Συνεντεύξεις

Συνέντευξη στην ΕΠΟΧΗ

Έντυπο: 
Εφημερίδα ΕΠΟΧΗ
04/01/2009

1)Τάσο θα ήθελα να ξεκινήσουμε από τη σφαγή στη Γάζα. Εσύ βρέθηκες στην περιοχή πριν λίγους μήνες.

Το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης στον πλανήτη με ενάμισι εκατομμύριο κατοίκους που εξακολουθεί να υφίσταται εξαιτίας της ενθάρρυνσης της κυβέρνησης του Ισραήλ από τις ΗΠΑ, τις δυτικές και ορισμένες αραβικές χώρες, αλλά και της αδιαφορίας όλων ημών των λεγόμενων πολιτισμένων, ευαίσθητων και συνειδητοποιημένων.... Κατά τη διάρκεια του δεκαοκτάμηνου αποκλεισμού πέθαναν και τραυματίστηκαν πολύ περισσότερα παιδιά από όσα σήμερα από τους βομβαρδισμούς. «… Να σημειώσουμε ότι με το πλοίο από τη Γάζα για την Κύπρο στην επιστροφή τον Αύγουστο 2008 μεταφέραμε ένα αγόρι 14 χρόνων που είχε ολοκληρωτικό ακρωτηριασμό τους ενός κάτω άκρου από ισραηλινή οβίδα». Επομένως αυτό που γίνεται τώρα είναι ένα έγκλημα που έχει μεγαλύτερη ένταση και το μαθαίνουμε γιατί «παίζει» στις ειδήσεις των ΜΜΕ. Και όπως έλεγε και ο Μπρεχτ «...ο πόλεμος γεννιέται από την ειρήνη τους/ καθώς ο γιος από τη μάνα./ Έχει τα δικά της απαίσια χαρακτηριστικά. /Ο πόλεμός τους σκοτώνει /ό,τι άφησε όρθιο/ η ειρήνη τους
 
2) Σήμερα συναντήθηκες με την Παλαιστινιακή Κοινότητα στη Θεσσαλονίκη. Ενημέρωσέ μας περισσότερο γι’ αυτό.

-Είναι σήμερα η αφορμή με τις εκατόμβες των νεκρών να αφυπνιστούν οι ναρκωμένες και πλαδαρές συνειδήσεις κάνοντας το πρόβλημα της Γάζας δικό μας, σα να πήρε φωτιά το σαλόνι ή το αυτοκίνητό μας. Γιατί στην ουσία αυτό έχει γίνει. Απλώς δεν το βλέπουμε. Αυτό που είπαμε να γίνει είναι κάθε σύλλογος και κάθε φυσικό πρόσωπο στην Θεσσαλονίκη, από το πολιτιστικό σωματείο ως τους Δήμους και τα συνδικάτα, να καταδικάσει τους υπεύθυνους (δηλαδή Ισραήλ, ΗΠΑ, ΕΕ, καθώς και την άθλια στάση των αραβικών κυβερνήσεων) και να συμβάλλει με όποιον τρόπο μπορεί στο σταμάτημα της γενοκτονίας και στη απάλυνση του πόνου των πληγέντων.
3) Να πάμε και στα "δικά μας". Τώρα που οι μαθητές αποσύρθηκαν και οι δρόμοι γέμισαν με καταναλωτές, που οι εικόνες της εξέγερσης αντικαταστάθηκαν με τα συνήθη τηλεοπτικά προγράμματα του ευτελούς γούστου, θεωρείς ότι ξαναγυρνάμε στην προγενέστερη κατάσταση "ομαλότητας";

-Τίποτε δεν μπορεί να είναι όπως χθες. Παρόλο που θα προσπαθήσουν να επιβάλλουν ως πρώτη προτεραιότητα την επαναφορά της κοινωνίας στην  «ειρήνη» τους, οι μαθητές βγήκαν στους δρόμους και οι μεγάλες κινητοποιήσεις σε όλες τις πόλεις στοιχειώνουν τον ύπνο των πλιατσικολόγων των παιδικών ονείρων. Η εξέγερση θα συνεχιστεί με άλλη μορφή. Ίσως όχι τόσο εκκωφαντική αλλά σίγουρα πιο υπονομευτική για το σύστημα που δολοφονεί κάθε μέρα και όχι κάπου κάπου το χέρι ενός μπάτσου. Γιατί εξακολουθούν να είναι ανοιχτά πελώρια ζητήματα, όπως τα ζητήματα της παιδείας (ρόλος του λυκείου, ελεύθερη πρόσβαση στα ΑΕΙ, αναγνώριση των ΚΕΣ), το ζήτημα της εργάσιμης εβδομάδας των 3-4 ημερών, η ανεργία, ή έκρηξη της περιθωριοποίησης των μεταναστών, η αυξανόμενη κρατική βία, τα ζητήματα των κρατουμένων κ.α Αυτά τα ζητήματα δεν είναι παίξε γέλασε, δεν είναι gameboy, ούτε εικονική πραγματικότητα.
4) Μετά την κοινωνική εξέγερση του Δεκέμβρη, θεωρείς ότι διαμορφώνεται μια νέα σχέση κοινωνικού και πολιτικού;

