Ομιλίες

3.Ομιλία Τάσου Κουράκη 27/7/2011 στη συζήτηση κατ΄άρθρο στην επιτροπή για το νομοσχέδιο «Δομή, λειτουργία, διασφάλιση της ποιότητας των σπουδών και διεθνοποίηση των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων». Καθώς και το σύνολο των πρακτικών.

27/07/2011

 

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΑΚΗΣ (Ειδικός Αγορητής του ΣΥΡΙΖΑ): Στο άρθρο 2 αναφέρει πώς θα συμπεριφερθεί στους «αιώνιους» φοιτητές. Αυτό είναι κάτι το οποίο αρέσει σε ορισμένους, να περικόψουμε τους «αιώνιους» φοιτητές. Αν ερωτηθούν τα πανεπιστήμια, εάν έχουν επιβάρυνση από τους «αιώνιους» φοιτητές, θα πουν ότι δεν έχουμε καμία επιβάρυνση. Δεν έχουν σίτιση, στέγαση, πρόσθετα συγγράμματα, άλλες παροχές, δεν επιβαρύνουν σε τίποτα. Οι κοινωνικές συνθήκες οδηγούν κάποιους να καθυστερούν το πτυχίο. Όταν αποφασίσουν κάποιοι να προσέλθουν στις εξετάσεις, προσέρχονται. Δεν υπάρχει καμία επιβάρυνση. Ο λόγος που το φέρνει το Υπουργείο είναι για να θεωρούμε εμείς, μακάρι να διαψευστούμε, ότι πέρα από τη διαγραφή είναι η επιβολή διδάκτρων. Είναι επιβολή διδάκτρων από «την πίσω πόρτα», διότι αλλιώς δεν εξυπηρετεί απολύτως τίποτα. Είναι λαϊκίστικο, ακούγεται στον κόσμο πάρα πολύ ωραία, «διαγράφουμε τους αιώνιους φοιτητές», είπε κανένα πανεπιστήμιο ότι επιβαρύνεται από τους «αιώνιους» φοιτητές; Καθόλου.  
Σχετικά με το άσυλο, είναι εντυπωσιακό ότι αυτή η ακαδημαϊκή ελευθερία, η κατοχύρωσή της, η προστασία της και η ασφάλειά της στο προσχέδιο, αυτός που είχε την ευθύνη ήταν το Συμβούλιο. Στο άρθρο 8 παράγραφος ιγ΄ είχε την οργάνωση του τρόπου ασφάλειας, προστασίας των μελών της Ακαδημαϊκής Κοινότητας και της περιουσίας του Ιδρύματος που είναι αρμοδιότητες του Συμβουλίου. Στο καινούργιο δεν υπάρχει καν, την έχετε δώσει στον Πρύτανη. Δεν ξέρω τι φοβηθήκατε και την πήρατε. Γι’ αυτή την αλλαγή πρέπει να υπάρχει μία ερμηνεία.
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Δια Βίου Μάθησης): Άλλαξε, όμως, και το άρθρο 3.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΑΚΗΣ (Ειδικός Αγορητής του ΣΥΡΙΖΑ): Άλλο λέγατε στο άρθρο 3, ότι την έχει ο Πρύτανης και άλλο λέγατε μετά, ότι την έχει το Συμβούλιο. Αυτό είναι μία αντίφαση, αλλά νομίζω ότι είναι μία τεχνική αντίφαση. Στις αρμοδιότητες του Συμβουλίου στο τελικό δεν υπάρχει αυτό. Δηλαδή, ορθώς σε επίπεδο νομοτεχνικής δομής και όχι αντιφατικότητας, σωστά το αφαιρέσατε. Το αφήνετε, όμως, μόνο στον Πρύτανη. Μάλιστα η έννοια αυτή του ασύλου την οποία δεν αναφέρετε καν, την καταργείτε χωρίς αναφορά, αυτός είναι ένας περίεργος τρόπος, θα ήταν πιο συνεπές να πείτε ότι καταργείται. Ενδεχομένως, το αφήνετε στον Οργανισμό, δηλαδή ποικίλει από ίδρυμα σε ίδρυμα. Άλλους κανόνες έχει το κάθε ίδρυμα στην ίδια επικράτεια. Περίεργο, αλλά τι να κάνουμε.
Στον εσωτερικό κανονισμό αναφέρεται μία περίεργη έκφραση, η οποία εξηγείται βεβαίως. Αναφέρει ότι ανάμεσα στα άλλα είναι οι «ειδικότεροι τύποι πτυχίων», δηλαδή μπαίνει η πρώτη αναφορά στο σπάσιμο των ενιαίων πτυχίων διότι βάζει διαφορετικούς τύπους πτυχίων. Αυτή είναι μία καινοτομία πολύ ενδιαφέρουσα.
Σχετικά με τα μεταπτυχιακά θα έλεγα ότι το πλαίσιο είναι εξαιρετικά ασφυκτικό καθώς αφαιρείτε τα μεταπτυχιακά από τα τμήματα, όπως και τα διδακτορικά. Αυτό σημαίνει ότι αυτή η σχολή, που πρέπει να έχει, ένα συγκεκριμένο προϋπολογισμό στη διάθεσή της, πώς διασφαλίζεται η ίση μεταχείριση όλων των γνωστικών αντικειμένων; Μήπως, δηλαδή τελικώς θα πριμοδοτούνται τα μεταπτυχιακά, καθώς έχουν φύγει από τα τμήματα και είναι σε μία σχολή, εκείνα τα οποία έχουν αντικείμενο που συνδέονται με την αγορά ή κάτι άλλο; Πρόκειται προφανώς για μια υποβάθμιση και μετατόπιση πλαισίου των μεταπτυχιακών, διδακτορικών από τα τμήματα, όπως ήταν τα γνωστικά αντικείμενα, στη σχολή, η οποία αποφασίζει για διάφορα μεταπτυχιακά και πώς θα τα χρηματοδοτήσει.
Έχουμε πει για το Συμβούλιο πάρα πολλά, θα πούμε και άλλα στην Ολομέλεια. Η θητεία μέχρι 8 χρόνια καταλαβαίνετε ότι εμπεδώνει μια κατάσταση ανεξέλεγκτη, περίπου τα 4 και 4 χρόνια, δηλαδή. Το ότι συμμετέχουν μόνο πρωτοβάθμιοι είναι μία αλλαγή που έχει γίνει επίσης σε σχέση με το προσχέδιο, το οποίο είναι εξαιρετικά ολιγαρχικό.
Σχετικά με τον Πρύτανη, έτσι όπως περιγράφεται, είναι ένα απολύτως εκτελεστικό όργανο στην υπηρεσία του Συμβουλίου. Το θέμα είναι πού λογοδοτεί; Πουθενά και πώς πατάσσεται η συναλλαγή σε κάθε περίπτωση;
Είναι εντυπωσιακό, το άκουσα και από ορισμένους άλλους συναδέλφους ότι αυτό το προσχέδιο είναι πολύ χειρότερο σε επίπεδο δημοκρατικότητας και λειτουργίας από το προηγούμενο. Όχι ότι θα περπατήσει κανένα από τα δύο, αλλά τέλος πάντων. Όπως αναφέρεται στο προσχέδιο λέτε ότι δεν απαιτείται η σύμφωνη γνώμη της Συγκλήτου για την ίδρυση ή κατάργηση ή συγχώνευση ή κατάτμηση ή μετονομασία ή αλλαγή έδρας σχολών από το Συμβούλιο Διοίκησης. Δηλαδή, να μην υπάρχει καμία σύμφωνη γνώμη της Συγκλήτου σε αυτό το ζήτημα; Όπως, επίσης, έχετε αφαιρέσει την σύμφωνη γνώμη ενώ υπήρχε στο προσχέδιο για την οργάνωση, κατάργηση προγραμμάτων σπουδών. Δηλαδή, το συμβούλιο, ιδιαίτερα οι εξωτερικοί έχουν καλύτερη άποψη για τα προγράμματα σπουδών και για την ίδρυση ή κατάργηση εδρών από την Σύγκλητο; Δεν ξέρω, απορώ πώς υπάρχει αυτό;
Σχετικά με τα εκλεκτορικά σώματα, το είπαμε και θα το ξαναπούμε, μέχρι τώρα τα εκλεκτορικά σώματα ήταν 30, μετά καταλάβαμε ότι ήταν πολύ μεγάλα για να κινηθούν και έτσι έγιναν 15, τώρα γίνονται 7 και γίνονται με διορισμό. Έτσι θα θεραπευθεί η διαπλοκή στα πανεπιστήμια;
Η κοσμητεία ανάμεσα στα άλλα έχει και τη γενική εποπτεία λειτουργίας της σχολής και των προγραμμάτων σπουδών. Η εθνική συνομοσπονδία ατόμων με αναπηρία έκανε μια πρόταση, να γίνεται η εποπτεία με τρόπο που θα διασφαλίζεται η ισότιμη πρόσβαση και συμμετοχή σε αυτά όλων των παραγόντων της εκπαιδευτικής κοινότητας ανεξάρτητα από το φίλο, την αναπηρία και λοιπά χαρακτηριστικά. Δεν φαίνεται να διασφαλίζεται η πρόσβαση των ατόμων με αναπηρία στην ανώτατη εκπαίδευση, δηλαδή με υποδομές, προγράμματα σπουδών, εκπαιδευτικό υλικό, διαδικασίες, με διακριτά και στοχασμένα μέτρα, και όχι ως ευχολόγια.
Το παιδί μετά από πανελλήνιες εξετάσεις μπαίνει στο πρώτο έτος, ακολουθεί ένα γενικό πρόγραμμα και μετά υπάρχει μια κατάταξη με βάση τη βαθμολογία των εισαγωγικών εξετάσεων, δηλαδή των πανελληνίων και τις επιδόσεις στο πρόγραμμα σπουδών. Αυτό ισχύει κανονικά. Έτσι, αφού ισχύει έχουν βάση και όλες οι υποψίες περί άρσης του αδιάβλητου, που ως τώρα ήταν οι πανελλήνιες εξετάσεις. Θα υπάρχει η δυνατότητα έως βεβαιότητα ότι θα υπάρχουν φροντιστήρια στο πρώτο έτος. Έχουμε δει πολλές φορές οι ίδιοι, οι καθηγητές να κάνουν φροντιστήρια, άρα έχει πάει περίπατο η αξιοκρατία και το αδιάβλητο, με αυτό το άρθρο.
Η κυβέρνηση κατεβάζει ένα νομοσχέδιο, θεωρώντας ότι είναι το καλύτερο που εξυπηρετεί την πολιτική της, είναι όμως διατεθειμένη στη συζήτηση στην Επιτροπή να δεχθεί τις τροποποιήσεις που είναι σύμφωνες με την λογική της. Για να συμβεί αυτό πρέπει να υπάρχει μια κατάθεση σημείων που είναι ενδεχομένως αδύνατα, για να προστεθούν. Η δική σας τοποθέτηση, κ. Τόλκα, ήταν μια παρουσίαση του συνόλου, δεν άκουσα καμία δική σας πρόταση που θεωρείται ότι θα έπρεπε κάτι να αλλάξει.
Υπάρχουν αρκετές προτάσεις από τα Α.Μ.Ε.Α., για την προσβασιμότητα. Το ανέφερα και προηγουμένως, αλλά θέλω να επιμείνω περισσότερο.
Σχετικά με το άρθρο 16 και το προσωπικό, πρέπει να πω ότι οι σημερινές βαθμίδες είναι πέντε, είναι οι λέκτορες, οι επί θητεία επίκουροι, οι μόνιμοι επίκουροι, αναπληρωτές καθηγητές, τώρα καταργείται ο λέκτορας και η μονιμότητα του επίκουρου. Όλες οι υπέρ εξουσίες πηγαίνουν στην πρωτοβάθμια, αυτό επαναφέρει το θεσμό της έδρας, για τον οποίο χύθηκε πάρα πολύ αίμα και ιδρώτας, στους δρόμους και μέσα στις αίθουσες.
Σχετικά με το θεσμό των εργαζομένων ιδιωτικού δικαίου, που επαναφέρεται το θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό ότι απουσιάζει η έρευνα. Για πρώτη φορά βλέπουμε να υπάρχει δυνατότητα διδασκαλίας χωρίς έρευνα. Με τον τρόπο αυτό εισάγεται ένα ακαδημαϊκό προλεταριάτο, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με την έρευνα, δεν συμμετέχει και δεν έχει κανέναν λόγο στη διοίκηση των ιδρυμάτων, στα προγράμματα σπουδών, είναι σε μια μόνιμη εργασιακή επισφάλεια. Αντί το Υπουργείο να καταργήσει το 407 και να εντάξει το προσωπικό σε μόνιμες θέσεις που καλύπτουν πάγιες, συντακτικές και διερευνητικές ανάγκες, ουσιαστικά γενικεύει και θεσμοθετεί εκ νέου μια εξαιρετικά προβληματική πραγματικότητα. Εξισώνει έναν επιστήμονα ερευνητή με έναν άνθρωπο ο οποίος μπορεί να είναι απλώς καλός επιχειρηματίας. Μετά έρχεται και βάσει πέντε χρόνια. Γιατί πέντε; Έναν άνθρωπο χωρίς καμία δυνατότητα εξέλιξης, μετά από πέντε χρόνια τον πετάμε στον δρόμο, όταν του έχουμε αναθέσει ένα κύριο διδακτικό έργο και έχει συσσωρεύσει προσόντα και εμπειρία. Με ποια λογική τον διώχνουν στα πέντε χρόνια;
Θα ήθελα μια απάντηση, μια θέση σχετικά με τα προσόντα εκλογής των βαθμίδων. Σχετικά με τη μη δυνατότητα κατοχής διδακτορικού διπλώματος, για ορισμένες θέσεις, είναι η γνωστή ιστορία των καλών τεχνών και της αρχιτεκτονικής. Ορθώς έρχεται. Στις μεταβατικές διατάξεις, υπάρχει περίπτωση να διαπραχθεί από αβλεψία μια αδικία, δηλαδή ότι αυτό ισχύει από την ψήφιση του νόμου. Αυτοί που έχουν εκλεγεί χωρίς διδακτορικό από τον Αύγουστο του 2010 μέχρι σήμερα που θα ψηφισθεί και θα δημοσιευθεί στον ΦΕΚ, τι γίνεται; Κάθε φορά υπήρχε μια διαρκής ανανέωση και υπήρχε μια υπόσχεση της ανανέωσης. Όλες αυτές οι κρίσεις που έχουν γίνει, που έχουν διενεργηθεί μεταξύ μελών Δ.Ε.Π., με εφαρμογή των προ αναφερομένων διαταγμάτων όλα αυτά τα χρόνια, αυτή τη στιγμή είναι στον αέρα.
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Είναι δυνατόν να έχουν στήσει διαδικασίες χωρίς να υπάρχει θεσμικό πλαίσιο;
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΑΚΗΣ (Ειδικός Αγορητής του ΣΥΡΙΖΑ.): Αυτό που ζητούν είναι να θεωρηθούν νομίμως διενεργηθείσες οι διαδικασίες. Νομίζω ότι είναι πάρα πολύ δίκαιο.
Το άρθρο 26, αναφέρεται σε απασχόληση καθηγητών. Λέτε ότι μπορούν να έρθουν οι υποψήφιοι και να εκλεγούν στο πανεπιστήμιο με αυτοτελή κρίση. Αυτό εγώ το καταλαβαίνω ως κλειστή διαδικασία. Γιατί κλειστή; Δεν υπάρχουν Έλληνες συνάδελφοί να διεκδικήσουν αυτή τη θέση; Δεν καταλαβαίνω γιατί θα έπρεπε να είναι κλειστή.
Εγώ το καταλαβαίνω ως κλειστή διαδικασία το «αυτοτελής κρίση».
Σχετικά με το άρθρο 26, για τις ειδικές κατηγορίες θα ήθελα να αναρωτηθούν ποια ακαδημαϊκή λογική υποχρεώνει την κατοχή διδακτορικού διπλώματος για διδασκαλία ειδικά και μόνο των ξένων γλωσσών ή φυσικής αγωγής, ενώ υπάρχουν ένα σωρό άλλα αντικείμενα που δεν μπορώ να καταλάβω ποια ακαδημαϊκή δεοντολογία επιβάλλει τη διάκριση μεταξύ μελών του ίδιου αντικειμένου ανάλογα με τη διδακτέα ύλη που αναλαμβάνουν σύμφωνα με τους όρους της πρόσληψής τους.
Στη διδακτορική διατριβή θα έλεγα ότι αφού μιλάμε και ομνύουμε στη διαφάνεια στο άρθρο 39 και στην αξιοκρατία, ως τώρα ο υποψήφιος διδάκτορας κρίνονταν από επταμελή επιτροπή, τώρα, γιατί είναι πιο διαφανές να κρίνεται από δύο ή τρία άτομα χωρίς δημόσια διαδικασία με ό,τι συνεπακόλουθο δεοντολογίας και συναλλαγή μπορεί να δημιουργήσει; Δεν καταλαβαίνω γιατί είναι πιο αξιοκρατικό. Είναι μια γνήσια απορία.
Σχετικά με τα προγράμματα δια βίου μάθησης και εξ αποστάσεως θα μπορούσε κανένας να συμφωνήσει, αλλά φοβούμαι ότι πέρα του ότι εντείνει τη σύγχυση ενδεχομένως οδηγεί σε μια απαξίωση του πτυχίου. Δεν επαρκεί πια ένα πτυχίο και ίσως μια ενδοεπιχειρησιακή επιμόρφωση, αλλά οι εργαζόμενοι θα είναι υποχρεωμένοι να επιστρέφουν συνεχώς στο πανεπιστήμιο για πρόσθετη, προφανώς και με αμοιβή, και ίσως με τον τρόπο αυτό το πανεπιστήμιο να μοιάζει με ιδιωτικό εκπαιδευτήριο, το οποίο με το αζημίωτο θα βελτιώνει τα προσόντα των εργαζομένων και βεβαίως όλο αυτό το κόστος θα το επωμίζεται η ελληνική οικογένεια.
Στο άρθρο 45, όσον αφορά την χρηματοδότηση φοβούμαι ότι αυτό που θα συμβεί είναι ότι η χρηματοδότηση πια δεν θα είναι υποχρέωση της πολιτείας, αλλά βάζει κριτήρια αποδοτικότητας και πολύ φοβάμαι ότι αυτό θα οδηγήσει σε ένα κλείσιμο του προγράμματος σπουδών που δεν συνδέεται με τις ανάγκες της αγοράς.
Σχετικά με τις επώνυμες έδρες και εμείς διαφωνούμε και δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο.
Στο άρθρο 53, απουσιάζει εντελώς η αναφορά στη στέγαση. Γιατί άραγε; Εάν δεν είναι έτσι θέλω να μου πείτε πού είναι. Εάν όμως απουσιάζει η στέγαση σημαίνει ότι ξεχνάμε τις φοιτητικές εστίες, τη δυνατότητα των οικονομικά ασθενέστερων φοιτητών να σπουδάσουν και πολλά άλλα πράγματα. Αν είναι έτσι είναι μια σκληρή ταξική επιλογή. Αν δεν είναι και είναι αβλεψία σας ζητώ συγνώμη.
Σχετικά με τα δάνεια, ενώ από την πρώτη ματιά θα μπορεί να πει κανένας ότι είναι ανώδυνα έως καλά, πολύ φοβούμαι ότι με τα δίδακτρα, τα οποία θεσμοθετούνται πλέον στα μεταπτυχιακά και ενδεχομένως σύντομα στα προπτυχιακά, χωρίς συγγράμματα και στέγαση καταλαβαίνετε ότι περίπου είναι αναγκαίο να παρέχεται δωρεάν παιδεία διά των δανείων και βέβαια χαμηλώνει και ο μέσος όρος ηλικίας όσων προσφεύγουν στο δανεισμό και εισάγονται οι τράπεζες στα πανεπιστήμια και δεσμεύονται οι ήδη κουτσουρεμένοι μισθοί των νεοπροσλαμβανομένων.
Δεν θα επεκταθώ, γιατί δεν έχω χρόνο για το νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου που διαχειρίζεται τα κονδύλια και για τους παραγωγικούς καθηγητές με μπόνους, το οποίο δημιουργεί την ευχέρεια στο Υπουργείο να μην πληρώνει αυξημένους μισθούς.
Τέλος, για τις μεταβατικές διατάξεις, νομίζω ότι αυτό που σας είπα, η παράγραφος 9 δεν καλύπτει την περίοδο από 1 Σεπτεμβρίου του 2010 μέχρι τη δημοσίευση του παρόντος νόμου και νομίζω ότι θα πρέπει να ληφθεί μέριμνα.
Σχετικά με τον κλάδο του ειδικού τεχνικού εργαστηριακού προσωπικού και του ειδικού τεχνικού προσωπικού των Τ.Ε.Ι. με πτυχίο, το σχέδιο νόμου προβλέπει στις μεταβατικές διατάξεις δυνατότητα να ενταχθούν μετά από κρίση στη βαθμίδα του ΑΔΙΠ και δεν υπάρχει πρόβλεψη για την ένταξη στη βαθμίδα του Ε.Ε.Π., παρόλο που υπάρχουν τα απαραίτητα προσόντα. Θα κάνουμε τροπολογία προς αυτό και νομίζω ότι και η μέριμνα για τους ΙΔΑΧ με διδακτορικό είναι κάτι που από ό,τι άκουσα η κυρία Υπουργός είναι διατεθειμένη να το εξετάσει θετικά και αυτό είναι πάρα πολύ καλό.

