Ομιλίες

Ομιλία Τάσου Κουράκη στη Βουλή στη συζήτηση της με αριθμό 49/12.2.2009 επερώτησης δέκα επτά Βουλευτών του ΠΑ.ΣΟ.Κ., σχετικά με τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα

23/02/2009

Από τα πρακτικά της Βουλής
ΙΒ΄ ΠΕΡΙΟΔΟΣ
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΣΥΝΟΔΟΣ Β΄
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ Γ΄
Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΑΚΗΣ:

Μια που έγινε συζήτηση σήμερα για το συμβάν που έχει σχέση με την απόδραση από τις φυλακές, ήθελα να κάνω και εγώ ένα σχόλιο, λέγοντας ότι όταν εμείς μιλούσαμε ως ΣΥΡΙΖΑ για την αναγκαιότητα της αποσυμφόρησης των φυλακών, δεν εννοούσαμε την αποσυμφόρηση δια αέρος, δηλαδή δια μέσω ελικοπτέρων. Προτείναμε πολύ πιο γήινους τρόπους, ευκολότερους και προσφορότερους.
Λέγαμε βέβαια και τότε ότι οι συνθήκες που επικρατούν στις φυλακές και ο σεβασμός των δικαιωμάτων των κρατουμένων, είναι καθρέφτης των δικαιωμάτων της κοινωνίας. Έτσι και η στρέβλωση που παρατηρείται στη διοίκηση των σωφρονιστικών καταστημάτων αντανακλά στη στρέβλωση της δημόσιας διοίκησης, που …
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γεώργιος Σούρλας): Δηλαδή είναι θέμα παιδείας το ότι έφυγε ο Μπόλαρης;
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΑΚΗΣ: Θα φτάσω και σε αυτό, κύριε Πρόεδρε.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γεώργιος Σούρλας): Να μην πάτε εκεί.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΤΑΛΗΣ: Ο κ. Μπόλαρης είναι εδώ, κύριε Πρόεδρε.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γεώργιος Σούρλας): Υπήρχε και Μπόλαρης, όχι ο Βουλευτής. Έτσι δεν είναι, κύριε Μπόλαρη; Υπήρχε και Μπόλαρης συνώνυμος.
Αναφέρομαι στον Παλαιοκώστα. Μην παρεξηγηθούμε για τον Βουλευτή κ. Μπόλαρη.
Συνεχίστε, κύριε Κουράκη.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΑΚΗΣ: Αν μου επιτρέπετε, η αναξιοκρατία…
ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γεώργιος Σούρλας): Πώς να σας επιτρέψω, όμως; Είμαστε σε επερώτηση για την παιδεία και μιλάτε για τις φυλακές, επειδή είναι επίκαιρο το θέμα του Παλαιοκώστα. Εγώ τι πρέπει να κάνω, που σας εκτιμώ και ιδιαίτερα;
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΑΚΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, αυτό που ήθελα να πω και νομίζω ότι έχει σημασία…
ΜΑΡΚΟΣ ΜΠΟΛΑΡΗΣ: Εισαγωγή κάνει, κύριε Πρόεδρε.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΑΚΗΣ: Ναι, είναι εισαγωγή.
…είναι πως θέλω να πιστεύω ότι το όλο συμβάν δεν θα έχει ως αποτέλεσμα τον περιορισμό των δικαιωμάτων των κρατουμένων και της ελευθερίας τους, γιατί αυτοί οι άνθρωποι έχουν καταδικαστεί μόνο για τη φυσική στέρηση της ελευθερίας τους και τίποτε άλλο. Αντίδοτο στο συμβάν είναι η διεύρυνση της ελευθερίας και η χρηστή διοίκηση.
Σχετικά με όσα ακούσαμε από τον κύριο Υπουργό Παιδείας, που ανέφερε ότι μεγάλος ασθενής βεβαίως είναι η παιδεία και ότι η ευθύνη επιμερίζεται σε όλους, θα ήθελα να πω ότι βεβαίως επιμερίζεται αλλά σε εκείνους που κυβέρνησαν, σε εκείνους που είχαν την ευθύνη για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η παιδεία σε όλα τα επίπεδα και περιγράφτηκαν από όλες τις πτέρυγες της Βουλής με τα πιο μελανά χρώματα.
Ο κύριος Υπουργός της Παιδείας είπε ότι έγιναν πράγματα. Εμείς λέμε ότι, ναι, έγιναν, αλλά προς ποια κατεύθυνση; Είχαμε την πραξικοπηματική κατάργηση του άρθρου 16 με την αναγνώριση των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών. Έχουμε τη διεύρυνση του θεσμού των εποχικών και συμβασιούχων του νόμου 407 σε όλα τα πανεπιστήμια. Έχουμε την ιδιωτικοποίηση της έρευνας με τον νόμο που πέρασε στη Βουλή, έχουμε το κλείσιμο των πανεπιστημίων.
Κάλεσε ο κύριος Υπουργός για μια συνεργασία και ένα εθνικό σχέδιο. Εμείς δεν μπορούμε να στέρξουμε σ’ ένα εθνικό σχέδιο το οποίο εισάγει ουσιαστικά την ιδιωτικοποίηση της παιδείας σε κάθε επίπεδο, γιατί ένα από τα κύρια συμπτώματα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της τελευταίας δεκαπενταετίας είναι η τάση να διοχετεύεται ένα μέρος της δημόσιας ευθύνης στην αγορά. Και αυτό το βλέπουμε όχι μόνο στην παιδεία, αλλά στην υγεία, στην ασφάλιση και σε πάρα πολλά άλλα επίπεδα.
