Ομιλίες

Ομιλία Τάσου Κουράκη στη συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου: «Κύρωση και εφαρμογή της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των παιδιών….. κράτησης και άλλες διατάξεις». (2ο μέρος)

03/12/2008

Ομιλία Τάσου Κουράκη στη συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου: «Κύρωση και εφαρμογή της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των παιδιών κατά της γενετήσιας εκμετάλλευσης και κακοποίησης, μέτρα για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και την αποσυμφόρηση των καταστημάτων κράτησης και άλλες διατάξεις». ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΒΟΥΛΗΣ ΙΒ΄ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΥΝΟΔΟΣ Β΄ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΜΔ΄ Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου 2008 ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΑΚΗΣ: Ευχαριστώ κύριε Πρόεδρε. Κατ’ αρχήν κύριε Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, να πούμε για την 757 ότι δεν έχουν υιοθετηθεί στο βαθμό που συμπεριλάβατε στο παρόν νομοσχέδιο τα χαμηλά όρια ποινής, περιμένουμε στο μέλλον να υλοποιηθεί η 757 όσον αφορά τα όρια της ποινής γιατί γνωρίζετε πάρα πολύ καλά ότι σήμερα στη χώρα μας, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης, έχουμε μια αυστηροποίηση των ποινών. Ήθελα να επισημάνω μια αντίφαση. Η αντίφαση είναι η εξής: Στο δελτίο το οποίο έχει βγει στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Δικαιοσύνης στις 19 Νοεμβρίου και το οποίο στάλθηκε μάλιστα και στα σωφρονιστικά καταστήματα, στο εδάφιο που αναφέρεται στις πειθαρχικές ποινές, αναφέρονται επί λέξει δυο πράγματα. Πρώτον ότι καταργείται το καθεστώς της αθροιστικής μέτρησης των ποινών και δεύτερον πάμε για τη συγχώνευση. Το πρώτο δεν ισχύει. Δηλαδή θα ήθελα να υπάρχει μια αντιστοίχιση ανάμεσα σε αυτό που υποσχεθήκατε και κυκλοφορήσατε με το άρθρο 22 στο οποίο δεν φαίνεται καθόλου. Φαίνεται η συγχώνευση, όπως την επιχειρείται αλλά δεν φαίνεται καθόλου ότι καταργείται το καθεστώς της αθροιστικής μέτρησης. Και νομίζω ότι για να είμαστε συνεπείς σε σχέση με αυτά που λέμε και αυτά που κάνουμε στο τέλος, επειδή είναι και γραπτό κείμενο, στην ιστοσελίδα είπα, του Υπουργείου Δικαιοσύνης, θα έπρεπε να καταργηθεί το καθεστώς της αθροιστικής προσμέτρησης των ποινών και εν πάση περιπτώσει όταν γίνεται συγχώνευση αυτή να μην υπερβαίνει ένα όριο οροφής. Παραδείγματος χάρη, σύμφωνα με τη δική μας τροπολογία, δεν μπορεί σε περίπτωση συμψηφισμού αυτό να φθάσει πάνω από το μισό του χρόνου της διαγραφής της βαρύτερης ποινής. Νομίζω ότι έχει νόημα όπως επίσης θα πρέπει να σκεφθούμε πολύ σοβαρά γιατί θα έπρεπε να στερούνται του ευεργετικού δικαιώματος της κατάρτισης ή της εργασίας, όταν υπάρχει μια πειθαρχική