 

 

 

 
ακολουθεί το σύνολο των πρακτικών της συνεδρίασης
 
ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΙΓ΄- ΣΥΝΟΔΟΣ Β΄
ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΜΟΡΦΩΤΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ
 
               
                                                                                
 
Π Ρ Α Κ Τ Ι Κ Ο
(Άρθρο 40 παρ. 5 Κ.τ.Β.)
 
Στην Αθήνα σήμερα, 27 Ιουλίου 2011, ημέρα Τετάρτη και ώρα 18.10΄, συνεδρίασε στην Αίθουσα Γερουσίας του Μεγάρου της Βουλής, η Διαρκής Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων, υπό την προεδρία της Προέδρου αυτής, κυρίας Χρύσας Αράπογλου, με θέμα ημερήσιας διάταξης: Συνέχιση της επεξεργασίας και εξέτασης του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων «Δομή, λειτουργία, διασφάλιση της ποιότητας των σπουδών και διεθνοποίηση των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων».(3η συνεδρίαση)
 
H Πρόεδρος της Επιτροπής, αφού διαπίστωσε την ύπαρξη απαρτίας, κήρυξε την έναρξη της συνεδρίασης και έκανε την α΄ ανάγνωση του καταλόγου των μελών της Επιτροπής. Παρόντες ήταν οι Βουλευτές κ.κ.:
 
 
 
