Ο Ινδιάνος και η φλογέρα

 

Στην αυγή της ανθρώπινης κοινωνίας η δημιουργία απορροφούσε σχεδόν το σύνολο της δραστηριότητας των ανθρώπων , σε σχέση με την κατανάλωση αγαθών. Στις μέρες μας ο δείκτης έχει μετακινηθεί ως πρακτική, αλλά κυρίως ως φιλοσοφία, στη λατρεία της κατανάλωσης, περιφρονώντας το σκέλος της δημιουργίας. Με την εξέλιξη μάλιστα και την ολοκλήρωση της ηλεκτρονικής δικτύωσης σπιτιών και καταστημάτων, θα είναι δυνατός σε λίγα χρόνια ο περίπου αυτόματος εφοδιασμός των σπιτιών με προϊόντα, χωρίς ο καταναλωτής να μετακινηθεί από την τηλεοπτικής του πολυθρόνα.

Αντιπαραβάλλοντας σ΄αυτήν μια άλλη φιλοσοφία, θυμίζω το διάλογο του Αμερικανού επιχειρηματία με τον Ινδιάνο, τη στιγμή που ο Ινδιάνος κατασκευάζει μια φλογέρα:

-Πόσα θέλεις να σου πληρώσω για να μου δώσεις τη φλογέρα;

- Ένα δολάριο.

-Αν σου παραγγείλω να μου φτιάξεις δέκα, πόσο θα πηγαίνει το κομμάτι;

-Πέντε δολάρια η κάθε φλογέρα απαντά ο Ινδιάνος.

-Μα καλά αυτό δεν είναι λογικό παρατηρεί ο επιχειρηματίας.

-Είναι απόλυτα σύμφωνο με τη δική μου λογική απαντά ο Ινδιάνος και να σου εξηγήσω: Την πρώτη φλογέρα τη φτιάχνω για το κέφι μου και καταβάλλω ελάχιστο κόπο, για τις άλλες όμως θα κουραστώ πολύ περισσότερο και γι’ αυτό θα πρέπει να αμειφθώ ανάλογα.

Είναι μία διαφορετική λογική, ή ακριβέστερα μια άλλη φιλοσοφία που θεωρεί τη δημιουργία συστατικό στοιχείο της ύπαρξης των ανθρώπων, συστατικό της ψυχολογικής και πνευματικής τους ισορροπίας. Η πρώτη λογική φροντίζει να ελαχιστοποιεί την προσπάθεια σωματική και πνευματική, μηδενίζοντας τη διαδικασία της δημιουργίας. Είναι σύμφωνη με την κοινωνία της κατανάλωσης που απευθύνεται (κατασκευάζει0 σε αγοραστές και όχι της κοινωνίας που απευθύνεται σε πολίτες-δημιουργούς.

Τι λάθος δρόμος, τι χαράμι να ξοδεύεται έτσι μια ζωή!