ποινή. Εμείς εκτιμούμε ότι δεν πρέπει ούτε η κατάρτιση, ούτε η εργασία να σχετίζεται με ένα πειθαρχικό παράπτωμα. Νομίζω ότι είναι άδικο και πέραν των άλλων είναι και αναποτελεσματικό. Θα ήθελα επίσης σε αυτά που είπατε ότι θα κάνετε δεκτά, γιατί είδα χθες ότι το προσέξατε με ιδιαίτερη σημασία, τη μείωση του ποσού των 3 ευρώ αν είναι δυνατόν στο 1 ευρώ. Γιατί σας λέω ότι τελικώς ωφελούνται μόνο αυτοί που έχουν χρήματα γιατί το ποσό είναι μεγάλο και δεν μπορώ να διανοηθώ κύριε Υπουργέ, ότι χρησιμοποιείται αυτός ο τρόπος για να έχουμε έσοδα στον κρατικό προϋπολογισμό. Δεν είναι το καταλληλότερο κοινωνικό στρώμα για να πάρουμε έσοδα για τον κρατικό προϋπολογισμό. Νομίζω ότι η μείωση από τα 3 στο 1 ευρώ είναι ρεαλιστική και τείνει να είναι δίκαιη στο βαθμό που εκτιμούμε εμείς ότι έπρεπε να πάει προς το μηδέν. Σχετικά με τα υπόλοιπα θα έλεγα ότι η εναρμόνιση με την 757 που ανέφερα προηγουμένως την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης του Συμβουλίου Υπουργών είναι ότι το 23α και το 23 είναι έξω από τα πλαίσια αυτής της απόφασης. Μιλάμε για μια πολύ μεγάλη αυστηροποίηση ποινών η οποία είναι έξω απ’ αυτό το πνεύμα. Επιπλέον κύριε Υπουργέ, χθες μιλώντας για το άρθρο 16 σας το είπα και ιδιαιτέρως προηγουμένως, αναφέρεται στην υπό όρον απόλυση μόνο για τα πλημμελήματα. Και τότε μου είπατε ότι ένα που είναι κακούργημα ας χρησιμοποιήσει το άρθρο 15 για την μετατροπή και την εξαγορά. Στο άρθρο 15 στην πρώτη παράγραφο στο τέλος αναφέρεται ότι αφορά τις ποινές που δεν υπερβαίνουν τα πέντε χρόνια φυλάκισης. Νομίζω ότι αυτή η λέξη «φυλάκιση», η οποία σχετίζεται με τα πλημμελήματα, είναι απαγορευτική για τους ανθρώπους, οι οποίοι έχουν καταδικαστεί με πράξεις επιβαρυντικές, όπως τα λέμε «κακουργήματα». Εκτιμούμε ότι θα ήταν δίκαιο η λέξη «φυλάκιση» να απαλειφθεί από την πρώτη παράγραφο του άρθρου 15, έτσι ώστε να μπορούν να μετακινούνται τα άτομα, τα οποία δεν απολύονται με την υφ’ όρων απόλυση και δεν τους περιλαμβάνει στο άρθρο 15 και να χρησιμοποιούν τη μετατροπή της ποινής τους. Νομίζω ότι είναι λογικό να ευνοηθούν απ’ αυτή τη ρύθμιση, γιατί γνωρίζετε καλύτερα από εμένα, εγώ δεν είμαι νομικός, ότι υπάρχουν κρατούμενοι, οι οποίοι έχουν δικαστεί από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων και έχουν ποινές κάτω από πέντε χρόνια, αλλά δεν χαρακτηρίζονται ως πλημμελήματα. Ο νομοθέτης έκρινε ότι δεν είναι τόσο βαρύ το αδίκημά του και μπορεί να αντιμετωπιστεί με μία πλημμεληματική ποινή κάτω των πέντε χρόνων. Αυτοί όμως που έχουν καταδικαστεί από Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων χαρακτηρίζουν την πράξη τους ως κακούργημα, άρα δεν ωφελούνται καθόλου. Γι’ αυτό λέω ότι στο άρθρο 16 η λέξη «πλημμέλημα» αποκλείει μια μεγάλη κατηγορία που, με κάποιους πρόχειρους