- Η κοινωνική έκρηξη του Δεκέμβρη έβαλε πολλά ζητήματα και ξεκαθάρισε άλλα τόσα. Οι διεργασίες στο εσωτερικό όχι μόνο του κινήματος αλλά και των κομματικών σχηματισμών ήταν εντυπωσιακές. Και όχι τόσο αυτό που είδαμε όσο αυτό που συνεχίζει να γίνεται. Για παράδειγμα είναι δυνατόν να μην επηρέασε τις συνειδήσεις των νεολαίων του ΚΚΕ η φοβική, περιχαρακωμένη και εν πολλοίς συνεργαζόμενη με το σύστημα στάση της ηγεσίας του στις κινητοποιήσεις; Ή ακόμη της νεολαίας του ΠΑΣΟΚ με τέτοια συμπεριφορά, εκτός τόπου και χρόνου, του προέδρου του; Ακόμη και στον ΣΥΡΙΖΑ είχαμε την ευχάριστη έκπληξη, κατά την άποψή μου, να υπάρχει μια μετατόπιση προς τις κινηματικές διαδικασίες ομάδων που δεν μας είχαν συνηθίσει σε κάτι τέτοιο και αποτέλεσε θετική έκπληξη. Είδαμε δηλαδή αυτή τη φορά σχεδόν στο σύνολό του τον χώρο μας να μην φοβάται να «εκτεθεί» στην αρνητική κριτική των καθωσπρέπει της άρχουσας ελίτ και να μην έχει πρόβλημα να συγχρωτιστεί με την «κουρελαρία», δηλαδή τα νέα παιδιά και να συνομιλήσει, να επικοινωνήσει μαζί της.
5) Πως μπορούν να συνοψιστούν οι κοινωνικοί αγώνες στο πολιτικό επίπεδο; Πως μπορεί να εκφραστεί πολιτικά ο θυμός της νεολαίας;   

-Εκτιμώ ότι χρειάζεται η νεολαία, ακολουθώντας τους δικούς της ρυθμούς και τρόπους, να συνδεθεί με την εργατική τάξη και η κραυγή της να γίνει συγκροτημένος πολιτικός λόγος με σχέδιο, στόχους, πολιτική προοπτική και κατεύθυνση. Τα ζητήματα της κρατικής καταστολής, τα ζητήματα της παιδείας, των εργασιακών σχέσεων και των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων να είναι στην πρώτη γραμμή. Παράλληλα να προβληθεί περισσότερο από κάθε άλλο η σημασία του συλλογικού κόντρα στο ατομικό, του δημόσιου κόντρα στο ιδιωτικό, του αλληλέγγυου κόντρα στο ανταγωνιστικό αυτιστικό πρότυπο της κοινωνίας.
Ακόμη πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι οι κινητοποιήσεις της νέας γενιάς δεν αποτελούν μόνο μεγάλες εκδηλώσεις αντίστασης που τροφοδοτούνται από τα συσσωρευμένα προβλήματα και την αγανάκτηση, αλλά εμπεριέχουν και μεγάλο θετικό φορτίο που μπορεί να αξιοποιηθεί για ριζοσπαστικές αλλαγές και για την αλλαγή της πορείας της χώρας.
6) Θα έλεγα ότι για πρώτη φορά, τόσο έντονα μετά την μεταπολίτευση, φάνηκε και το ποιοι βολεύονται από την σημερινή κατάσταση, ποιοι νιώθουν ότι απειλείται η εξουσία τους. Αυτό που έλεγε αυτάρεσκα το ΚΚΕ "Πέντε κόμματα, δύο πολιτικές", επαληθεύεται πλήρως από την ανάποδη όμως πλευρά.

-Όταν λέει η ριζοσπαστική αριστερά ότι πρέπει να αποφεύγουμε τις καθεστωτικές λογικές και  όχι μόνο προς τους άλλους αλλά και προς το εσωτερικό μας, έχει δίκιο. Η εναλλαγή, η ανακλητότητα, οι περιορισμένες θητείες, η διαρκής ανανέωση, η κατάργηση των επαγγελματιών της πολιτικής, η διαφάνεια και η χωρίς εκπτώσεις τήρηση των δημοκρατικών διαδικασιών, βρίσκει το αρνητικό της είδωλο στον τρόπο λειτουργίας του ΚΚΕ, όπου το γάντζωμα στις καρέκλες της κομματικής (και όχι μόνο) εξουσίας δημιουργεί την πλέον συντηρητική λογική, με αποτέλεσμα όχι μόνο την απομόνωση και την αποφυγή ώσμωσης με την κοινωνία μην τυχόν και «μολυνθεί» η καθαρότητά τους, αλλά και τη δημιουργία φόβου μην και κλονισθούν οι άγιοι συσχετισμοί που τους δίνουν μια θέση στο σύστημα της χώρας.
 