ΧΡΥΣΑ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αρχίζει η συνεδρίαση της Επιτροπής με θέμα ημερήσιας διάταξης την συνέχιση της επεξεργασίας και εξέτασης του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων «Δομή, λειτουργία, διασφάλιση της ποιότητας των σπουδών και διεθνοποίηση των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων». Το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων «Δομή, λειτουργία, διασφάλιση της ποιότητας των σπουδών και διεθνοποίηση των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων» ψηφίζεται κατά πλειοψηφία, επί της αρχής. Μπορούμε να περάσουμε στην κατ’ άρθρο συζήτηση.
Το λόγο έχει ο κ. Τόλκας.
ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΟΛΚΑΣ (Εισηγητής της Πλειοψηφίας): Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε. Στην επί τον άρθρον ανάγνωση, λόγω του όγκου του νομοσχεδίου και μετά την πρόταση του ΚΚΕ και του ΛΑΟΣ αναγκάζομαι να αναφερθώ αρκετά περιληπτικά στα άρθρα. Στο πρώτο κεφάλαιο προβλέπονται οι γενικές αρχές του νομοσχεδίου. Το πρώτο άρθρο αφορά τη διάρθρωση της ανώτατης εκπαίδευσης και την νομική μορφή των ΑΕΙ, όπου ουσιαστικά κρατάει τον έλεγχο της νομιμότητας στο Υπουργείο Παιδείας. Διαρθρώνεται η ανώτατη εκπαίδευση στον πανεπιστημιακό και τεχνολογικό τομέα, πανεπιστήμια στην πρώτη περίπτωση και ΤΕΙ στη δεύτερη.
Στο άρθρο 2 είναι οι ορισμοί των εννοιών του νομοσχεδίου.
Στο άρθρο 3 κατοχυρώνεται η ακαδημαϊκή ελευθερία, η ελεύθερη έκφραση και διακίνηση ιδεών εντός των ΑΕΙ με ευθύνη του πρύτανη. Είναι ιδιαίτερα σημαντική η παράγραφος 3, όπου αναφέρεται ότι σε αξιόποινες πράξεις που τελούνται εντός του χώρου του Α.Ε.Ι. εφαρμόζεται η κοινή νομοθεσία. Πρόκειται ουσιαστικά για την ορθή ερμηνεία και εφαρμογή του ασύλου.
Στο άρθρο 4, αφορά την αποστολή των Α.Ε.Ι., όπως αυτή προβλέπεται αναλυτικά.
Πάω στο δεύτερο κεφάλαιο, που περιλαμβάνει το άρθρο 5 και 6. Στο άρθρο 5, αφορά το κανονιστικό πλαίσιο της αυτοδιοίκησης των Α.Ε.Ι., όπου προβλέπει τον οργανισμό και τον εσωτερικό κανονισμό που δίνεται ιδιαίτερα μεγάλη σημασία μέσα από αυτό το νομοσχέδιο και τις αποφάσεις του Υπουργείου, ουσιαστικά μέσα από αυτά ενισχύεται η αυτοδιοίκηση των Α.Ε.Ι. και των ΤΕΙ. Στο άρθρο 5, είναι ο οργανισμός όπου ο πρύτανης εισηγείτο στης σύγκλητο, η σύγκλητος διατυπώνει γνώμη και έπειτα το συμβούλιο καταθέτει την πρότασή του προς το Υπουργείο και προβλέπονται ιδιαίτερα σημαντικά ζητήματα για τα ιδρύματα.
Στο άρθρο 6, αναφέρεται ο εσωτερικός κανονισμός του κάθε ιδρύματος που καθορίζει θέματα εσωτερικής λειτουργίας, όπως είναι ο οδηγός προγράμματος σπουδών, η κατανομή των μαθημάτων, η διάρκεια των εξεταστικών περιόδων, οι διαδικασίες εκλογών και οι χορηγήσεις κοινωνικών παροχών .
Το τρίτο κεφάλαιο με τίτλο «η διάρθρωση των Α.Ε.Ι.», εισάγει δύο σημαντικές καινοτομίες. Η πρώτη καινοτομία είναι η διάρθρωση πλέον σε σχολές, οι οποίες αποτελούν τις βασικές διοικητικές και ακαδημαϊκές μονάδες του ιδρύματος, όμως, διατηρείται και το τμήμα ως ένα πρόγραμμα σπουδών. Το τμήμα αποτελεί τη βασική εκπαιδευτική μονάδα του ιδρύματος. Η δεύτερη σημαντική καινοτομία που εισάγεται σε αυτό το κεφάλαιο είναι η σχολή μεταπτυχιακών σπουδών, η οποία αποτελεί και αυτή μια χωριστή διοικητική, ακαδημαϊκή μονάδα μέσα στο ίδρυμα, με τα δικά της όργανα και τη δική της διάρθρωση. Κατ' αντιστοιχία ιδρύεται και η σχολή της διαβίου μάθησης, όπως και η σχολή των μεταπτυχιακών.
Στο άρθρο 7, τα Α.Ε.Ι. μπορούν να ιδρύουν παρατήματα και σε άλλες χώρες.
Το κεφάλαιο Δ, προβλέπει τα όργανα των Α.Ε.Ι. και των μονάδων τους.
Στο άρθρο 8, προβλέπονται τα όργανα του ιδρύματος. Τα όργανα του ιδρύματος είναι το συμβούλιο, ο πρύτανης και η σύγκλητος. Το συμβούλιο αποτελείται από 15 μέλη ή 11 μέλη στα μικρότερα ιδρύματα. Από τα 15 μέλη τα 7 είναι εσωτερικά, ένας φοιτητής, ο φοιτητής και τα εσωτερικά μέλη μετά επιλέγουν τα 7 εξωτερικά μέλη, αυτή η αναλογία στα μικρότερα ιδρύματα θα αποτελείτε από 5 εσωτερικά μέλη, 5 εξωτερικά μέλη και έναν φοιτητή.
 Οι αρμοδιότητες του συμβουλίου είναι η χάραξη της στρατηγικής του Α.Ε.Ι., ο έλεγχος λειτουργίας κατά τον οργανισμό και τον εσωτερικό κανονισμό, η πρόταση έκδοσης του οργανισμού, η ανάπτυξη του ιδρύματος, ο προγραμματικός σχεδιασμός, η έγκριση του η προϋπολογισμού και απολογισμού, η εκλογή πρύτανη και κοσμήτορα, η εποπτεία του νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου που θα δημιουργηθεί για την αξιοποίηση της περιουσίας του Α.Ε.Ι.
Ο πρύτανης, ο οποίος είναι το δεύτερο όργανο και ο ηγέτης του ιδρύματος, προβλέπεται ότι είναι καθηγητής πρώτης βαθμίδας με ελληνική ιθαγένεια εκλέγεται από το συμβούλιο και εδώ ορίζεται και η διαδικασία εκλογής και αρμοδιότητες του είναι να προΐσταται του ιδρύματος και να το διευθύνει, να έχει την ευθύνη της εύρυθμης λειτουργίας του, να εκπροσωπεί δικαστικά και εξώδικα το ίδρυμα, να συγκαλεί την σύγκλητο, να συμμετέχει στο συμβούλιο διοίκησης, να καταρτίζει προϋπολογισμό και απολογισμό, να προκηρύσσει θέσεις καθηγητών και να διορίζει προσωπικό, να τοποθετεί διευθυντές, να κατανέμει τις πιστώσεις του Α.Ε.Ι. και άλλες.
Τέλος, η σύγκλητος που είναι μέχρι 20 μέλη με δικαίωμα ψήφου, αποτελείται από τον πρύτανη, τους κοσμήτορες, τους εκπροσώπους των καθηγητών, αλλά και των φοιτητών, ένας προπτυχιακός, ένας μεταπτυχιακός αλλά και διδακτορικός και έναν εκπρόσωπο κάθε κατηγορίας προσωπικού. Η ακριβής σύνθεση της προβλέπεται και αυτή στο οργανισμό, όπου αφήνεται η δυνατότητα και πάλι στο ίδρυμα να αποφασίσει για το ίδιο.
Η σύγκλητος διατυπώνει γνώμη προς το συμβούλιο για τη σύνταξη του οργανισμού και του εσωτερικού δανεισμού προς τον πρύτανη και το πρόγραμμα σπουδών, συμβάλλει στον προγραμματικό σχεδιασμό του Α.Ε.Ι. και την κατανομή των πιστώσεων, λαμβάνει αποφάσεις για την έναρξη και λήξη των εξαμήνων για την οργάνωση του προγράμματος σπουδών, δηλαδή ακαδημαϊκές κυρίως αρμοδιότητες.
Στο άρθρο 9, προβλέπονται τα όργανα της σχολής που είναι ο κοσμήτορας, η κοσμητεία και γενική συνέλευση.
Στο άρθρο 10, είναι τα όργανα του τμήματος που είναι ο διευθυντής και συνέλευση του και σε όλα, μιας και υπήρξε αμφισβήτηση, υπάρχει εκπροσώπηση φοιτητών.
Το άρθρο 11, προβλέπει τα όργανα της σχολής μεταπτυχιακών σπουδών, όπως το είπαμε είναι με δική της διοικητική δομή και είναι και εδώ ο κοσμήτορας, η κοσμητεία, ο διευθυντής μεταπτυχιακού ή διδακτορικού προγράμματος και η ομάδα διδασκόντων του μεταπτυχιακού ή διδακτορικού προγράμματος.
Το άρθρο 12, προβλέπει τα ανάλογα όργανα για τη σχολή δια βίου μάθησης και εξ αποστάσεως εκπαίδευσης σύμφωνα με τον οργανισμό και τον εσωτερικό κανονισμό δια βίου μάθησης και εξ αποστάσεως εκπαίδευσης.
Το άρθρο 13, προβλέπει λοιπά όργανα και ειδικά θέματα συγκρότησης. Εδώ να πούμε ότι ο οργανισμός του ιδρύματος, μπορεί να προβλέπει τη σύσταση και άλλων αναγκαίων οργάνων για το συντονισμό της διδασκαλίας και της έρευνας σε κάθε Α.Ε.Ι. Το πέμπτο κεφάλαιο αναφέρεται στην αξιολόγηση και τη διαφάνεια πλέον στα ιδρύματα, όπου και εδώ με το άρθρο 14 κατοχυρώνεται η μονάδα διασφάλισης της ποιότητας που πλέον είναι υπεύθυνη για κάθε ίδρυμα για τη διασφάλιση και τη συνεχή βελτίωση της ποιότητας του έργου και της λειτουργίας του ιδρύματος.
Με το άρθρο 15 και αυτή η μονάδα είναι και σε άμεση συνεργασία με την ανώτατη αρχή διασφάλισης. Το άρθρο 15, καθιερώνει τη δημοσιότητα και τη διαφάνεια και στα πανεπιστήμια, κάτι το οποίο πριν αναφέρθηκε και με τους πρυτάνεις για το πόσο ορθά έχει λειτουργήσει η διαύγεια πλέον και εδώ τα Α.Ε.Ι. οφείλουν να λειτουργούν υπό συνθήκες διαφάνειας σε όλα τα επίπεδα και να διαθέτουν στον διαδικτυακό τους τόπο κάθε απαραίτητη πληροφόρηση για το πρόγραμμα σπουδών, για τα όργανα, για τους καθηγητές, για τις δαπάνες τους, τους φοιτητές και την υποδομή, ώστε όλοι να μπορούν να κρίνουν με διαφάνεια τα οικονομικά. Το έκτο κεφάλαιο αναφέρεται στο προσωπικό των Α.Ε.Ι. και συγκεκριμένα στους καθηγητές.
Με το άρθρο 16, καθηγητές διακρίνονται σε καθηγητές πρώτης βαθμίδας, στους αναπληρωτές καθηγητές και επίκουρους καθηγητές και κάναμε αρκετή κουβέντα για αυτά και παρατηρήσεις από τους φορείς σήμερα που είχαμε καλεσμένους. Οι αναπληρωτές καθηγητές που εκλέγονται ως μόνιμοι, οι επίκουροι εκλέγονται για τετραετή θητεία με δυνατότητα ανανέωσης για άλλη μια τετραετία και ο νέος θεσμός που προβλέπεται του εντεταλμένου διδασκαλίας, ο οποίος είναι επιστήμονας πλήρους απασχόλησης και συνάπτει συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου έως τρία έτη και συνολικά μπορεί να διδάξει έως και πέντε έτη. Επίσης, υπάρχουν οι προβλέψεις για τους επισκέπτες καθηγητές, καθώς και οι επισκέπτες μεταδιδακτορικοί ερευνητές με όλες τις λεπτομέρειες που προβλέπονται στο άρθρο 16.
Στο άρθρο 17, αναφέρονται τα προσόντα εκλογής καθηγητών όλων των βαθμίδων, όπου ουσιαστικά στον οργανισμό κάθε Α.Ε.Ι. προβλέπονται τα ελάχιστα και αναγκαία προσόντα για την κατάληψη θέσης καθηγητή. Το ελάχιστο που απαιτείται είναι κατοχή διδακτορικού πλην εξαιρετικών περιπτώσεων σε γνωστικά αντικείμενα εξαιρετικής ή αδιαμφισβήτητης ιδιαιτερότητας.
Με το άρθρο 18, τίθεται η διαδικασία εκλογής και εξέλιξης, που γίνεται ανάλογα με τα προσόντα που καθορίζει ο οργανισμός του Α.Ε.Ι. με ανοιχτή διαδικασία και μετά από προκήρυξη θέσης. Εδώ σημαντικό να πούμε ότι υποψήφιος θα πρέπει να έχει ολοκληρώσει τουλάχιστον ένα κύκλο σπουδών εκτός του ιδρύματος, όπου εκλέγεται ή να έχει εργαστεί για τρία έτη σε άλλο Α.Ε.Ι. ή ερευνητικό πρόγραμμα.
Με το άρθρο 19, προβλέπεται η νέα διαδικασία για την επιλογή και εξέλιξη των καθηγητών με τις επιτροπές επιλογής και εξέλιξης καθηγητών. Η επιλογή και εξέλιξη γίνεται από ειδικές επιτροπές επτά καθηγητών πρώτης βαθμίδας και τουλάχιστον τρία από τα επτά μέλη και εδώ είναι εξωτερικά. Όλα τα μέλη της επιτροπής επιλέγονται από μητρώα μελών που ορίζονται και από τον κοσμήτορα. Η διαδικασία προβλέπει ψηφοφορία, επιλογή του καταλληλότερου και του δεύτερου καταλληλότερου υποψηφίου. Υπάρχει περαιτέρω η διαδικασία, όπου ο κοσμήτορας διαβιβάζει το πρακτικό εκλογής τον πρύτανη για έλεγχο και διορισμό του υποψηφίου και η διαδικασία γίνεται υποχρεωτικά μέσω ηλεκτρονικού συστήματος ολοκληρωμένης διαχείρισης για λόγους διαφάνειας και ισονομίας.
