II. Του ανα-στοχασμού
Δεν ξέρω αν κηπουρός καθώς ήμουνα,
εγώ έδινα ζωή στα λουλούδια
ή εκείνα σε μένα
Ίσως πάλι έθαβα τους βολβούς
βαθιά στο χώμα
σαν τους αγαπημένους μας νεκρούς
μην και μπερδευτεί η φύση και
αναστήσει κι εκείνους
Τεφροδόχες αστρόσκονης
Τ' αστέρια δεν είναι τίποτ' άλλο παρά
φλεγόμενες τεφροδόχες αστρόσκονης από
όλα τα όντα που πάτησαν τις
γαίες του σύμπαντος από καταβολής
Κι αν εν τέλει κάτι μπορεί να σε κάνει
πιο δίκαιο με τους άλλους και
πιο ήρεμο με τον εαυτό σου
δεν είναι η αναμονή της Δευτέρας Παρουσίας μα
η επίγνωση της προέλευσής σου από
χιλιάδες ήλιους
(που γνωρίσανε Ανατολές και Δύσεις)
Πριν ανατείλει κάποτε και
το δικό σου άστρο
Όλοι είμαστε παραλλαγή του διπλανού μας
ένα τυχαίο λάθος στα χιλιάδες αντίγραφα της ζωής. Που κάτω από τις ίδιες συνθήκες θα
κάναμε σχεδόν τα ίδια πράγματα, θα ακολουθούσαμε σχεδόν τα ίδια βήματα.
Κι όμως σ’ αυτό το σ χ ε δ ό ν συμπυκνώνεται όλη η προσωπικότητα και η μοναδικότητά μας.
Είμαστε λοιπόν ένα σ χ ε δ ό ν, τίποτ’ άλλο. Πλην όμως υπέροχο και μοναδικό, όπως άλλωστε και όλοι οι άλλοι.
Το ότι όλες και όλοι κάποια στιγμή θα βιώσουμε απώλεια, κακοποίηση ή θάνατο είναι αναμενόμενο και αναπόφευκτο.
Το αποτύπωμά τους όμως σε κάθε άνθρωπο δεν είναι προβλέψιμο.
Μπορεί να είναι απλό βαθούλωμα ή αιμάσσουσα πληγή.
Και τα δυο μπορεί να μας καθηλώσουν ή να γίνουν εφαλτήριο για πιο πάνω, για πιο πέρα.
Να μην επιζητούμε τον πόνο. Να διαχειριζόμαστε όμως την κραυγή του οσάκις προκύπτει.
Από το Μοιρολόι ως τον Διθύραμβο.
Ένας βαθύς αναστεναγμός ανυψώνει τα φτερά διστακτικού αιωρούμενου νεοσσού
Να μην στομώνουν οι αισθήσεις
Για να διατηρούνται ακέραιες οι αισθήσεις σου
μην επαναλαμβάνεις συχνά τις πράξεις που τις γέννησαν
Το πολύ φως ξεθωριάζει τα χρώματα
παλιώνει το καινούριο από τα καθημερινά φορέματα
Για να κρατιέται φρέσκια η ματιά σου και
να μην στομώνει
μην την πολυχρησιμοποιείς
Κίρκη που σε καλεί σε διαρκή επανάληψη και
χορό αέναο για την ηδονή με
τίμημα τη λήθη
Να διατηρείς την αγνότητα του καινούριου
να μη φθείρεται το άφθαρτο
Άφηνέ τες λοιπόν στο σεντούκι για να τις έχεις
δίχως και να τις έχεις όμως
Από το μη-ον στο ον
Γδέρνοντας με νύχια το ασβεστωμένο τέμπλο
γλύπτης που αναζητά το άλογο στο
ακατέργαστο μάρμαρο
ζωγράφος που στον κενό καμβά του
γεννά το σχήμα
αποκάλυψες το π ρ ό σ ω π ο
Στοιχείο του νοήματος των ανθρώπων είναι η Προσδοκία
δεν είναι η ελπίδα
Η ελπίδα είναι απλώς ευχή
ικανοποιεί μια εσωτερική ανάγκη
όπως η πίστη
Η Προσδοκία όμως είναι σαν να θέλει ο χρόνος
να κόψει δρόμο για να έλθει πιο σύντομα η πολυπόθητη μέρα
της γέννησης
της αναγέννησης
της στιγμιαίας ευτυχίας
Στην Προσδοκία έχουμε τη βεβαιότητα ότι α υ τ ό θα συμβεί
Και τούτο το συναίσθημα δίνει νόημα στα βήματά μας καθώς
προσπάθεια
δημιουργία
ομορφιά
Το μόνο «αρνητικό» που έχει η Προσδοκία είναι η –μετά την εκπλήρωση– αδιόρατη μελαγχολία
Καθώς ως τότε υπήρχε ν ό η μ α ζωής
που έδινε περιεχόμενο στο Είναι
Μια μελαγχολία που μετά την πρώτη συννεφιά
μπορεί να φέρει ζωογόνο βροχή
να φουσκώσει η γη
να βλαστήσουν τα σπαρτά κι
οι καρποί μιας νέας
Προσδοκίας
Καθώς η αναζήτηση του νοήματος δίνει νόημα στη ζωή
Και η μελαγχολία έχει τη γραμματική της
Μπορεί να τονίζεται σε όλες τις συλλαβές
σε όλες τις αρθρώσεις
Μπορεί και να είναι άτονη και
να της κόβονται τα πόδια
Η απόγνωση είναι μια μη-φωνή που την ακούς
στα δόντια
Τα λάθη είναι τείχη που εμποδίζουν,
αλλά και σκαλοπάτια που τα
αφήνεις πίσω, αφού πάτησες πρώτα σ' αυτά
Κι αν ήταν να αποφασίσεις διαφορετικά
τ ό τ ε –με τη σοφία τού σ ή μ ε ρ α–
Άραγε τι θα 'κανες;
Η προσευχή ή η ευχή τοξεύει προς
τα άνω, αλλά
ανεβαίνει ίσαμε τα σύννεφα και
επιστρέφει κάθετα να ραντίσει εκείνον
που μυστικά ψιθυρίζει
με γαλήνη
με ιαματική ευδαιμονία
με ελπίδα
Είναι που η παράκληση
λειτουργείται από τον άνθρωπο και
εκπληρούται από τον ίδιο
...Θεός και άνθρωπος γίνονται έ ν α
Η τελεία πριν τη λέξη ή τη φράση παρακινεί σε παύση πριν την έναρξη
Ίσως και σε μικρή ανάσα ή προσευχή
Κι ήταν πολλοί κι ήταν λίγοι
Πολλοί γιατί;
Λίγοι σε τι;
Τι άραγε να βλέπει αυτό το παιδί
όταν ο καθείς βλέπει μόνο αυτό που έχει μέσα του...