7) Τα σενάρια της συναίνεσης και του μεγάλου συνασπισμού που εξυφαίνονται το τελευταίο διάστημα από πολλές πλευρές (ΣΕΒ, ΜΜΕ, στελέχη του ΠΑΣΟΚ, κ.λ.π), φαίνεται ότι επιθυμούν όχι μόνο το χαμήλωμα των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κυρίως και την ηθική του απαξίωση. Τελικά, τόσο πολύ απειλεί ο ΣΥΡΙΖΑ την "ομαλότητα";

-Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με το εκπαιδευτικό κίνημα ανατρέπουν τη συνταγματική αναθεώρηση και την προσπάθεια αναθεώρησης του άρθρου 16, όταν μαζί με τον δήμαρχο του Ελληνικού σπάζοντας τα κάγκελα ανοίγουν τις παραλίες στους πολίτες, όταν δίνουν φωνή και προοπτική στο μεγαλειώδες κίνημα της νεολαίας ενάντια στην κρατική καταστολή εξαιτίας της δολοφονίας του μαθητή, όταν γίνεται η φωνή των κρατουμένων πρωτοστατώντας όχι μόνο στη βελτίωση των συνθηκών κράτησης, αλλά και στο αίτημα για λιγότερη φυλακή και για εναλλακτικούς στον εγκλεισμό τρόπους αντιμετώπισης της παραβατικότητας, τότε το σύστημα και τα κόμματα που το στηρίζουν  -πέρα από τις διακηρυκτικές τους κορώνες- βλέπουν τον ευρύτερο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ ως μια εν δυνάμει απειλή, όχι μόνο για αυτό που είναι αλλά κυρίως για το που μπορεί να φτάσει, το οποίο πολύ φοβάμαι ότι ούτε οι ίδιες οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ έχουν συνειδητοποιήσει.
8) Σε εποχές έντονης κοινωνικής πόλωσης, παρατηρούμε ότι μεγάλα τμήματα των πολιτών ψάχνουν καταφύγιο μέσα σε συντηρητικές λύσεις και δεν ριζοσπαστικοποιούνται. Η αριστερά πως μπορεί να αποδομήσει τις αιτίες που γεννούν το φόβο;

- Με τη δράση που θα στηρίζεται σε σχέδιο, θα θέτει στόχους και θα προτείνει προοπτική. Μία δράση που θα κατακτά νίκες. Είναι απολύτως αναγκαίο να κατακτούμε πράγματα, είτε με την έννοια της αποτροπής (π.χ η ακύρωση της ανοικοδόμησης σε ένα ελεύθερο χώρο), είτε με την έννοια θετικών προτάσεων και υλοποίησής τους (από το πιο μικρό που είναι ένα κοινωνικό στέκι εναλλακτικής ψυχαγωγίας και συνάθροισης, έως την πρόταση για την ελεύθερη πρόσβαση στα πανεπιστήμια, ή το σπάσιμο τους αποκλεισμού της Γάζας με τα πλοία τον Αύγουστο και εντεύθεν). Να αποκτήσουμε εμπιστοσύνη στη δύναμη των οργανωμένων μαζικών διεκδικήσεων, της συλλογικής δράσης της αλληλέγγυας αντίληψης της ζωής.
9) Έχεις ασχοληθεί πολλές φορές με τα δικαιώματα των κρατουμένων. Πως θα σχολίαζες το γεγονός ότι παρόλες τις υποσχέσεις του υπουργού Δικαιοσύνης περί αποφυλάκισης πολλών χιλιάδων κρατουμένων μέχρι τα Χριστούγεννα, οι κρατούμενοι ακόμα στερούνται την ελευθερία τους;

-Στη βουλή είχαμε προβλέψει ότι μόνο μερικές δεκάδες θα βγαίναν από τις φυλακές με τα νέα μέτρα, σε σχέση με τους 3720 κρατούμενους που διακήρυττε το Υπουργείο. Δεν μένει παρά να συνεχίσουμε τον αγώνα κυρίως για να κρατήσουμε το θέμα ψηλά, να αντιληφθεί η κοινωνία ότι η στάση της πολιτείας, αλλά και της κοινωνίας απέναντι στα δικαιώματα των κρατουμένων και ο σεβασμός στην αξιοπρέπειά τους είναι καθρέφτης του επιπέδου του σεβασμού των δικαιωμάτων για όλους τους πολίτες. Πέρα από αυτό, σε συνεργασία με τις ενώσεις των δικηγόρων, των δικαστών, των ποινικολόγων και όλων των εμπλεκομένων να δυναμώσει η καμπάνια όχι για νέες φυλακές, αλλά για ανοιχτές και καθαρές φυλακές: ανοιχτές στον κοινωνικό έλεγχο, ανοιχτές στην επικοινωνία και την κοινωνική επανένταξη, ανοιχτές στο αίτημα για την αναίρεσή τους. Και καθαρές από τη διαφθορά, τα ναρκωτικά, τις μεσαιωνικές συνθήκες κράτησης. Το 2009 πρέπει να είναι το έτος των από κάτω, των απ’έξω, των εκτός των τειχών.