Μετά άρθρο 20, προβλέπεται ότι ο διορισμός γίνεται με πράξη του πρύτανη εντός δύο μηνών από την παραλαβή του φακέλου και μέσα σε έξι μήνες ο έλεγχος νομιμότητας από το Υπουργείο Παιδείας.
 Στο άρθρο 21 είναι η αξιολόγηση των καθηγητών, ένας ιδιαίτερος σημαντικός θεσμός που εισάγει την συνεχή αξιολόγηση τους και προβλέπει ότι οι καθηγητές και οι αναπληρωτές αξιολογούνται κάθε πέντε έτη από επιτροπές που αποτελούνται από πέντε καθηγητές πρώτης βαθμίδας με βάση τα αντικειμενικά κριτήρια. Όμως, αξιολόγηση κάνουν και οι φοιτητές με έκθεση που κοινοποιείται στον αξιολογούμενο καθηγητή και τον κοσμήτορα. Επίσης, σε περίπτωση αρνητικής αξιολόγησης, υπάρχουν συγκεκριμένες συνέπειες, όπως ο αποκλεισμός του συγκεκριμένου καθηγητή που έχει αξιολογηθεί αρνητικά από συμμετοχή σε επιτροπές αξιολόγησης καθηγητών, από τη διδασκαλία μεταπτυχιακών και από την επίβλεψη και εξέταση διδακτόρων.
Στο άρθρο 22 υπάρχουν επιβραβεύσεις και διευκολύνσεις καθηγητών που ο οργανισμός του ΑΕΙ προβλέπει πρόσθετες παροχές από πόρους του ιδρύματος σε διακριθέντες καθηγητές , όπως χορήγηση υποτροφιών ή διάφορες άλλες παροχές σε καθηγητές.
 Στο άρθρο 23 είναι η ένταξη των καθηγητών σε διάφορες κατηγορίες και σε κατηγορίες πλήρους απασχόλησης. Οι καθηγητές πλήρους απασχόλησης μπορούν μετά από τρία έτη να ενταχθούν στην κατηγορία μερικής απασχόλησης με αντίστοιχη μείωση του μισθού και οι καθηγητές αυτοί μπορούν να απασχολούνται σε ελεύθερο επάγγελμα, να διδάσκουν σε άλλο Α.Ε.Ι. ή ΙΕΚ και να εκλέγονται μέλη διαφόρων οργανισμών ή φορέων. Οι καθηγητές πλήρους απασχόλησης αμείβονται πλέον των τακτικών τους αποδοχών από συγκεκριμένες μόνο δραστηριότητες, όπως δικαιώματα διανοητικής εργασίας, συμμετοχής σε όργανα του ΑΣΕΠ, σε δύο το πολύ επιτροπές και διοικητικά συμβούλια του δημόσιου, όπως επίσης σε κλινικές για τους καθηγητές ιατρικής ή …………. νοσοκομείου.
Στο άρθρο 24 προβλέπονται αναλυτικά τα ασυμβίβαστα και τα κωλύματα καθηγητών για το έργο τους.
Στο άρθρο 25 προβλέπονται οι αποδοχές που είναι ανάλογες του λειτουργήματός τους.
Με το άρθρο 26 θεσπίζεται η παράλληλη απασχόληση καθηγητών σε ξένα και ελληνικά Α.Ε.Ι.. Καθηγητές σε ξένα Α.Ε.Ι. δύνανται να εκλεγούν για πέντε έτη με αυτοτελή κρίση. Ως καθηγητές ελληνικού Α.Ε.Ι. έχουν όλα τα δικαιώματα των καθηγητών.
Το δεύτερο μέρος του νομοσχεδίου αναφέρεται στους γραμματείς, στο διοικητικό προσωπικό, σε ειδικές κατηγορίες του διδακτικού και εργαστηριακού προσωπικού του ιδρύματος, όπως αυτές προβλέπονται.
Στο επόμενο κεφάλαιο διαρθρώνονται οι τρεις κύκλοι σπουδών, πρώτος, δεύτερος και τρίτος. Ο πρώτος είναι προπτυχιακός, ο δεύτερος είναι μεταπτυχιακός και ο τρίτος ο διδακτορικός. Προβλέπεται η χρονική διάρθρωση των σπουδών και οι εξετάσεις.
Στο άρθρο 35 προβλέπονται οι σύμβουλοι σπουδών και ρυθμίζονται επιπλέον από τον κανονισμό ειδικότερα θέματα, αλλά και φοιτητικά θέματα μπορούν να ρυθμίζονται με τον οργανισμό του εσωτερικού κανονισμού.
Στο άρθρο 37 προβλέπεται ο νέος τρόπος παροχής και ελέγχου των διδακτικών συγγραμμάτων.
Στο άρθρο 38 προβλέπονται τα προγράμματα μεταπτυχιακών σπουδών και όπως αυτά οργανώνονται σε επίπεδο σχολής.
Το άρθρο 39 αφορά την διδακτορική διατριβή και τα προγράμματα διδακτορικών σπουδών.
Στο άρθρο 40 προβλέπεται η συνεργασία στα προγράμματα σπουδών μεταξύ των Α.Ε.Ι. εσωτερικού.
Στο άρθρο 41 προβλέπεται η συνεργασία των Α.Ε.Ι. με ιδρύματα του εξωτερικού.
Στο άρθρο 42 προβλέπεται η συνεργασία πανεπιστημίων και ερευνητικών κέντρων.
Στο άρθρο 43 καθιερώνονται τα προγράμματα σπουδών, δια βίου μάθησης και εξ αποστάσεως εκπαίδευσης που απονέμουν αντίστοιχους τίτλους σπουδών μη τυπικής εκπαίδευσης.
Το άρθρο 44 μιλά για τη διοργάνωση σπουδών σε ξένη γλώσσα, ούτως ώστε να διευκολύνεται και η υποδοχή ξένων φοιτητών σε ελληνικά ιδρύματα.
Το επόμενο άρθρο αφορά την πιστοποίηση και χρηματοδότηση των προγραμμάτων σπουδών που είναι απαραίτητη για την λειτουργία τους και σύμφωνα με τις διαδικασίες της ΑΔΗΠ και όλα αυτά στο εθνικό πλαίσιο προσόντων της ανώτατης εκπαίδευσης, όπως αυτό προβλέπεται και από τον ευρωπαϊκό χώρο ανώτατης εκπαίδευσης στο άρθρο 46.
Το άρθρο 47 αναφέρεται στις επώνυμες έδρες.
Το άρθρο 48 αναφέρεται στις βιβλιοθήκες.
Το επόμενο κεφάλαιο αφορά φοιτητικά ζητήματα, όπου η πιο σημαντική πρόβλεψη είναι για τα ειδικά συμβούλια σπουδών με 40% συμμετοχή φοιτητών και τα συμβούλια φοιτητικής μέριμνας, καθώς επίσης λοιπές διαδικασίες υποστήριξης και γραφείου υποστήριξης των φοιτητών για την φοιτητική μέριμνα και την υγειονομική περίθαλψη. Επίσης θεσπίζεται για πρώτη φορά ο Συνήγορος του Φοιτητή που μπορεί να βοηθά και να καθοδηγεί τον φοιτητή σε όλα τα βήματα της ακαδημαϊκής του πορείας.
Το επόμενο κεφάλαιο έχει να κάνει με τα οικονομικά των Α.Ε.Ι., τους πόρους, την διαχείρισή τους και το νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου που προβλέπεται με τη μορφή ανώνυμης εταιρείας και διαχειρίζεται την περιουσία του πανεπιστημίου.
Το άρθρο 63 έχει ιδιαίτερη σημασία για την κατανομή της δημόσιας χρηματοδότησης, τόσο με αντικειμενικά κριτήρια όσο και με δείκτες και ήδη αυτό το έχουμε αναλύσει αρκετά.
Το 11ο κεφάλαιο αναφέρεται στην διασφάλιση και πιστοποίηση της ποιότητας στην ανώτατη εκπαίδευση, τόσο με την ανώτατη ανεξάρτητη αρχή διασφάλισης και πιστοποίησης ποιότητας στην ανώτατη εκπαίδευση που έχει μεγαλύτερο ρόλο και περισσότερες αρμοδιότητες για την διάρθρωση της, τα κριτήρια πιστοποίησης, τα κέντρα αριστείας που επίσης για πρώτη φορά δίνονται για να επιβραβεύονται και να υποστηρίζονται οι βέλτιστες πρακτικές ποιότητας και καινοτομίας στα Α.Ε.Ι..
Στο άρθρο 76 και μετά υπάρχουν μεταβατικές διατάξεις, όπου προβλέπεται η εκλογή των πρώτων οργάνων των Α.Ε.Ι. και η συγκρότηση των σχολών. Όλα αυτά μέχρι την πλήρη εφαρμογή του νόμου και για λοιπές κατηγορίες προσωπικού.
ΧΡΥΣΑ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ (Πρόεδρος της Επιτροπής):Τον λόγο έχει ο κ. Σπηλιωτόπουλος.
ΑΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ(Εισηγητής της Μειοψηφίας): Η κωδικοποίηση που θα κάνω, βασίζεται σε δύο βασικές αρχές ή βασικές κοινές συνισταμένες. Η πρώτη που μου δόθηκε ως αφορμή από το προεδρείο να την κάνω, είναι ότι, πράγματι, το εμείς και το εσείς δεν υφίστανται πια με το παλιό τους περιεχόμενο ως διάκριση ή διαφοροποίηση με την έννοια μανιχαϊστικού τύπου.
Οι καλοί και οι κακοί, οι δημοκράτες και οι φασίστες, οι δεξιοί και οι αδέξιοι, οι αριστεροί και οι παλαιοδεξιοί κ.ο.κ.. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υφίσταται με άλλο περιεχόμενο. Εάν σήμερα διατρέξει κανείς στην πολιτική ζωή του τόπου και, κυρίως, διατρέξει και σε συγκεκριμένες νομοθετικές κωδικοποιήσεις που αφομοιώνουν την πολιτική βούληση και σκέψη, βεβαίως, το «εμείς» και το «εσείς» υπάρχει με άλλο περιεχόμενο, είναι αυτοί οι οποίοι βλέπουν μπροστά και αυτοί οι οποίοι μένουν αγκυλωμένοι πίσω, αυτοί που θέλουν την εξέλιξη και την πρόοδο και αυτοί που δίνουν την μάχη της οπισθοδρόμησης, της αντίστασης και της διατήρησης, αυτοί οι οποίοι, εν πάση περιπτώσει, διακρίνουν ότι το μέλλον αυτής της χώρας βρίσκεται στην ευρωπαϊκή της προοπτική, άρα, στην εξέλιξη και αυτοί οι οποίοι χαϊδεύουν και κολακεύουν ή εάν θέλετε λαϊκίζουν ή ρέπουν προς τον λαϊκισμό. Αυτό, κατά τη δική μου εκτίμηση, ως διαχωριστική γραμμή πια, διατρέχει το σύνολο του πολιτικού κόσμου, το σύνολο του πολιτικού φάσματος, είναι πια μια εγκάρσια τομή που περνάει από όλους μας.
Θέλω, λοιπόν, να πιστεύω ότι σε αυτήν εδώ την Αίθουσα είμαστε όλοι μαζί στο «εμείς», αυτοί που βλέπουμε ότι η εξέλιξη είναι στην πρόοδο, όλοι εμείς που πιστεύουμε στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, όλοι αυτοί που πιστεύουμε σε βασικές αρχές και αξίες, δηλαδή, εάν θέλουμε κάτι καλύτερο στην παιδεία, θα πρέπει να αναζητούμε διαρκώς τη σύνθεση των ιδεών και των απόψεων.
Σε αυτό εδώ το σημείο σπεύδω να κάνω τη δεύτερη επισήμανση, που έχει να κάνει με όλα τα άρθρα αυτού του σχεδίου νόμου. Υπάρχει μια προσέγγιση, η οποία μας βρίσκει αντίθετους. Ποια είναι αυτή η προσέγγιση; Ότι, πράγματι, υπάρχει κακοδαιμονία στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, πράγματι, όλοι επιθυμούμε να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα. Όμως, η διαφορετική η προσέγγιση, η δική μας, είναι ότι, όταν ένα μέλος του σώματος είναι αυτό το οποίο μολύνεται, τότε ο ακρωτηριασμός δεν είναι η λύση, αλλά η λύση βρίσκεται στην ίαση, στη θεραπεία και, μάλιστα, σε ποια θεραπεία; Στη θεραπεία εκείνη, η οποία εκπορεύεται από την σύνθεση ιδεών και απόψεων, διότι εκ των πραγμάτων πιστεύουμε σήμερα ότι η πολιτική έχει αξία, έχει περιεχόμενο, όταν μπορεί να συνθέτει, όταν μπορεί να αναζητεί τον κοινό τόπο και, κυρίως, αυτόν, ο οποίος προέρχεται από το αυτονόητο ή από την κοινή λογική.
Έτσι, εγώ θέλω να πιστεύω ότι, εάν αναζητούμε αυτό τον κοινό τόπο, αυτή την κοινή συνισταμένη, δεν θα φύγει κανείς από αυτήν εδώ την Αίθουσα 100% ικανοποιημένος. Προφανώς, θα φύγουμε όλοι μας ολίγον ικανοποιημένοι, αλλά αυτό σημαίνει και επιτυχία όλων μας στο να κάνουμε ένα βήμα πιο μπροστά για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αυτό σημαίνει ότι θα έχουμε συνεννοηθεί για να προχωρήσουμε ένα βήμα πιο μπροστά και να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Γι’ αυτό θέλω να πιστεύω μέχρι τέλους ότι η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας θα εξαντλήσει όλες τις δυνάμεις, όλες τις δυνατότητες, κάθε προσπάθεια, προκειμένου να αναζητηθεί αυτός ο κοινός τόπος, αυτή η κοινή συνισταμένη, αυτή που θα μας επιτρέψει να μιλήσουμε για συναίνεση για τα μείζονα και σημαντικά που αφορούν την παιδεία.
Γι’ αυτό και εμείς καταθέτουμε συγκεκριμένες παρατηρήσεις, χωρίς να θέλουμε να κουράσουμε, οι οποίες αποτυπώνουν τις δομικές μας αντιρρήσεις για να αναζητήσουμε, εάν μπορεί και υπάρχει βούληση, αυτή την σύνθεση των ιδεών και των απόψεων. Η πρώτη βασική μας ένσταση έχει να κάνει με την μεταφορά αρμοδιοτήτων από τα θεσμικά όργανα των Α.Ε.Ι. στο Συμβούλιο. Διαφωνούμε, δηλαδή, με το άρθρο 8 του σχεδίου νόμου που δίνει τη δυνατότητα στα Πανεπιστήμια και στα υπόλοιπα Τεχνολογικά Ιδρύματα να διοικούνται από ένα δυαδικό μοντέλο, από μια δυαρχία, η οποία, κατά τη δική μας εκτίμηση, δεν ανταποκρίνεται στην συνταγματική επιταγή της πλήρους αυτοδιοίκησης των Α.Ε.Ι. και δεν εκπληρώνει την κατά το Σύνταγμα προβλεπόμενη νομική μορφή οργάνωσης των Οργανισμών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ως Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου.
