Συνεντεύξεις

Αριστερά σημαίνει υπεράσπιση του αδύναμου

Έντυπο: 
Εφημερίδα ΕΠΟΧΗ
27/09/2009

* Σε περιόδους κρίσεις, δηλαδή ανεργίας, απολύσεων και ανασφάλειας μήπως είναι εκτός τόπου η διοχέτευση δραστηριότητας σε άλλους τομείς όπως δικαιώματα, μετανάστες, φυλακισμένους; Μήπως δηλαδή θα έπρεπε όλες μας οι δυνάμεις να στοχεύουν στο πρώτο διακύβευμα που είναι η εργασία, το κλείσιμο των εργοστασίων και η ακρίβεια;

- Σε περιόδους κρίσεις αυτοί που υποφέρουν περισσότερο είναι οι εκτός των τειχών και όσοι απειλούνται να βρεθούν εκεί. Σ’ αυτούς η κρίση είναι θανατηφόρος επίπτωση. Δηλητηριώδες βέλος. Δεν είναι στρίμωγμα απλώς, είναι εξόντωση. Αν έχω εισόδημα 1500 ευρώ και γίνουν 750, είναι άλλο από το να μην έχω καθόλου, ή κάτι κάπου-κάπου. Είναι άλλο η φορολογία της κατοικίας που σου μειώνει το οικογενειακό εισόδημα και άλλο το στρίμωγμα 12 κρατουμένων ατόμων σε κελιά των τεσσάρων.

 Είναι άλλο η αύξηση της φορολογίας των εισοδημάτων και άλλο το στοίβαγμα των μεταναστών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, με αβέβαιο αύριο. Η επίταση της δράσης σε περιόδους κρίσης -και ιδιαίτερα για προεκλογική περίοδο- προς εκείνους που έχουν τα περισσότερα προβλήματα, μπορεί να μην φέρνει ψήφους, είναι όμως ένα από τα απαραίτητα του προσώπου της Αριστεράς. Γιατί Αριστερά πρώτα και κύρια σημαίνει την υπεράσπιση του εκάστοτε  αδύναμου, έστω και αν αυτός δεν έχει καμία πολιτική σχέση μαζί σου. Αυτό δεν σημαίνει υποτίμηση άλλων θεμελιωδών ζητημάτων, απλώς άλλη οπτική γωνία. Είναι όπως λέγεται, ότι ένα ποίημα δεν λύνει κανένα από τα μεγάλα προβλήματα της ανθρωπότητας, όπως η πείνα, η φτώχεια, ο πόλεμος. Καταλύει όμως τη συλλογιστική που τα προκάλεσε.

* Πως τοποθετείσαι στο γεγονός ότι πολλοί εργαζόμενοι και φτωχά στρώματα εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε δεξιά ή ακόμη και σε ακροδεξιά κόμματα;

- H ανάπτυξη της πολιτικής συνείδησης δεν προκύπτει αυτόματα από την όποια καταπίεση, είτε αυτή προέρχεται από το κράτος, τον εργοδότη, τον σύζυγο κ.ο.κ Η πολιτική συνείδηση είναι μορφή παιδείας και ως εκ τούτου υπόκειται στους κανόνες της εκπαίδευσης, όχι απλώς με την στενά σχολική παρακολούθηση αλλά με την ευρεία έννοια του «κοινωνικού σχολείου». Για την καλλιέργεια της πολιτικής συνείδησης η σχολική τάξη είναι η πλατεία, ο δρόμος, δηλαδή η συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες, στις απεργίες, τις διαδηλώσεις, τα σωματεία και εγχειρίδια για την θεωρητική κατάρτιση είναι η πολιτική θεωρία του εργατικού κινήματος, τα συνέδρια, οι συλλογικές επεξεργασίες. Κατά συνέπεια όσον καιρό η Αριστερά δεν δημιουργεί τέτοια σχολεία για την «εκπαίδευση» όσων θέλουν την ανατροπή αυτής της κοινωνικής πραγματικότητας που τους συνθλίβει και επιζητούν κοινωνική δικαιοσύνη, ο χώρος θα καλύπτεται από τον εκάστοτε λαϊκισμό είτε της ακροδεξιάς, είτε ακόμη και από τον θρησκευτικό αναχωρητισμό και παράδεισο.

* Εάν οι δημοσκοπήσεις λένε την αλήθεια τότε πώς εξηγείς ότι ένα μέρος των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και μεγαλύτερο στο σύνολο της κοινωνίας θέλει τη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ;

- Είναι τελείως ανθρώπινο να θέλει κάποιος να βελτιώσει τη θέση του στην κοινωνία όσο γίνεται πιο γρήγορα και όσο γίνεται πιο εύκολα, ακοπίαστα. Έτσι πολίτες προσχωρούν ευκολότερα σε μια απλοϊκή δια των εκλογών διέξοδο, όπου η απλή συμμετοχή στις εκλογές και στη συνέχεια η μετεκλογική συνεργασία του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ θα αλλάξουν ριζικά τη ζωή του.  Αντιθέτως εμείς του ζητάμε όχι μόνο να ψηφίσει αλλά και να συμμετέχει ενεργά, να ρισκάρει, να συγκρούεται, να διεκδικεί, δηλαδή να αποκτήσει ταξική συνείδηση και να μάθει ότι την εξουσία το κεφάλαιο δεν την παραχωρεί τόσο εύκολα όσο φαντάζονται οι θιασώτες της συνεργασιολογίας και του κυβερνητισμού. Βλέπετε οι κλασικές έννοιες της θεωρίας μας όπως η αντίθεση κεφαλαίου –εργασίας ή η ταξική πάλη, παρόλη τη δυσφήμιση που έχουν υποστεί, διατηρούν ακέραιη και την αξία και την δυναμική τους. Τούτες δεν είναι ξύλινη γλώσσα, αλλά εργαλεία για την ερμηνεία και την εξήγηση κοινωνικών φαινομένων και ως εκ τούτου αναντικατάστατα.

 

Τη συνέντευξη πήρε
ο Στάθης Κουτρουβίδης