υπολογισμούς, αφορά περίπου χίλιους οκτακόσιους κρατούμενους –επαναλαμβάνω- για πλημμεληματικές πράξεις, οι οποίες όμως έχουν επιβληθεί από Κακουργιοδικεία. Νομίζω ότι μπορούμε να απαλείψουμε τη λέξη «πλημμελήματα» στο άρθρο 16, όπως και την πολύ σημαντική λέξη «φυλάκιση» στο άρθρο 15. Θα είναι πολύ πιο δίκαιο. Τώρα, για το άρθρο 16, για την υφ’ όρων απόλυση, ανέφερα και χθες –το επαναλαμβάνω και τώρα γιατί είμαστε στο τελικό στάδιο- ότι είναι μια αναγκαία ρύθμιση και θα έπρεπε να αφορά και τους ανήλικους και επιπλέον να έχει έναν μόνιμο χαρακτήρα για τους ενήλικους και να μην είναι έκτακτη. Έτσι, λοιπόν, θα λέγαμε, σύμφωνα με την τροπολογία, την οποία έχουμε καταθέσει εμπροθέσμως, ότι καταδικασθένες για κακούργημα, οι οποίοι ήταν ανήλικοι κατά την τέλεση της πράξης, απολύονται με την υφ’ όρων απόλυση, εφόσον έχουν εκτίσει, ή εκτίουν, τα 2/5 της ποινής τους. Σχετικά με την προφυλάκιση, ορθώς είπατε ότι είναι ένα μόνιμο μέτρο –δεχόμαστε βεβαίως ότι δεν είναι έκτακτο- το οποίο όμως δεν μπορεί να υπερβαίνει τους δώδεκα μήνες, εκτός από ορισμένες εξαιρέσεις. Αυτές, όμως, οι εξαιρέσεις, κύριε Υπουργέ, πολύ φοβόμαστε ότι είναι τόσες πολλές που στην πραγματικότητα υπάγονται πάρα-πάρα πολλά αδικήματα σ’ αυτές και τελικώς αυτοί οι άνθρωποι θα παραμείνουν δεκαοκτώ μήνες. Είναι μια προκαταβολή ποινής, την οποία δεν δικαιούται κανείς, αν δεν δικαστεί από το δικαστήριο. Όσον αφορά το άρθρο 19, νομίζουμε ότι η αναπηρία 67% πραγματικά είναι ένα καλό μέτρο κι εμείς έχουμε βάλει μια πρόταση για επέκταση –το δεχθήκατε νομίζω αυτό- βαριάς μορφής καρκινοπάθειες, επιπλέον όλων των άλλων, αν και ο καρκίνος –σαν γιατρός μιλάω τώρα- δεν έχει πολλές ελαφριές περιπτώσεις. Δεν μπορεί κανείς να ξέρει πότε θα αρχίσει μια επιταχυνόμενη διαδικασία ενός νεοπλάσματος. Σχετικά τώρα με τις ημέρες της άδειας –νομίζω ότι είναι κάτι που αφορά όλους τους κρατούμενους- είπατε να μην σπεύσουμε σε πλειοδοσία. Δεν πρόκειται για πλειοδοσία. Νομίζω ότι αν τις πέντε μέρες που υπάρχουν τώρα τις κάνουμε επτά, είναι κάτι απολύτως ρεαλιστικό. Άλλωστε, γνωρίζετε καλύτερα από εμένα ότι η άδεια βοηθά σε μια επανένωση με την οικογένεια, επανένωση με την κοινωνία, έτσι ώστε –όταν τελικά κάποιος αποφυλακιστεί- να μπορεί πολύ πιο εύκολα να προσαρμοστεί σε μια νέα πραγματικότητα. (Στο σημείο αυτό χτυπά το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή) Ελάχιστο χρόνο θα χρησιμοποιήσω ακόμη, κύριε Πρόεδρε. Επιπλέον, κύριε Υπουργέ, θα ήθελα το εξής: Αυτή τη στιγμή βιώνουμε ένα αναχρονιστικό και προσβλητικό καθεστώς της ενδοσωματικής έρευνας. Έχουμε καταθέσει, κύριε Υπουργέ, μια τροπολογία, ώστε να καταργηθεί η ενδοσωματική έρευνα σε κάθε περίπτωση. Είναι εξευτελιστική για την προσωπικότητα κάθε ανθρώπου και νομίζουμε ότι υπάρχουν άλλοι τρόποι, ώστε να διασφαλιστεί