Προειδοποιούμε δε την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας ότι, εάν επιμείνει σε αυτή την εκχώρηση ουσιαστικών αρμοδιοτήτων στο Συμβούλιο αυτό, πολλά πράγματα θα είναι δύσκολο να εφαρμοστούν όχι γιατί δεν θα υπάρχει βούληση των Πρυτάνεων, αλλά γιατί η αντισυνταγματικότητα θα είναι αυτή που θα εμποδίσει την εφαρμογή του νόμου στο μέλλον, όπως εμείς υποψιαζόμαστε ότι αυτό θα συμβεί.
Προτείνουμε, λοιπόν, εάν αναζητούμε τον κοινό τόπο - και να το σκεφτεί η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας αρκετά σοβαρά - να υπάρξει το εξής: Τα μονοπρόσωπα όργανα διοίκησης, δηλαδή, οι Πρυτάνεις, ο Κοσμήτορας, να εκλέγονται από τον φυσικό τους χώρο με την συμμετοχή όλων των φορέων που συνιστούν την ακαδημαϊκή κοινότητα, βεβαίως, να υπάρχει Συμβούλιο, αλλά το Συμβούλιο αυτό να έχει εποπτικό και ελεγκτικό ρόλο, όχι, όμως, διοικητικό ρόλο. Έτσι, λοιπόν, αντί να έχουμε μια δυαρχία, όσον αφορά τη διοίκηση, η οποία θα συγκρούεται μεταξύ της, να έχουμε έλεγχο, έλεγχο νομιμότητας, έλεγχο αποτελεσματικότητας, έλεγχο ποιότητας, αξιολόγηση, αλλά και διοίκηση, η οποία να εκπορεύεται και όσον αφορά το πνεύμα, αλλά και την ουσία της συνταγματικής επιταγής από το αυτοδιοίκητο που πρέπει να υπάρχει για την τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Δεύτερον, καλούμε να επαναπροσδιοριστεί το άρθρο 9, έτσι ώστε να μην υπάρχει η παραμικρή υποψία ότι κλείνουμε το μάτι ή κάνουμε νεύμα στα Πανεπιστήμια και στα Τεχνολογικά Ιδρύματα να δημιουργούν κατά το δοκούν προπαρασκευαστικά έτη, με τρόπο τέτοιο που να υπάρχουν φοιτητές δύο ταχυτήτων, αυτοί που θα μπαίνουν από τις πανελλαδικές και οι υπόλοιποι, οι οποίοι θα πηγαίνουν στο πρώτο έτος και εκεί με κάποιες διαδικασίες, που δεν ξέρουμε ποιες μπορεί είναι, μπορεί να είναι διαβλητές, μπορεί να μην είναι, αλλά, εν πάση περιπτώσει, δεν θα έχουν την εγκυρότητα του θεσμού των πανελλαδικών εξετάσεων, να προχωρούν στα αντικείμενα σπουδών, που αρχικώς έχουν επιλέξει, που σημαίνει ότι, εάν θέλουμε να εμποδίσουμε την παραπαιδεία, εάν θέλουμε να θωρακίσουμε το αδιάβλητο του συστήματος εισαγωγής των παιδιών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, πρέπει αυτή η κρησάρα να μείνει ή να αλλάξει, αλλά, εν πάση περιπτώσει, να είναι πριν από τα Πανεπιστήμια και να μην αφήσουμε την παραπαιδεία ή την κρησάρα να μπει στο «πρώτο» γενικό έτος. Αυτό να το θωρακίσουμε και να είμαστε βέβαιοι ότι δεν πρόκειται να συμβεί.           
Επίσης, εμείς έχουμε μια διαφωνία όσον αφορά τη συμμετοχή στο όργανο συμβουλίου μελών, τα οποία να μην προέρχονται από το Ίδρυμα, αλλά, εν πάση περιπτώσει, η δική μας εκτίμηση είναι ότι πρέπει να έχουμε συγκεκριμένα προσόντα γι’ αυτούς που θα συμμετέχουν σε αυτή τη διοίκηση. Θεωρούμε ότι είναι πολύ αυστηρή η διάταξη με το άρθρο εκείνο που λέει ότι η ιδιότητα του Πρύτανη θα πρέπει να είναι κατά τέτοιο τρόπο που να μην προέρχεται και από ελληνικό Α.Ε.Ι. ή ο,τιδήποτε. Εγώ πιστεύω ότι εκεί πρέπει να είμαστε λίγο πιο μεγαλόθυμοι όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο επιλέγεται, εκλέγεται και διοικείται το Πανεπιστήμιο από τον Πρύτανη.
Να δούμε λίγο το θέμα εάν θα είναι τόσο ολιγάριθμο, όσο προβλέπει η σχετική διάταξη, το εκλεκτορικό σώμα για την επιλογή του Πρύτανη.
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Κύριε Σπηλιωτόπουλε, μήπως μπορείτε να επαναλάβετε το προηγούμενο που είπατε;
ΑΡΗΣ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ (Εισηγητής της Μειοψηφίας): Βεβαίως. Εννοώ ότι στο άρθρο 8 φαίνεται η ιδιότητα του Πρύτανη, ο οποίος είναι ακόμη και εν δυνάμει μη προερχόμενος από το Ίδρυμα ή μπορεί και όχι από ελληνικό Πανεπιστήμιο. Εκεί να είμαστε με έναν ορισμό τέτοιο που να μην απαγορεύουμε, αλλά να μην φαίνεται ότι το επιδιώκουμε κιόλας. Δηλαδή, να δείξουμε ότι εμπιστευόμαστε τους επιστήμονες, καταρχήν, η επιλογή να γίνεται από εκεί, αλλά, βεβαίως, χωρίς να αποκλείουμε και ο,τιδήποτε άλλο. Η επιλογή του Κοσμήτορα πάλι να μην είναι από τόσο μικρό εκλεκτορικό σώμα.
Επίσης, για το αμάχητο τεκμήριο της αυτοδιοίκητης διαγραφής εκεί βλέπω ότι υπήρξε μια καλή βελτίωση. Η αίσθηση η δική μου είναι ότι μπορούμε να αναφερθούμε και σε κωλύματα. Δηλαδή, ενδεχομένως, κάτι να έχει συμβεί σε κάποιον φοιτητή. Μην αφήνουμε τον Οργανισμό από μόνο του να αποφασίζει το εάν θα διαγράψει το φοιτητή ή όχι, αλλά να υπάρξουν και κάποια αντικειμενικά κωλύματα, βάσει των οποίων, ενδεχομένως, να μπορούμε να δούμε τα πράγματα διαφορετικά. 
 Από εκεί και έπειτα, η δική μας εκτίμηση είναι ότι το μεγάλο «αγκάθι» εκτός από το συμβούλιο και τις σχέσεις μεταξύ συμβουλίου, Πρύτανη και Συγκλήτου - αυτή δηλαδή η ιδιότυπη διαρχία - είναι το θέμα του τμήματος, δηλαδή το άρθρο 7, το οποίο θα πρέπει να αναθεωρηθεί. Ο λόγος είναι ότι πιστεύουμε πως το τμήμα πρέπει να παραμείνει βασική ακαδημαϊκή και διοικητική μονάδα. Η δική μου αίσθηση είναι ότι σε όλα τα πανεπιστημιακά ιδρύματα του εξωτερικού, το τμήμα έχει μια αυτοτέλεια και τη δυνατότητα να εμφανίζεται ως βασικό κύτταρο ακαδημαϊκής γνώσης. Αυτή τη θωράκιση πρέπει και εμείς να πετύχουμε και αν κάτι πρέπει να συζητήσουμε, αυτό δεν είναι η κατάργηση του τμήματος, αλλά η αναβάθμιση του και η περαιτέρω δυνατότητα να έχει την ανεξαρτησία που έχουν και τα αντίστοιχα τμήματα στα πανεπιστημιακά ιδρύματα του εξωτερικού. Σε κάθε περίπτωση και για να μη δημιουργείται σύγχυση εννοιών, εμείς θα σταθούμε στο γεγονός ότι όπως και να το ονομάσουμε θα πρέπει να υπάρχει όσον αφορά το γνωστικό αντικείμενο σπουδών, διοικητική αυτονομία - αν θέλετε αυτοτέλεια - και κυρίως ακαδημαϊκή αυτοτέλεια, έτσι ώστε να μπορεί να προχωρήσει ακόμα πιο πέρα, θυμίζοντας τα πανεπιστημιακά ιδρύματα του εξωτερικού.
Διαφωνούμε με το άρθρο 30, διότι και εμείς βλέπουμε ότι η Μπολόνια δεν μπορεί να είναι «αλά καρτ». Δηλαδή, πράγματι θα μπορούσαμε εδώ και χρόνια να έχουμε προχωρήσει σε τριετείς σπουδές, όμως στην παρούσα χρονική στιγμή που συζητούμε, υπάρχει ακριβώς η αναστροφή τάση. Δηλαδή, ακόμα και ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες ήθελαν της τριετείς σπουδές, σήμερα βλέπουμε να αναθεωρούν αυτές τις σκέψεις τους και να προχωρούν σε διεύρυνση προς τις τετραετείς σπουδές. Εμείς που εκ των πραγμάτων έχουμε τετραετείς σπουδές δεν έχουμε κανένα λόγο να προχωρήσουμε προς τα πίσω. Καλώς ή κακώς, εδώ και μία δεκαετία θα έπρεπε να έχουμε και τριετείς σπουδές, όμως αυτή την τάση την χάσαμε και αυτό δεν σημαίνει ότι τώρα που η Ευρώπη στρέφεται προς τις τετραετείς σπουδές, εμείς θα πάμε πάλι ανάποδα και κατά μία δεκαετία πίσω. Η δική μου αίσθηση, καθώς η χώρα μας περνάει καταστάσεις κρίσης, είναι ότι έχει πολύ μεγάλη αξία να έχουμε όσο το δυνατόν πιο άρτια εξειδικευμένο επιστημονικά τεχνολογικό προσωπικό. Εάν πράγματι λοιπόν θέλουμε να εφοδιάσουμε τα παιδιά μας προκειμένου να ανταποκριθούν στις προκλήσεις του αύριο, θα πρέπει να δώσουμε όσο το δυνατόν περισσότερες γνώσεις μπορούμε. Πιστεύουμε λοιπόν στις τετραετείς σπουδές, πρέπει να διευκρινίσουμε ότι με τις πιστωτικές μονάδες, η βεβαίωση των δύο ετών είναι απλή βεβαίωση και δεν δημιουργούμε έτσι τελειόφοιτους πολλών ταχυτήτων - διετούς, τριετούς, τετραετούς φοιτήσεως - διότι κατά αυτό τον τρόπο χάνεται η ισονομία και η ισοπολιτεία που πρέπει να διέπει το εκπαιδευτικό σύστημα και κυρίως τη μετέπειτα ζωή τους, όσον αφορά τον τρόπο που αντιμετωπίζει και η αγορά, αλλά και η κοινωνία αυτούς που θα έχουν τελειώσει. Δεν θα έπρεπε δηλαδή να δημιουργούμε διαφοροποιήσεις όσον αφορά τα εφόδια γνώσης και κυρίως διαφοροποιήσεις «de facto» από την αγορά και όχι «de jure» που έχει να κάνει με την αναγνώριση των επαγγελματικών τους προσόντων, που και αυτό είναι ένα ζήτημα σπουδών.
Επίσης, διαφωνούμε με την κατάργηση της βαθμίδας του λέκτορα και θεωρούμε ότι είναι επικίνδυνο το γεγονός να ανατίθεται στους διάφορους οργανισμούς των Α.Ε.Ι. η πρόβλεψη των προσόντων επιλογής των καθηγητών στις διάφορες βαθμίδες. Ο λόγος είναι ότι με αυτό τον τρόπο ενδεχομένως θα έχουμε προβλήματα στο μέλλον και ίσως είναι καλύτερα να προβλέψουμε κάποιο προσοντολόγιο και όχι να το αφήνουμε στο κάθε θέμα ξεχωριστά, προκειμένου να μην υπάρχει διαφοροποίηση και διάκριση ανάλογα με τα ιδρύματα και πώς αντιμετωπίζουν τους υποψήφιους διδάκτορες σε αυτά. Θεωρούμε ότι κάνατε ένα σημαντικό βήμα για την κατάργηση του ασύλου, αλλά πιστεύουμε ότι θα πρέπει να το προχωρήσετε και πιο πέρα και αν πράγματι το άσυλο δεν ωφελεί πια και δούμε ότι η κοινωνία είναι ώριμη στο να υπάρχει άσυλο, με την έννοια της ελεύθερης διακίνησης ιδεών και απόψεων, αλλά όχι άσυλο όσον αφορά την υπόθαλψη εγκληματικών ενεργειών και ανθρώπων που τις τελούν. Δεν θα έπρεπε να ρίχνουμε την ευθύνη στους Πρυτάνεις ή οποιοδήποτε άλλο όργανο, αλλά ας κάνουμε ένα βήμα πιο πέρα προς την πλήρη κατάργηση - μιλώ μόνο για τις αξιόποινες πράξεις - του ασύλου και εκεί ενδεχομένως να είμαστε πολύ πιο καθαροί.