Γιατί δεν υπάρχουν θάλασσες πάνω στα βουνά;
Ή μήπως υπάρχουν και δεν τις βλέπουμε;
Ως πότε;
Ναυαγοί επί νήσων
που εκλαμβάνουν τους αφρούς των κυμάτων
ως αλυκές ξηράς και οδεύουν
επί ακμής θαλάσσης αβύθιστοι
προς το Άλας
Πρώτα πλάθουμε την πραγματικότητα με τα υλικά του νου και
των αισθήσεων και μετά
πορευόμαστε ανοδική και μοναχική πορεία προς τα εκεί
Που πάει να πει πως ο μύθος μας καθοδηγεί τα βήματά μας
Δεν πρέπει να κατεβάζεις μονορούφι
και νηστικός τη λογική
Θα παραπατάς
Πάντα χρειάζεται μισή φέτα όνειρο
και λίγες θρούμπες ουτοπίες
για να βαδίζεις έστω πάνω
στα κύματα
Έχω μάθει όταν είμαι στη φύση να σιωπώ στη γλώσσα των φύλλων,
των πουλιών, του νερού
Να σιωπώ στη γλώσσα της θάλασσας, της βροχής, του ανέμου
Γράμμα σε αδαή
Να γνωρίζεις ότι όλοι είμαστε μέλη ενός θιάσου
όπου σε κάθε παράσταση εναλλάσσονται οι ρόλοι.
Σήμερα είσαι το αφεντικό, την άλλη ο μάγειρας, την τρίτη ο ανήμπορος.
Καμιά θέση δεν είναι καπαρωμένη για πάντα.
Είναι τεράστια πλάνη να θεωρείς ότι σου δόθηκε άνωθεν και για πάντα
η θέση που βρίσκεσαι τώρα και ότι οι «άλλοι» επίσης είναι τοποθετημένοι –κι αυτοί
άνωθεν– κάπου αλλού, αμετακίνητοι, για πάντα.
Αν δεν δεις το είδωλό σου στον Άλλον, τον μετανάστη, τον άνεργο, τον εξαρτημένο, τον φυλακισμένο, τον άστεγο, τότε δεν βλέπεις τον καθρέπτη αλλά την κορνίζα.
Η αντανάκλαση αυτή ενσαρκώνει την πλήρη ταύτιση του δικού σου προσώπου με τα άλλα πρόσωπα.
Εσύ δεν είσαι εσύ, αν δεν γίνεις ο Άλλος.
Τότε μόνον γίνεσαι Εσύ.
Μόνο μέσα από την άρνησή σου ολοκληρώνεσαι.
Μόνο μέσα από την ταύτιση και την αναπόφευκτη εναλλαγή των ρόλων μπορείς να σταθείς ως κοινωνικό άτομο.
– Που δεν εκπλήσσεσαι αν δεις κάποια στιγμή να σου αλλάζουν τον ρόλο, από νοικοκυραίο λ.χ. σε άστεγο και από εξουσιαστή σε εξουσιαζόμενο.
– Που δεν απορείς πώς εσύ που σήκωνες στα ουράνια τον μικρό σου γιο, τώρα εξαρτάσαι πλήρως από τη στήριξή του.
– Που δεν το θεωρείς αδιανόητο εσύ ο βολεμένος μια μέρα να ξενιτευτείς και να αναζητήσεις δουλειά και στέγη σε άλλη ανάδελφη χώρα ως λευκός μετανάστης.
Και να θυμάσαι, η εναλλαγή των ρόλων στο θέατρο της ζωής δεν γίνεται κατ' εντολήν κανενός σκηνοθέτη. Αν εξαιρέσουμε τον αδυσώπητο και ανηλεή χρόνο και την απρόβλεπτη τύχη ή ατυχία, σκηνοθέτης είσαι εσύ
ο ίδιος.
Και πρωταγωνιστής· Kαι κομπάρσος· Kαι σκηνοθέτης
στο μικρό πέρασμά σου από τη ζωή.