Στην από κει μεριά*

 

Η Αιωνιότητα παίρνει σάρκα και οστά όταν τα βήματά σου συνεχίζουν να πηγαίνουν ενώ εσύ έχεις φύγει

 

Όταν το άρωμά σου συνδέεται εν τη απουσία σου με τους αδένες των ανθρώπων για να εκκρίνουν πάθη και έρωτες

 

Όταν το σχήμα της μορφής και της δημιουργίας σου βρίσκεται στα χείλη και τα μολύβια ανθρώπων που δεν έτυχε να σε γνωρίσουνε όσο ζούσες. Άλλωστε γι' αυτούς τίποτε δεν άλλαξε τώρα που έφυγες. Η παρουσία σου ήταν όχι ένα ον οπτικής απτής συνάντησης, αλλά ένα ον- βιβλίο, ένα ον- μουσική, ένα ον-αγάπη

 

Και συ τότε στην αντίπερα όχθη να ξεχωρίζεις πιο πολύ κι απ' τους εναπομείναντες στην από δω μεριά

 

* Το παραπάνω κομμάτι δημιουργήθηκε εξαιτίας της ανάγνωσης ενός αποσπάσματος από το προσωπικό μου ημερολόγιο, όπου όταν ο γιος μου ο Κωστής ήτανε τεσσάρων χρονών, και του διάβαζα ένα βιβλίο, σε κάποιο σημείο του παραμυθιού πεθαίνει ένα παιδάκι και ο Κωστής με διακόπτει και μου λέει : Μπαμπά γιατί δεν τραγουδήσανε το παιδάκι για να ξεπεθάνει;