Επίσης, θα έλεγα ότι υπάρχει δίκαιο από την πλευρά των Τ.Ε.Ι., διότι υποστηρίζουν ότι με το εν λόγω σχέδιο νόμου υποβαθμίζεται η μέχρι σήμερα ακαδημαϊκή εξέλιξη και ακούσαμε πολλές προτάσεις. Μπορούμε να κάνουμε τη σύνθεση μέσα από τις προτάσεις αυτές, έτσι ώστε πράγματι να μην έχουν την αίσθηση ότι υποβαθμίζονται. Έχουμε την άποψη ότι δεν θα πρέπει να δώσουμε αυτές τις υπερεξουσίες στην ανεξάρτητη αρχή, όσον αφορά το σχεδιασμό και τη συγχώνευση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, αλλά θα πρέπει και για λόγους οικονομίας κλίμακος αλλά και γιατί μας οδηγεί εκεί η εξέλιξη, να υπάρχει για την ενδυνάμωση των πανεπιστημίων και κυρίως της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης - όπου υπάρχει και είναι εφικτό - η δυνατότητα να υπάρχουν συγχωνεύσεις και πανεπιστημιακών σχολών και σχολών Τ.Ε.Ι.. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει από μια υπερεξουσία, από μια αυθεντία, η οποία εκπορεύεται από την ΑΔΙΠ.. Εμείς πιστεύουμε ότι αυτό πρέπει να γίνεται με διάλογο μέσω του ΕΣΥΠ και κυρίως πρέπει να προέρχεται από την τοπική κοινωνία και να έρχεται ως αίτημα από κάτω προς τα πάνω και όχι από πάνω προς τα κάτω. Σε κάθε περίπτωση και αφού τους δώσουμε κίνητρα, μέσω του ΕΣΥΠ μπορούμε να δώσουμε κίνητρα και να διευκολύνουμε αυτές τις συγχωνεύσεις. Σε κάθε περίπτωση, εμείς διαφωνούμε με αυτές τις υπερεξουσίες και όσον αφορά τα οικονομικά, διότι καλώς ή κακώς, είναι λογικό όταν δημιουργούμε έναν τροχονόμο στη ροή του χρήματος μεταξύ πολιτείας και πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και όταν ξέρουμε, με όλο το σεβασμό που έχουμε στις ανεξάρτητες αρχές, αλλά με συγχωρείτε που θα το πω, βλέπουμε ότι σήμερα λειτουργούν ανεξάρτητες αρχές που έχει παρέλθει ο χρόνος για τον οποίον τοποθετήθηκαν και παρόλα αυτά έχουν λόγο για τους πάντες και τα πάντα, ακόμα και για τα ταξί αυτής της χώρας. Όταν λοιπόν το βλέπουμε αυτό, έχουμε κάποιες αμφιβολίες για τη νομιμότητα της παραμονής χωρίς την άδεια της Βουλής σε τέτοιες θέσεις και αντιλαμβάνεστε ότι δεν μπορούμε να φτιάχνουμε και να δυναμώνουμε ανεξάρτητες αρχές και να τους δίνουμε τη δυνατότητα να δίδουν τα χρήματα των φορολογουμένων, διότι κατά αυτό τον τρόπο η πολιτεία αποκτά ένα μεγαλύτερο ρόλο και λόγο, που κατά τη δική μας εκτίμηση δεν βοηθά την ελεύθερη ανάπτυξη των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων ή των ιδρυμάτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Τέλος, θα ήθελα να αναφερθώ στο άρθρο 24 και στην παράγραφο 2γ, που αφορά το ασυμβίβαστο. Παρατηρούμε ότι υπάρχει η προσωρινή αναστολή της ιδιότητας και αναφερόμαστε και στους γενικούς γραμματείς, αλλά δεν υπάρχει αναφορά στους ειδικούς γραμματείς. Ενδεχομένως αυτό να μας δημιουργήσει πρόβλημα, διότι μπορεί να θέλει για τον ειδικό γραμματέα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης να έχει ως συνεργάτη του κάποιον που προέρχεται από το χώρο των πανεπιστημίων ή από τον χώρο των Τ.Ε.Ι.. Θεωρώ ότι δεν θα έπρεπε να του αφαιρέσουμε αυτή τη δυνατότητα, από τη στιγμή που η αναστολή γίνεται για τους γενικούς γραμματείς που προβλέπει το άρθρο, θα μπορούσε να ισχύσει και για τους ειδικούς γραμματείς.
Συνοψίζοντας, θα έλεγα ότι μπορεί να υπάρξει σύνθεση, αρκεί εμείς να κάνουμε τις συγκεκριμένες προτάσεις και από την πλευρά της ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας να γίνει ακόμα ένα βήμα προκειμένου να ταυτιστούν οι απόψεις μας.
               Πού είναι η κόκκινη γραμμή; Η κόκκινη γραμμή για μας είναι στο σημείο της διαρχίας, στο σημείο του δημοκρατικού δικαιώματος του κάθε φυσικού χώρου να επιλέγει τον εκπρόσωπό του, στην προκειμένη περίπτωση μιλούμε για εκλογή Πρύτανη. Εάν θέλουμε για τους φοιτητές, είμαστε υπέρ του να υπάρχει στάθμιση και όσον αφορά τη συμμετοχή τους στο τελικό αποτέλεσμα, και όσον αφορά τη βαρύτητα της ψήφου, αλλά εν πάσει περιπτώσει εμείς είμαστε ανοικτοί στο να δεχτούμε ότι πρέπει να υπάρχει, με όποια στάθμιση, εκλογή. Μονοπρόσωπα όργανα διοίκησης να προέρχονται από το φυσικό τους χώρο, αυτό είναι το λογικό, αυτό είναι το αναμενόμενο, δεχόμαστε το συμβούλιο, θέλουμε το συμβούλιο να είναι εποπτικό και ελεγκτικό, να υπάρχει δηλαδή η δημοκρατική συνύπαρξη των δύο οργάνων και όχι ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός που εμφανίζεται, ότι τα τέσσερα μέλη που είναι η πλειοψηφία δηλαδή τα εφτά, όταν και εφόσον εκλεγούν, παίρνουν όλα τα υπόλοιπα όργανα και ελέγχουν τα πάντα και το σημαντικότερο όλων είναι να προστατεύσουμε λίγο το γεγονός να μην αφήνουμε πολλά π.δ. στους οργανισμούς, να μην αφήνουμε τη δυνατότητα στο κάθε πανεπιστημιακό ίδρυμα να κάνει ότι επιθυμεί ακόμη και στα λεγόμενα προπαρασκευαστικά. Αυτές είναι οι απόψεις μας, τις καταθέτουμε, εμείς θέλουμε να συνεννοηθούμε, πιστεύουμε ότι μπορούμε να προχωρήσουμε μαζί, από κει και έπειτα θα περιμένουμε και επιφυλλασσόμεθα στο τι θα κάνει η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, για να δούμε αν τελικά υπάρχει τρόπος συνεννόησης ή όχι.
             ΧΡΥΣΑ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Το λόγο έχει ο κ. Ζιώγας.
             ΙΩΑΝΝΗΣ ΖΙΩΓΑΣ (Ειδικός Αγορητής ΚΚΕ): Σας ευχαριστώ κυρία Πρόεδρε. Αυτό που δεσμευτήκαμε χθες, στην πρωτομιλία μας ότι και στη δευτερομιλία θα θέταμε τις θέσεις μας για τις αρχές λειτουργίας, είναι ένα κείμενο επτάλεπτο περίπου, θα δούμε πώς θα διαχειριστούμε το χρόνο και αν έχω θα το αναφέρω, διαφορετικά θα το καταθέσω στα πρακτικά.
             Το σχέδιο για το νέο νόμο-πλαίσιο για την ανώτατη εκπαίδευση που δόθηκε στη δημοσιότητα και που το έχουμε πλέον, βέβαια, μετά από αλλαγές ως σχέδιο νόμου, το Υπουργείο Παιδείας καταργεί τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, όπως τα ξέραμε μέχρι σήμερα, ακόμα και όπως είχαν μετατραπεί με τις αναδιαρθρώσεις το προηγούμενο διάστημα από τις Κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Νέας Δημοκρατίας. Δεν αφήνουν και δεν θα αφήσουν τίποτα όρθιο, αν τα σχέδια αυτά δεν μείνουν στα χαρτιά. Η επιστήμη και η μόρφωση θα απουσιάζουν πλήρως για τους φοιτητές και τους σπουδαστές, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις, θα παρακολουθούν προγράμματα σπουδών κατάρτισης για να πάρουν ένα τρίχρονο απαξιωμένο πτυχίο. Παράλληλα, τα ιδρύματα θα παρέχουν και πτυχία ενός ή δύο χρόνων που θα καταλήγουν σε απονομή τίτλου, θα έχουν και τη δυνατότητα να πουλούν προγράμματα δια βίου μάθησης. Οι διδάσκοντες στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ θα δουλεύουν με διαφόρων ειδών ελαστικές εργασιακές σχέσεις και θα πρέπει να προσαρμόζουν τα μαθήματα και την έρευνα, ποια έρευνα θα δούμε, στα σχέδια των ιδρυμάτων που θα κάνουν business με τις επιχειρήσεις. Πτυχία, όπως τα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα καταργούνται. Σύμφωνα με το σχέδιο θα υπάρχουν και πτυχία τριών χρόνων που θα αντιστοιχούν στις 180 ακαδημαϊκές μονάδες. Οι σχολές θα έχουν «την ευκαιρία» να θεσμοθετούν και προπαρασκευαστικό έτος με ένα γενικό πρόγραμμα σπουδών και στη συνέχεια θα ακολουθούν τα ειδικά προγράμματα. Τα ιδρύματα θα μπορούν επίσης να προσφέρουν και πτυχία «fast food», δηλαδή ένα σύντομο κύκλο σπουδών, όπως αναφέραμε προηγουμένως. Η ποικιλία των πτυχίων όμως δεν τελειώνει εδώ. Τα πανεπιστήμια θα παρέχουν και προγράμματα δια βίου μάθησης, κατάρτισης για τα οποία, εάν θέλουν, θα επιβάλουν δίδακτρα. Το αν θέλουν ηχεί ειρωνικά, προφανώς. Με λίγα λόγια, θα μπορούν να πωλούν πιστοποιητικά κατάρτισης.
             Όσον αφορά στο άρθρο 1, συνεχίζεται ο αντιεπιστημονικός διαχωρισμός, κατά τη γνώμη μας, μεταξύ ΤΕΙ και ΑΕΙ δηλαδή θεωρίας και πράξης. Στο άρθρο 3 αναφέρεται ότι ο υπεύθυνος πλέον, ένα άτομο αποφασίζει, για το αν θα έχουμε κατάλυση του ασύλου, αναφερθήκαμε και εχθές στην πρωτομιλία, ένα άτομο διορισμένο κρίνοντας αν υπάρχουν αξιόποινες ή όχι πράξεις και να εφαρμόζεται η κοινή νομοθεσία.
             Στο άρθρο 4, που αναφέρεται στην αποστολή των ΑΕΙ, αναφέρεται και η δια βίου μάθηση, και το δεύτερο, ανταπόκριση στις ανάγκες της αγοράς όπως αναφέρεται στην παράγραφο 4.
             Για το άρθρο 5, ο Οργανισμός αναφέρεται και στις δυνατότητες επιβολής ποινών, καθώς επίσης, και εδώ υπάρχει ένα θέμα, κατά πόσο η δυνατότητα, οι όροι και η διαδικασία κατάταξης αποφοίτων, αναφέρομαι στην παρ. λ’, Ινστιτούτων ΙΕΚ και πτυχιούχων Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης σε προγράμματα σπουδών του Ιδρύματος εντάσσονται. Κατά πόσο, υπάρχει αυτή η δυνατότητα.
             Στο άρθρο 7, στην παρ. 1, αναφέρεται και στα προγράμματα σπουδών καθώς επίσης και στη σχολή δια βίου μάθησης. Μιλάμε και επαναλαμβάνουμε την πανσπερμία του τίτλου σπουδών, την αλλοίωση του χαρακτήρα των ιδρυμάτων που ξέραμε μέχρι τώρα και παράλληλα την υποβάθμιση των σπουδών – διαβατήριο προς την ανεργία.
             Όσον αφορά τη διεπιστημονικότητα, θα μου επιτρέψετε, στην Εισήγηση του Υπουργείου Παιδείας για το νόμο πλαίσιο που στηρίζεται, προκειμένου να ενισχυθεί η διεπιστημονικότητα για να αρθούν οι στεγανές προσεγγίσεις των μονοθεματικών τμημάτων, καθίσταται ως βασική διοικητική και ακαδημαϊκή μονάδα σε κάθε ίδρυμα, ή σχολή. Διεπιστημονικότητα, σε ποιο επίπεδο; Σε προπτυχιακό επίπεδο η διεπιστημονικότητα δεν σηματοδοτεί την ενοποίηση της γνώσης, αλλά το αντίθετο, την αποδιάρθρωσή της. Από γνώση οδηγούμαστε σε μια πληροφόρηση, σε μια ενημέρωση. Η προώθηση της διεπιστημονικότητας σε προπτυχιακό επίπεδο πατάει στην ανάγκη που έχει το κεφάλαιο για την παροχή ενός γενικού υποβαθμισμένου πτυχίου στην πλειοψηφία των σπουδαστών, και από κει και πέρα για σύντομες εξειδικεύσεις, καταρτίσεις που θα εναλλάσσουν τους αποφοίτους σε διάφορες δουλειές και βέβαια στην ανεργία. Αναπαράγονται νέα ταξικά φίλτρα και κατηγοριοποιήσεις εντός του ΑΕΙ. Οι πιστοποιήσεις των προγραμμάτων σπουδών και των διπλωμάτων από τις επιχειρήσεις, των επαγγελματικών περιγραμμάτων από τις επαγγελματικές ενώσεις, δηλαδή τους εκπροσώπους του κεφαλαίου σε κάθε κλάδο, θα είναι τα δεσμά της δια βίου εκμετάλλευσης των αυριανών όποιων εργαζομένων.
Επίσης, στο άρθρο 8, ως εξωτερικό μέλος, αναφέρεται, εκλέγεται πρόσωπο με ευρεία αναγνώρισή του στην επιστήμη, στα γράμματα, κοινωνική δραστηριότητα και η προσφορά από θέση ευθύνης. Επίσης στο άρθρο 8, όπου και να γυρίσουμε σε κάθε σελίδα, σε όλο το κείμενο, έχουμε μόνο καθηγητές πρώτης βαθμίδας, άλλοι καθηγητές δεν υπάρχουν; Εδώ έχουμε πραγματικά έναν περιορισμό, μια μετατροπή, και θα χρησιμοποιήσω και μια φράση αργότερα, για την ιδιαίτερη φροντίδα που έχει όλος ο νόμος, «το πνεύμα του νόμου», στους πρωτοβάθμιους, μας γυρίζει τουλάχιστον 30 χρόνια πίσω.
Στο άρθρο 9, παρ. ζ’, αναφέρεται και είναι ιδιαίτερα σημαντικό, πιστεύουμε, κυρία Πρόεδρε, για την κατάταξη των φοιτητών στα ειδικά προγράμματα κλπ., που αναφέρθηκε και χθες, είναι μια ιστορία πιστεύω που ακουμπά πολλές οικογένειες. Δηλαδή, αν το αντιληφθήκαμε καλά, το παιδί περνάει με εισαγωγικές εξετάσεις στη σχολή και κατόπιν μέσα σε ένα χρόνο, θα μου επιτρέψετε, μέσα σε ένα χρόνο με φροντιστήρια σε πανεπιστημιακό επίπεδο, πιθανά από τους διδάσκοντες και από αυτούς που θα κρίνουν τα παιδιά πού θα καταταγούν και σε ποιο τμήμα θα πάνε, που σημαίνει ότι δεν είναι μόνο η εισαγωγή των παιδιών στα τμήματα, με βάση τις δικές του ικανότητες αλλά με το πόσο χρήμα «φυσάει» η κάθε οικογένεια. Από τη μια μεριά μιλάμε για μια ταξική παράμετρο και από την άλλη πόσο αδιάβλητη είναι αυτή η διαδικασία, αλήθεια; Είναι ικανό το Πανεπιστήμιο, γιατί εδώ πραγματικά υπάρχει μια αντίφαση.  
 