Ο κύριος Υπουργός ανέφερε ως δικαιολογία του ότι δεν μπορεί να δοθεί το 5% του ΑΕΠ στην παιδεία την παρούσα συγκυρία και τη χρηματοπιστωτική κρίση. Προφανώς ηχεί ως αστείο αυτό που λέχθηκε, καθώς υπάρχουν χρήματα ακόμα και τώρα, όπως τα 28 δισεκατομμύρια που διοχετεύονται σε άλλους προσφορότερους και κατ’ επιλογή της Κυβέρνησης τομείς.
Προφανώς η παρούσα κατάσταση, η κρίση στην παιδεία, ανατροφοδοτείται από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική που σε διεθνές επίπεδο, όπως είπαμε, έχει συρρικνώσει τις δημόσιες δαπάνες και κυρίως την ευθύνη της για το κοινωνικό κράτος.
Στην Ελλάδα όμως συντρέχουν και επιπλέον λόγοι και άλλου είδους πολιτικές επιλογές που οξύνουν περαιτέρω τη νεοφιλελεύθερη επιθετικότητα. Να θυμίσουμε τελείως ενδεικτικά τα πλέον κραυγαλέα παραδείγματα, όπως είναι οι θεόρατες δαπάνες για τους εξοπλισμούς, που εμείς εκτιμούμε ότι θα μπορούσαμε, χωρίς να μειωθεί καθόλου η ικανότητα άμυνας της χώρας, να περιοριστούν δραστικά.
Να θυμίσουμε την κατασπατάληση των εθνικών πόρων για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τα αποτελέσματα εκείνης της πολιτικής τα βλέπουμε και τώρα. Όπως αντιλαμβάνεστε, αυτά τα παραδείγματα έχουν σχέση με μια δικομματική συναίνεση ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Νέας Δημοκρατίας.
Επομένως, εμείς εκτιμούμε ότι δεν φταίει το σύνδρομο της Ψωροκώσταινας για τη δραματική υστέρηση της Ελλάδας στους παραπάνω τομείς. Άλλωστε υπάρχουν παραδείγματα, όπως αναφέρθηκε, μικρών χωρών, όπως είναι η Φιλανδία και η Ιρλανδία, που έχουν επενδύσει συνειδητά, μακροχρόνια και συστηματικά στην έρευνα και στην παιδεία ως βασική προϋπόθεση της κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης.
Πρέπει να αντιληφθούμε πάρα πολύ καλά, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι σε μία χώρα όπως είναι η Ελλάδα η επένδυση στην παιδεία είναι αναπτυξιακός όρος.
Εμείς ως ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αντιθέμεθα στους σχεδιασμούς και αρνούμαστε το πλέγμα των νόμων της ιδιωτικοποίησης της ανώτατης παιδείας που επιχειρούν να καταστρέψουν και να απαξιώσουν το δημόσιο πανεπιστήμιο, παρακάμπτοντας, όπως είπα και προηγουμένως, ακόμα και το Σύνταγμα.
Θα συνεχίσουμε να αντιδρούμε σε όλες τις προσπάθειες να μετατραπεί το πανεπιστήμιο σε ένα αυταρχικό εκπαιδευτήριο, όπου οι διδασκόμενοι και οι διδάσκοντες θα αναλαμβάνουν ρόλους σ’ ένα σύστημα αναπαραγωγής γνώσεων στην υπηρεσία των κυρίαρχων αξιών και των κυρίαρχων προτύπων.
Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αγωνίζεται για αλλαγές που να υπερβαίνουν τον ορίζοντα του νεοφιλελευθερισμού. Αγωνιζόμαστε για ελεύθερη πρόσβαση στο πανεπιστήμιο, όπου ο καθένας και η καθεμιά θα μπορούν να σπουδάζουν αυτό που επιθυμούν. Θεωρούμε ότι όλοι ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλλου, θρησκείας, εθνικότητας, οικονομικής κατάστασης, τόπου εγκατάστασης κ.λπ. έχουν το δικαίωμα πρόσβασης και επιτυχούς συμμετοχής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πρέπει άμεσα τα δημόσια πανεπιστήμια να αποκτήσουν τις συνθήκες που θα επιτρέπουν κάτι τέτοιο.
Παράλληλα πρέπει να έχουμε πολύ καλύτερη παιδεία σε όλες τις βαθμίδες. Αναφέρομαι στα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Στο πανεπιστήμιο η γνώση δεν θα είναι εμπόρευμα και ο έλεγχος δεν θα ακρωτηριάζει τη δημιουργικότητα.
Επειδή έχει αναφερθεί πολλές φορές η λέξη αξιολόγηση, εμείς, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είμαστε υπέρ της αξιολόγησης, αλλά η ακαδημαϊκή αξιολόγηση διδασκόντων και διδασκομένων δεν θα αποτελεί εργαλείο στα χέρια των κρατούντων ιδιωτών, αυτών που συστηματικά υπονομεύουν την παιδεία, ούτε μέσω ιεράρχησης των πτυχίων και των σπουδών.
Η αξιολόγηση στη δική μας αντίληψη είναι μία συνθήκη αυτοβελτίωσης της παιδείας και δημόσιου υπολογισμού του έργου της στην κοινωνία, που όλοι την οφείλουμε. Με αυτούς τους άξονες εμείς πορευόμαστε και με αυτούς υπερασπιζόμαστε το δημόσιο πανεπιστήμιο.
Σας ευχαριστώ.