3. Οι δρόμοι της αυτοανάφλεξης

Δεν το μπορώ το κυριλέ
Θέλω ο θυμός μου να γίνεται κάρβουνο και δυναμίτης
Κι όσο δεν το καταφέρνω
καρτερώ να γυρίσει ο καιρός από κάποιον έρωτα χειροβομβίδα
Και καθώς τον προσμένω πυρίτιδα γίνομαι και φιτίλι

Μόνο που κάποιες φορές φοβάμαι την αυτοανάφλεξη

Δωρητές οργάνων

Με τους νόμους τους μας
βάφτισαν δωρητές ζωής πριν
το θάνατο

Για να 'χουν τα
Τ Ε Ρ Α Τ Α δύο κεφάλια και
τέσσερα πόδια
οκτώ κοιλιές και δέκα
κώλους

Εν μέσω ακρωτηριασμένου
πλήθους
που χωρίς χέρια κρατούσαν με τα
δόντια τους την κόκκινη
σημαία της
επανάστασης

Το ένα εκατομμύριο τσιμπήματα μέλισσας

Όσο δικαιώνω τα μεγάλα σχέδια, τους σπουδαίους θεσμούς, τις μεγάλες ανατροπές, άλλο τόσο
-ίσως και περισσότερο- έχουν νόημα οι μικρές ανθρώπινες πράξεις που
ανοίγουν τις χαραμάδες του κόσμου. Οι ρωγμές που αποσαθρώνουν το οικοδόμημα
αμφισβητώντας το δίκαιο και το αυτονόητο της ύπαρξής του

Είναι τα δεκάδες ριζίδια ή
τα τριχοειδή του νερού
που διαβρώνουν τα μνημεία του
αυτονόητου

-Είναι ο συνεταιρισμός που διώχνει την πολυεθνική αλυσίδα
-Οι άστεγοι που καταλαμβάνουν το άδειο κτήριο αρνούμενοι το παράλογο της κενής ιδιοκτησίας
-Είναι οι γιατροί που θεραπεύουν τους ανασφάλιστους δωρεάν
-Είναι ....

Το ένα εκατομμύριο τσιμπήματα μέλισσας

Δεν μπορώ να σταματήσω
πια
Με τρέχουν οι δρόμοι

Δεν είμαστε πλέον εμείς
Είμαστε όλοι οι ερχόμενοι σε
ατέρμονη σκυταλοδρομία

Οι σημαίες

Όταν στον σπασμένο ιστό της
κραυγής μας τυλίγεται η
απόγνωση της γενιάς του
μηδενικού μέλλοντος

Δεν είναι το μαλλί της γριάς των
παιδιών που μεγάλωσαν

Είναι τα ακρωτηριασμένα άκρα τους που
συνεχίζουν ασώματα το δρόμο τους
τυλίγοντας τη γύμνια τους με τη
δικαιοσύνη του αύριο

Όχι δεν τα βάφω μαύρα
Απολαμβάνω τη ΔΙΚΗ τους κατάρρευση

Μόνο τρέχω να πάρω απ' τα χέρια τους τις λέξεις
«αξιοπρέπεια», «δικαιοσύνη», «ζωή»,
για να τις σώσω απ' το φριχτό ναυάγιο και
τη δίνη που τις ρουφάει στον βυθό...