Οι άνθρωπος

 

 

Οι άνθρωπος

Το ορυχείο για χρόνια κλειστό. Η μικρή ομάδα των αρχαιολόγων να
εισχωρεί στα μυστικά του χωρίς να το έχει ρωτήσει προηγουμένως.
Μια σπηλιά μετά από ώρες, μακριά από το φως. Στους τοίχους παλάμες
από ώχρα. Άλλες η μία πάνω στην άλλη και άλλες σε σχήμα ικεσίας δύο.
Ζωγραφιά, μαγεία, ή κάτι άλλο; Ίσως γραφή. Κι αν ναι, τότε, τί έγραφε;
Η πιο μικρή της παρέας, μια κόρη 16 χρόνων είπε για τις παλάμες:
Η μια πάνω στην άλλη σημαίνουν «Οι». Ο συνταξιούχος αρχαιολόγος, ο
αρχηγός της παρέας, μίλησε για τις παλάμες σε ικεσία και είπε τη λέξη
«άνθρωπος».
Οι άλλοι ανασκάλευαν το χώμα. Εδώ έχει σκόρπιους πολύτιμους λίθους,
είπαν. Ο ποιητής στο βάθος της σπηλιάς άρχισε να γράφει. Την άλλη
μέρα του είπαν να συντάξει την έκθεση της ομάδας. Τότε έγραψε:

Προς την αρχαιολογική υπηρεσία
«Ώχρα Οι άνθρωπος»

Ήταν που οι δυο τους στα
έγκατα
πολύτιμους λίθους στην
πέτρα
περιδέραιο στον κύκνο
λαιμό της
κι οι παλάμες ώχρα
στους τοίχους
αιώνων

Με αυτή την αναφορά πεπραγμένων η υπηρεσία τον απόλυσε.
Βγαίνοντας από το γραφείο πήρε το αυτοκίνητό του και πήγε στη σπηλιά
σαν από μυστική έλξη. Με ένα κερί λιτανείας στο χέρι έφεγγε. Πρώτα οι
παλάμες ύστερα το χώμα. Με ιδρώτα στο μέτωπο είδε:

Το βαθούλωμα απ’ τα γόνατα
κι απ’ τις μικρές της
φτέρνες

Τις δικές του λακκούβες πριν 40.000 χρόνια και θώπευσε τις δικές της.
Σαν να μην είχε λείψει από το χρόνο ούτε ένα λεπτό, ούτε ένα εκατοστό
γης.
Τότε και τώρα. Νυν και Αεί