ο έλεγχος αυτών που μπαίνουν στη φυλακή, των αντικειμένων και άλλων ή ουσιών, αλλά σε καμία περίπτωση με ενδοσωματική έρευνα. Νομίζουμε ότι είναι εξευτελιστικό και για τις γυναίκες και για τους άνδρες και για κάθε άνθρωπο αυτό το στοιχείο. Είναι στιγμή που, επειδή νομίζουμε ότι είναι προσβολή της αξιοπρέπειας, έχουμε καταθέσει σχετική τροπολογία στο άρθρο 23 παράγραφο 6 του Σωφρονιστικού Κώδικα, λέγοντας να καταργηθεί η ενδοσωματική έρευνα σε κάθε περίπτωση. Επίσης, έχουμε καταθέσει τροπολογία για το Σωφρονιστικό Κώδικα που λέει ότι σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αμφισβητείται το δικαίωμα του κάθε κρατούμενου να ενημερώνεται με εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές. Και προφανώς δεν μπορεί να εννοηθεί καμία μορφή λογοκρισίας περιορίζοντας το δικαίωμα του κρατούμενου στην ενημέρωση. Μια άλλη διάταξη, την οποία δεν ξέρω πώς την αντιμετωπίζετε –γιατί δεν ακούστηκε ιδιαίτερα- είναι το δικαίωμα του κρατούμενου να διατηρεί στο κελί του ηλεκτρονικό υπολογιστή. Νομίζουμε ότι το δικαίωμα των κρατουμένων στις νέες τεχνολογίες, όσον αφορά τη γραφή και την ανάγνωση, είναι αδιαμφισβήτητο. Κανείς δεν έχει τιμωρηθεί για να γράφει μόνο με το χέρι. Επιπλέον, θα λέγαμε ότι η εκμάθηση ηλεκτρονικού υπολογιστή είναι ένα επιπλέον εφόδιο στην κοινωνική του επανένταξη μετά το τέλος του εγκλεισμού. Υπάρχουν χώρες, όπου οι κρατούμενοι έχουν υπολογιστή και δεν μιλάω για σύνδεση με το ίντερνετ, μιλάω μόνο για έναν προσωπικό υπολογιστή. Αυτό είναι και εφόδιο και δίνεται η δυνατότητα να επικοινωνεί με τις νέες τεχνολογίες. Δεν έχουμε να φοβηθούμε απολύτως τίποτα αν εισαχθεί ένα τέτοιο μέτρο. Δεν είναι ριζοσπαστικό, απλά είναι υποβοηθητικό μιας ολόκληρης διαδικασίας, που όπως είπα βοηθά και στην κοινωνική επανένταξη. Ακόμη, είχαμε αναφέρει –και αναπτύξαμε και το σκεπτικό αυτό και στην Επιτροπή- ότι εκείνοι οι κρατούμενοι, οι οποίοι βρίσκονται στις φυλακές όχι για εγκλήματα του νόμου περί ναρκωτικών, αλλά εξαιτίας της εξάρτησής τους διαπράττοντας άλλα αδικήματα –κλοπές και άλλα- θα μπορούσαν να τύχουν του ευεργετικού μέτρου της αναγνώρισης ότι είναι χρήστες, με μια διαδικασία την οποία έχετε προτείνει. Νομίζω ότι μπορεί να επεκταθεί και σε όλους όσους βρίσκονται σ’ αυτή την κατηγορία και βεβαίως να αναγνωρίζεται ως ελαφρυντική περίσταση κατά την επιμέτρηση της ποινής κάποιος, ο οποίος συμμετέχει και ολοκληρώνει ένα εγκεκριμένο θεραπευτικό πρόγραμμα απεξάρτησης. Τέλος, θα ήθελα να ασχοληθούμε κάποια στιγμή στο μέλλον, κύριε Υπουργέ, με δύσκολα ζητήματα, όπως είναι τα ζητήματα των συνθηκών κράτησης των πολιτικών κρατουμένων σε υπόγεια και σε απομόνωση. Νομίζω ότι δεν πρέπει να συγχέουμε καθόλου –όχι μόνο γι’ αυτή την κατηγορία των κρατουμένων, αλλά για κάθε κρατούμενο- αν συμφωνούμε ή όχι με το αδίκημα που έχει διαπράξει, αν εμείς θα το κάναμε ή όχι στη θέση του, αν θα χρησιμοποιούσαμε αυτό τον τρόπο διεκδίκησης ή όχι ή αγανάκτησης, με το δικαίωμα στο σεβασμό του κάθε κρατουμένου. Κάποια στιγμή νομίζω ότι θα πρέπει να ασχοληθούμε με τα υπόγεια, όπως είπα, των φυλακών Κορυδαλλού και την απομόνωση των πολιτικών κρατουμένων. ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ιωάννης Δραγασάκης): Ολοκληρώστε, κύριε Κουράκη, για να κρατήσετε και χρόνο από τη δευτερολογία σας. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΑΚΗΣ: Δεν θυμάμαι αν ανέφερα προηγουμένως –μέσα σε όλα αυτά γιατί είναι πάρα πολλά- και το δικαίωμα της χρηματικής μείωσης από τα τρία ευρώ όσο γίνεται λιγότερο και για τους μη έχοντες τη δυνατότητα, απόρους, το ποσό αυτό να είναι μηδενικό. Νομίζω ότι μπορείτε πολλά απ’ αυτά να τα κάνετε δεκτά, έτσι ώστε να έχουμε ένα καλύτερο νομοσχέδιο. Προφανώς, θα ακολουθήσουν και άλλα. Νομίζω ότι είναι μια καταπληκτική ευκαιρία αυτή τη στιγμή να προχωρήσουμε. Ξέρετε, ο κ. Κουβελάκης έμεινε ως ο Υπουργός Δικαιοσύνης, ο οποίος έκανε τις περισσότερες μεταρρυθμίσεις στο δικαιικό μας σύστημα. Θα θέλαμε –φαντάζομαι όλοι οι συνάδελφοι σ’ αυτή τη Βουλή- εσείς να είστε ένας Υπουργός που με αυτό και με τα άλλα νομοσχέδια θα έχετε προχωρήσει πολύ περισσότερο αυτό το ζήτημα του σωφρονιστικού συστήματος –και όχι μόνο- αλλά και του ζητήματος της δικαιοσύνης στο σύνολό του. Νομίζω ότι αποτελεί τιμή για όλη τη Βουλή να λένε ότι και ο Χατζηγάκης ξεπέρασε τον Κουβελάκη, όσον αφορά τις ρυθμίσεις, τη γενναιότητα και την προοδευτικότητα γύρω απ’ αυτά τα ζητήματα. Σας ευχαριστώ. ΣΩΤΗΡΗΣ ΧΑΤΖΗΓΑΚΗΣ (Υπουργός Δικαιοσύνης): Ευχαριστώ πολύ. Δευτερολογία ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΑΚΗΣ: Κύριε Υπουργέ, άκουσα για το ποιες τροπολογίες κάνατε αποδεκτές. Διερωτώμαι γιατί δεν κάνατε αμέσως αποδεκτή την τροπολογία 416 που αναφέρεται στα άτομα που είναι εξαρτημένα και βρίσκονται στη φυλακή για άλλα αδικήματα και ισχυρίζονται –και μπορούμε να το εξακριβώσουμε με το άρθρο 14- ποιοι είναι εξαρτημένοι ή όχι. Θα έπρεπε να επεκταθεί η δυνατότητα. Γιατί δηλαδή θεωρούμε ότι εγκλήματα περί τα ναρκωτικά είναι μόνο αυτοί που έχουν σχέση με την εμπορία και τη διακίνηση και όχι όσα εγκλήματα διεπράχθησαν από ανθρώπους που είναι εξαρτημένοι είτε βρίσκονται σε μια ιδιαίτερη κατάσταση εκείνη τη στιγμή ή γενικώς η συμπεριφορά τους έχει αλλοιωθεί. Ο ισχυρισμός ότι είναι εξαρτημένα αυτά τα άτομα μπορεί να διασφαλιστεί από μία πραγματογνωμοσύνη, όπως σωστά επισημαίνετε και έχετε φέρει στο άρθρο 14 και νομίζω ότι μπορεί να επεκταθεί χωρίς δεύτερη σκέψη. Επίσης, είπατε ότι θα εξετάσετε άλλα στοιχεία που έχουν σχέση με την ενδοσωματική έρευνα. Νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να δεχθεί