Από τη μια στο πυρ το εξώτερον, το όπως λειτουργεί το συγκεκριμένο πανεπιστήμιο με τις πολιτικές ευθύνες όλων των κυβερνήσεων μέχρι τώρα και από την άλλη μεριά, αυτό το άχρηστο πανεπιστήμιο είναι ικανό παράλληλα και αυτή είναι μία αντίφαση πιστεύω. Εδώ μπαίνει ένα ζήτημα λοιπόν, πόσο αδιάβλητη μπορεί να είναι αυτή η διαδικασία.
Στο άρθρο 12 όχι μόνο δια βίου μάθηση, κατάρτιση, αλλά έχουμε και την εξ αποστάσεως.
Στο άρθρο 16 στην παράγραφο 4 είναι ένα θέμα ιδιαίτερα σημαντικό. Η διδασκαλία μαθημάτων στα Α.Ε.Ι. καθώς και η άσκηση και τα λοιπά. Μιλάει για τους διδάσκοντες, κατόχους διδακτορικού, οι οποίοι με συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου.. Δάσκαλος ο οποίος έρχεται σε πανεπιστημιακό επίπεδο με την όποια εμπειρία διαθέτουμε κυρία Πρόεδρε, να κάνει μάθημα επί σειρά ετών χωρίς να έχει σχέση με έρευνα, θα μου επιτρέψετε, ότι η διδασκαλία του είναι κουτσή, είναι ακρωτηριασμένη. Από την άλλη μεριά οι όσοι διδάσκοντες στο πανεπιστήμιο είναι μέλη Δ.Ε.Π. (Διδακτικό Ερευνητικό Προσωπικό). Δεν είναι συμπτωματικό. Εδώ λοιπόν υπάρχει μια συνειδητή υποβάθμιση. Από την άλλη μεριά πιστεύουμε ότι ανοίγεται και η πόρτα για την αγορά όταν αναφέρει ότι «με αναγνωρισμένο επαγγελματικό έργο μπορεί και κάποιος να διδάξει».
 Η παράγραφος 7 του ίδιου άρθρου αναφέρεται στη δυνατότητα των ομότιμων να διδάσκουν σε μεταπτυχιακά, καθώς επίσης και να αμείβονται. Έλεος. Ο εβδομηντάχρονος έχοντας πάρει σύνταξη από το πανεπιστήμιο είναι σε θέση να διδάξει νέα γνώση και να παίρνει και επιπλέον επιμίσθιο; Αν είναι δυνατόν.
Στο άρθρο 21 στην παράγραφο 4 αναφέρεται σε ποινές και διώξεις για προφανείς λόγους. Ή υποτάσσεσαι σε αυτό το πλέγμα, σ' αυτό το πλαίσιο που έχει διαμορφώσει το συμβούλιο και όλα αυτά τα μονοπρόσωπα ή πολυπρόσωπα, ολιγομελή σχήματα ή τελικά σιγά-σιγά πηγαίνεις στην άκρη. Εμείς έτσι το ερμηνεύουμε.
Στο άρθρο 23 που αναφέρεται στις κατηγορίες των καθηγητών, το 1993 εάν θυμάμαι καλά, επί υπουργίας του κ. Σουφλιά, είχε τότε μετατραπεί οι πλήρους και αποκλειστικής που ήταν όλοι διδάσκοντες, είχαν τη δυνατότητα να επιλέξουν, να γίνουν μερικής απασχόλησης. Το είχαμε καταγγείλει και ως συνδικαλιστικός φορέας. Τώρα βέβαια, ο συνδικαλιστικός μας φορέας περί άλλα τυρβάζει. Εμείς ως κόμμα συνεχίζουμε να λέμε ότι πλήρους και αποκλειστικής μόνο. Όλα τα άλλα, ότι η σχέση με την ελεύθερη αγορά βελτιώνει και τα λοιπά, θα μου επιτρέψετε, είναι άκρως υποτιμητικά.
 Στο άρθρο 24 αναφέρει κάποιες δυνατότητες, πιθανότητες. Απαγορεύεται σε κάποια πρόσωπα τα οποία μπορεί να έχουν σχέση με το πανεπιστήμιο. Μήπως και. Θα μου επιτρέψετε να αναφέρω τη παροιμία «μην στάξει η ουρά του γαιδάρου».
Στο άρθρο 33 αναφέρεται στην παράγραφο 2 ότι για δύο συνεχόμενα εξάμηνα διαγράφεται εάν δεν γίνει η εγγραφή αυτοδικαίως. Άκρως απειλητική ρύθμιση. Επίσης, στην παράγραφο 3 οι φοιτητές που αποδεδειγμένα εργάζονται τουλάχιστον 20 ώρες κ.λπ.. Αν είναι δυνατόν στην παρούσα φάση, σε αυτούς τους κανόνες, νόμους της αγοράς όπως λειτουργούμε, με τέτοια ανεργία να υπάρχει αφεντικό ο οποίος θα βεβαιώσει αποδεδειγμένα ότι όντως ένας φοιτητής εργάζεται πάνω από 20 ώρες, ούτως ώστε να κάνει χρήση, γιατί εάν όντως συμβαίνει αυτό δεν θα είναι είκοσι, θα είναι τριάντα και σαράντα. Επομένως, δίνει απλώς έναν αγώνα επιβίωσης.
Στο άρθρο 36 στην παράγραφο 2 που οι φοιτητές πραγματοποιούν πρακτική άσκηση στο δημόσιο, ιδιωτικό τομέα κ.λπ., πρέπει να υπάρξει μια σαφής ρύθμιση. Αυτό το αντιμετωπίζουμε και στις περιφέρειες, στα περιφερειακά συμβούλια που έρχονται παιδιά και εκεί η πρόταση είναι πάντα ότι πρέπει να αντιμετωπίζονται ως εργαζόμενοι. Τον κατώτερο μισθό με ασφάλιση και να μετράει ως προϋπηρεσία.
Στο άρθρο 43 που αναφέρεται στη λειτουργία της δια βίου μάθησης της σχολής, πέρα του ότι είμαστε αντίθετοι ως κόμμα και το έχουμε αναπτύξει σε προηγούμενο νομοσχέδιο, απλώς στο διαδικαστικό ζήτημα βάζουμε μια διπλή ερώτηση. Ποιοι θα διδάσκουν και που θα διδάσκουν; Γιατί εδώ πέρα μου θυμίζει πάλι την παροιμία που λέει ότι «ο ποντικός δεν χώραγε και κουβαλούσε την κολοκύθα του». Μέσα σε αυτό το ίδρυμα με τη συγκεκριμένη υλικοτεχνική υποδομή, με το προσωπικό, με όλες αυτές τις ελλείψεις, με την υποχρηματοδότηση εάν θα μπορέσουν να λειτουργήσουν παράλληλα όλα αυτά.
Για τις επώνυμες έδρες, στο άρθρο 47, είναι ζητούμενο εάν θα υπάρξει ο πνευματικός καραμουρτζούνης εν έτη 2011. Ήταν ένας φιλάνθρωπος της δεκαετίας του ΄50. Γνωρίζουμε καλά το κοινωνικό δήθεν έργο και προσφορά των επωνύμων οικογενειών της χώρας μας, είτε μέσω Μ.Κ.Ο., είτε μέσω δωρεών. Επομένως και στο θέμα αυτό εμείς είμαστε σαφώς αντίθετοι.
 Για την εκλογή με ενιαίο ψηφοδέλτιο των φοιτητών αναφερθήκαμε στην πρωτομιλία μας. Όσον αφορά στη σίτιση και υπό ποιες προϋποθέσεις, στα δάνεια άρθρο 54, υπάρχει μια θηλιά, μια δαμόκλειος σπάθη στα παιδιά. Γιατί πρέπει να παίρνουν δάνεια; Εφόσον λοιπόν, είναι υποχρέωση της πολιτείας να ικανοποιεί όλες τις βασικές ανάγκες σίτισης, στέγασης, μεταφοράς, συγγραμμάτων.
Στο άρθρο 58, επτά σελίδες πυκνογραμμένες. Αναφερθήκαμε στη πρωτομιλία μας. Ουσιαστικά είναι από τα πιο βασικά άρθρα και καθορίζει το πνεύμα ολόκληρου του νομοσχεδίου.
Στο άρθρο 62 αναφέρεται ο τετραετής προγραμματισμός. Τον έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια από τον νόμο της κυρίας Γιαννάκου.
 Στο άρθρο 69 εμείς είμαστε υπέρ της μόνιμης, σταθερής εργασίας με αξιοπρεπείς αποδοχές που αναφέρεται σε διάφορες σχέσεις απασχόλησης.
Όσον αφορά το άρθρο 75 περί αριστείας, παράλληλα με τη γενικότερη υποβάθμιση που επιχειρείται με αυτή την πανσπερμία τίτλων σπουδών στο νομοσχέδιο η κυβέρνηση θεσμοθετεί και τα κέντρα αριστείας για να επιλέγεται το πιο εξειδικευμένο επιστημονικό δυναμικό. Στο σχέδιο αναφέρεται πως για την επιβράβευση και υποστήριξη βέλτιστων πρακτικών ποιότητας και καινοτομίας στα Α.Ε.Ι. αναδεικνύονται μεταξύ των ακαδημαϊκών μονάδων ως κέντρα αριστείας από την Α.Δ.Ι.Π. Συγκεκριμένα, μετά από πρόσκληση υποβολής κ.λπ.. Με απόφαση του Υπουργείου Παιδείας καθορίζονται τα κριτήρια βάσει των οποίων αξιολογούνται. Η δυνατότητα λοιπόν, που δίνεται στο νόμο για γρήγορες και εύκολες σπουδές θα λειτουργήσει μέσω του ανταγωνισμού ως μοχλός συνολικότερης υποβάθμισης των σπουδών στα ιδρύματα. Η ανάγκη όμως αναπαραγωγής ενός επιστημονικού δυναμικού υψηλού επιπέδου θα παραμένει.
 
