνίζονται για οικιστική αξιοποίηση, με τον Ποταμό Αχελώο να απειλείται να εκτραπεί παράλληλα με την εκτροπή του μέτρου και του «φρονείν». Όλες και όλοι όσες και όσοι πάλεψαν, κύριοι συνάδελφοι, για την αποκατάσταση της δημοκρατίας δεν αντιπάλεψαν μόνο για να φύγουν οι συνταγματάρχες. Αυτοί οι αγωνιστές που δεν είναι σήμερα μαζί μας δεν θα αισθάνονταν καθόλου δικαιωμένοι, αν έβλεπαν ότι χθες πέρασε από τη Βουλή η κατάργηση της αυτοδιοίκησης της δικαιοσύνης, ότι εκδιώχθηκε ο Πρόεδρος της Ανεξάρτητης Επιτροπής για το μαύρο χρήμα, ότι είμαστε απλοί θεατές στο κλείσιμο του εργοστασίου της SIEMENS στη Θεσσαλονίκη και των Κλωστοϋφαντουργίων του Λαναρά σε όλη την Ελλάδα και εκατοντάδες εργαζόμενοι είναι αντιμέτωποι με το φάσμα της πείνας και της εξαθλίωσης και αυτή τη στιγμή είναι έξω από το κτήριο της Βουλής και διαδηλώνουν για το δικαίωμα στην εργασία. Ακόμη είναι κρίμα που η προφητική δύναμη της μεταπολιτευτική περιόδου δεν αξιοποιήθηκε για το καλό του τόπου, καθώς τα δύο μεγάλα Κόμματα, οι δυο μεγάλοι σχηματισμοί που ήρθαν στην Κυβέρνηση υπηρέτησαν πιστά την κοινωνία της αγοράς, την εκποίηση του δημόσιου χώρου, την περιστολή των κοινωνικών ελευθεριών στο όνομα της ασφάλειας και την αντιμετώπιση της βίας. Ποια βία, όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι μεγαλύτερη από εκείνη που στερεί από τους ανθρώπους τo δικαίωμα στην εργασία, τις ίσες ευκαιρίες στη μόρφωση, στον πολιτισμό, στο καθαρό περιβάλλον; Γιατί τα εργατικά «ατυχήματα» δεν είναι βία; Η απαξίωση των δημόσιων νοσοκομείων και οι άνθρωποι που πεθαίνουν στο δρόμο, γιατί δεν υπάρχει κρεβάτι εντατικής θεραπείας και οι γιατροί πρέπει να αποφασίσουν -γιατί είναι λίγα τα κρεβάτια και μεγάλες οι ανάγκες- ποιοι θα πεθάνουν, δεν είναι βία; Οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις στους πυρόπληκτους δεν είναι βία; Ο αποκλεισμός και η κακομεταχείριση των μεταναστών δεν είναι βία; Οι άθλιες συνθήκες στις φυλακές και στα κρατητήρια, που είναι ίδιοι χώροι οι περισσότεροι από αυτούς με αυτούς που υπήρχαν επί επταετίας, δεν είναι βία; Και όση βία άσκησε το τανκ που έριξε την πόρτα του Πολυτεχνείου, άλλη τόση ασκεί σήμερα το Υπουργείο Παιδείας με το να μην προσφέρει τη δυνατότητα σε μεγάλη μερίδα γονιών που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσουν το παιδί τους μετά το λύκειο. Ναι, κύριοι συνάδελφοι και αυτό βία είναι. Το «ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» του Πολυτεχνείου έγινε ψωμί για όσους μπορούν ακόμη με τετρακόσια ή εξακόσια ευρώ να το εξασφαλίζουν, παιδεία για όσους μπορούν να πληρώσουν τα παιδιά τους και ελευθερία όσο δεν τους πιάνουν οι κάμερες στις διαδηλώσεις, στους εργασιακούς χώρους και δεν τους φακελώνουν με τα βιομετρικά δεδομένα. Ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς, τριάντα τέσσερα χρόνια μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, πιστεύει, αγαπητοί συνάδελφοι, ότι η ιστορική μνήμη δεν είναι μουσειακό έκθεμα. Υπάρχει και ζει στο βαθμό που ανανεώνεται και αναβαπτίζεται στα οράματα και τις ανάγκες της εποχής. Και η σημερινή απαίτηση δεν είναι να γυρίσουμε στην προδικτατορική εποχή. Η σημερινή απαίτηση είναι να ανατραπεί η κοινωνία όπου όλα πωλούνται και όλα αγοράζονται μέσα στη λογική του νεοφιλελευθερισμού, που είναι ο σύγχρονος καπιταλισμός της σύγχρονης κυριαρχίας των αγορών και των χρηματιστηρίων, της αποδόμησης του κοινωνικού κράτους, της μαζικής ανεργίας, της κατάργησης των εργασιακών δικαιωμάτων, της φτώχειας. Ο Συνασπισμός Ριζοσπαστικής Αριστεράς τιμά την επέτειο, καθώς εντείνει τις προσπάθειές του για περισσότερα δικαιώματα για όλους, για σταθερή εργασίας, ασφάλιση, για δωρεάν παιδεία και υγεία, συμμετοχή στα πολιτιστικά αγαθά, προστασία και αναβάθμιση του περιβάλλοντος. Το σημερινό μνημόσυνο πρέπει να γίνει υπόσχεση και πράξη και για την Κύπρο και για την Ελλάδα. Σας ευχαριστώ.