ότι δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι για να ελέγχει η φυλακή τους κρατούμενους οι οποίοι επιστρέφουν μετά από μια άδεια ή από μια έξοδο στο νοσοκομείο από τη φυλακή στο να μη μεταφέρουν κυρίως ναρκωτικές ουσίες αλλά και άλλα αντικείμενα και θα έπρεπε να υποβάλλονται αυτοί οι άνθρωποι στην απαξιωτική, θα έλεγα, για την προσωπικότητά τους, ενδοσωματική έρευνα. Δεν μιλάω για τη σωματική έρευνα, αναφέρομαι στην ενδοσωματική έρευνα. Είπατε ότι θα το εξετάσετε, φανταζόμουν ότι θα μπορούσατε να το κάνετε αποδεκτό πάραυτα ώστε να απαλλαγούμε απ’ αυτή την πρακτική η οποία προσβάλλει βαρύτατα τους ανθρώπους αυτούς. Δεν μιλήσατε βέβαια καθόλου για την αύξηση του χρόνου των αδειών, παρ’ όλο που είστε στην αντίληψη. Αυτό που κάνετε δεν είναι απονομή μιας εύνοιας, είναι σωφρονιστικό μέτρο, με την έννοια ότι βοηθάει στην αποκατάσταση, στην κοινωνική επανένταξη του κρατούμενου. Θα μπορούσε πραγματικά ο αριθμός των αδειών να είναι μεγαλύτερος από όσο έχουμε προτείνει και εμείς. Επίσης, στο άρθρο 20 καταθέσαμε τροπολογία και νομίζουμε ότι θα έπρεπε να δίδεται με ίσους όρους η άδεια και για τους καταδικασμένους για υποθέσεις ναρκωτικών. Επίσης, δεν κατάλαβα γιατί επιφυλαχθήκατε στις περιπτώσεις που αναφερόμαστε σε ασθένειες να συμπεριλάβετε και τους καρκινοπαθείς. Αμέσως έπρεπε να γίνει αυτό. Μάλιστα, σας λέω ότι στην επίσκεψη που είχαμε στις γυναικείες φυλακές του Αυλώνα ήταν μια κυρία η οποία βρισκόταν σε δύσκολη κατάσταση με το να διευκρινισθεί αν έχει καρκίνο του παγκρέατος ή όχι. ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΧΑΤΖΗΓΑΚΗΣ (Υπουργός Δικαιοσύνης): Τους βάλαμε, κύριε συνάδελφε. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΑΚΗΣ: Εάν τους βάλατε, δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω περισσότερο. Όσον αφορά για τις βαριές μορφές καρδιακής ανεπάρκειας, αυτός είναι ιατρικός όρος, δεν μιλάμε γενικώς, ότι έχει μεγαλώσει λίγο η καρδιά του ή γενικώς λαχανιάζει. Έχει σχέση με βαριές καταστάσεις μυοκαρδιοπάθειας, μπορεί να βρεθεί με αντικειμενικό τρόπο και να προσδιορισθεί αυτή η κατηγορία. Βεβαίως, δεν μας δόθηκε ο χρόνος να μιλήσουμε για την τμηματική έκτιση της ποινής αυτών που έχουν μικρές ποινές τρία έως πέντε χρόνια και για την παροχή κοινωφελούς εργασίας. Τέλος, θέλω να ξανασκεφθείτε τη δυνατότητα στο άρθρο 15 να επεκταθεί το ευεργετικό αυτό μέτρο, έστω και ως εφάπαξ και σ’ αυτούς οι οποίοι έχουν διαπράξει πλημμελήματα αλλά έχουν καταδικαστεί από Εφετεία Κακουργημάτων. Νομίζω ότι είναι μια κατηγορία που αξίζει και σ’ αυτούς. Ήδη το Δικαστήριο αποφάσισε ότι η ποινή τους παρ’ όλο που δικάστηκαν για κακούργημα είναι μέχρι τα πέντε χρόνια και νομίζω ότι θα μπορούσε να επεκταθεί ώστε να έχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Σας ευχαριστώ.