Έτσι, τα Κέντρα Αριστείας, τα οποία προφανώς θα απευθύνονται σε μια μικρή ελίτ, έρχονται να καλύψουν, ακριβώς, αυτή την ανάγκη. Στο Προσχέδιο γινόταν λόγος για ακαδημαϊκές μονάδες μέσα στα ΑΕΙ.. Τώρα μπορεί να είναι ολόκληρο το ΑΕΙ.. Επομένως, μιλάμε και επίσημα για Πανεπιστήμια πολλών ταχυτήτων, με θεσμοθέτηση.
Όσον αφορά στο άρθρο 79. Είναι το άρθρο όπου χωράει και η ρύθμιση για τους ΙΔΑΧ με διδακτορικό. Παρά τη διάσπαση και διάκριση του Ε.ΔΙ.Π., για την οποία συμφωνούμε ότι κακώς γίνεται, θεωρούμε ότι – ακούσαμε και προσέξαμε την επιχειρηματολογία της κυρίας Υπουργού σε αυτό το θέμα – πρέπει να εξαντληθούν όλες οι δυνατότητες. Είναι ένα ζωντανό κομμάτι στο Πανεπιστήμιο, το οποίο έχουμε ανάγκη. Ένας ζωντανός οργανισμός έχει ιδιαίτερα μεγάλη ανάγκη ό,τι το πιο νέο και το πιο ζωντανό.
Κυρία Πρόεδρε, είναι προφανές ότι καταψηφίζουμε όλα τα άρθρα ως Κ.Κ.Ε.
Σας ευχαριστώ πολύ.
ΧΡΥΣΑ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Ζιώγα. Το λόγο έχει ο κύριος Γεωργιάδης.
ΣΠΥΡΙΔΩΝ – ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (Ειδικός Αγορητής του ΛΑ.Ο.Σ.): Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, κυρία Πρόεδρε. Να ευχηθώ και εγώ τα «χρόνια πολλά» στην Υπουργό.
Όσον αφορά τις προτάσεις της Ένωσης των Πτυχιούχων των ΤΕΙ, πρέπει να σας πω ότι συμφωνούμε, σχεδόν, σε όλες. Θεωρούμε ότι πρέπει, με κάποιο τρόπο, να φαίνεται ότι δίνουμε βάση στην τεχνολογική εκπαίδευση. Νομίζω ότι κάποιες βελτιώσεις, όπως το να μπει το ισότιμο ή το να μπει σε διάφορα άρθρα ότι δεν είναι μόνο για τα Πανεπιστήμια αλλά είναι γενικώς για τα ΑΕΙ, ώστε να συμπεριλαμβάνονται και τα ΤΕΙ, είναι προς τη θετική κατεύθυνση. Πρέπει να ξεφύγουμε λίγο από αυτό που έχει επικρατήσει στην Ελλάδα, ότι είναι μόνο η θεωρία που μας νοιάζει. Εγώ πιστεύω πολύ σε αυτό το κομμάτι.
Τα άρθρα που συμφωνούμε δεν θα τα αναφέρω, για οικονομία χρόνου.
Θα ήθελα να πω ότι με τον κύριο Σπηλιωτόπουλο, ο οποίος είχε κάνει εξαιρετική δουλειά ως Υπουργός Παιδείας και ως επικεφαλής τότε του εθνικού διαλόγου για την Παιδεία, είχαμε συζητήσει τότε αυτά τα θέματα. Γι’ αυτό θα ήθελα να δηλώσω, για άλλη μια φορά, ότι μένω ενεός που δεν ψηφίζετε το νομοσχέδιο. Όλη δε η εισαγωγή, η οποία κάνατε, περί ευρωπαϊκής εναρμόνισης κ.λπ., ήταν για να ψηφίσετε το νομοσχέδιο. Επίσης, θα ήθελα να πω, αγαπητέ Άρη, ότι η δική μας άποψη ως προς τους φοιτητές και τη δυνατότητά τους να ψηφίζουν είναι τελείως αντίθετη από αυτήν που εκφράσατε εσείς. Εσείς είπατε να είναι και οι φοιτητές μέσα, έστω με μια μεγάλη στάθμιση. Εγώ θα εξηγήσω, στην πορεία, ποια είναι η δική μας θέση.
Άρθρο 3. Εμείς θα το υπερψηφίσουμε, φυσικά, αυτό το άρθρο. Θεωρούμε, όμως, ότι θα ήταν πιο λειτουργικό και καθαρό αν αφαιρούσατε την παράγραφο 2. Η παράγραφος 2 μπορεί να περιπλέξει λίγο τα προβλήματα. Έχετε την παράγραφο 1 που λέει για «ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα…» και την παράγραφο 3 που λέει ότι «σε αξιόποινες πράξεις εφαρμόζεται η κοινή νομοθεσία». Η παράγραφος 2, κυρία Υπουργέ, μόνο μπλεξίματα θα δημιουργήσει. Δηλαδή, τι σημαίνει αυτό που αναφέρει ότι ο πρύτανης θα είναι ο υπεύθυνος ασφάλειας, προσωπικού και της περιουσίας και οτιδήποτε άλλο; Προφανώς, ευθύνεται για όλα αυτά που αφορούν το Πανεπιστήμιο. Αν θέλετε μια καλοπροαίρετη γνώμη, βγάλτε την παράγραφο 2 και το άρθρο θα είναι μια χαρά.
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Κύριε Γεωργιάδη, πάνω σε αυτό το θέμα έχει γίνει μεγάλη συζήτηση. Από τη στιγμή που ορίζεις το θέμα της ακαδημαϊκής ελευθερίας και υπάρχει άρθρο για αυτό, πρέπει να πεις και ποιος είναι υπεύθυνος γι’ αυτό.
ΣΠΥΡΙΔΩΝ – ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (Ειδικός Αγορητής του ΛΑ.Ο.Σ.): Τότε, αφαιρέστε το κομμάτι που λέει για την ασφάλεια και όλα τα σχετικά. Γιατί τον εμπλέκεται με την ασφάλεια;
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Για να είναι υπεύθυνος για όλες τις υπηρεσίες, π.χ. φύλαξης κ.λπ..
ΣΠΥΡΙΔΩΝ – ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (Ειδικός Αγορητής του ΛΑ.Ο.Σ.): Μα, είναι από όλα τα άλλα. Αφού είναι ο διοικητικός υπεύθυνος του Πανεπιστημίου. Εγώ σας λέω τη γνώμη μου. Θα σας φέρω ένα παράδειγμα, για να καταλάβετε τι εννοώ. Και εσείς, ως Βουλευτής Α΄ Αθηνών, θα το καταλάβετε αμέσως. Θέλω να είμαι πολύ συγκεκριμένος, επειδή τα έχω χειριστεί πολύ αυτά τα θέματα. Αύριο το πρωί πηγαίνει η Δημοτική Αστυνομία να συλλάβει αυτούς που πουλάνε τις τσάντες έξω από την ΑΣΟΕΕ. Αυτοί βλέπουν τους αστυνομικούς, μαζεύουν τα πράγματα και μπαίνουν μέσα στην ΑΣΟΕΕ. Μέχρι να γίνει φασαρία, επιτίθενται τριάντα-σαράντα κουκουλοφόροι, δέρνουν τη Δημοτική Αστυνομία και μετά έρχεται η Αστυνομία. Σε αυτό το σημείο σταματάει σήμερα. Δε μπορεί να μπει η Αστυνομία και να τους κυνηγήσει. Τους βλέπει αυτούς που τους έχουν δείρει και που έχουν τις τσάντες με τα λαθραία, αλλά η Αστυνομία δε μπορεί να κάνει τίποτα. Πρέπει να πάρει τηλέφωνο τον πρύτανη, να πει εκείνος αν θα μπουν κ.λπ..
Όπως είπα, το άρθρο 3 το ψηφίζω. Εκείνο, όμως, που λέω είναι ότι μπορεί, έτσι όπως είναι διατυπωμένη η παράγραφος 2, να ξαναβάλει στο όλο «παιχνίδι» αυτή την ιστορία, δηλαδή να πει κάποιος «όχι, να πάρουμε τηλέφωνο τον πρύτανη». Ποιο θα είναι το πρόβλημα αν πάρουν τον πρύτανη; Όποιος και αν είναι δε θέλει να έχει επιπλέον μπελάδες στο κεφάλι του. Και εγώ να ήμουν – που λέω όλα αυτά – στη θέση του το ίδιο θα σκεφτόμουν. Δηλαδή, του αναθέτουμε ξαφνικά μια απόφαση, η οποία το μόνο που θα κάνει είναι τη ζωή του πιο δύσκολη. Αυτή είναι η γνώμη μου.
Στο Κεφάλαιο Β΄, άρθρο 5, έχω την εξής παρατήρηση. Στην παράγραφο 3 λέτε ότι «Με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται με πρόταση του Υπουργού Παιδείας… μπορεί να εγκριθεί πρότυπος Οργανισμός των Α.Ε.Ι., ο οποίος περιέχει βασικές αρχές της οργάνωσης». Εγώ θα ήθελα να μας έχετε δώσει ένα σχετικό σχέδιο προτύπου Οργανισμού. Θα το θεωρούσα πολύ χρήσιμο να το έχουμε. Εφόσον δεν το έχουμε τώρα, θα ήταν πολύ καλό πριν εκδώσετε ένα τέτοιο σχετικό πρότυπο Οργανισμού, να το συζητήσουμε στην Επιτροπή Μορφωτικών, ώστε να έχουμε και εμείς μια άποψη. Θα υπερψηφίσουμε το άρθρο. Απλώς λέω ότι θα ήταν κάτι καλύτερο.
Στο Κεφάλαιο Γ΄, άρθρο 7. «Τα προγράμματα σπουδών οργανώνονται ή καταργούνται με απόφαση του πρύτανη, που εκδίδεται ύστερα από εισήγηση της κοσμητείας και γνώμη της Συγκλήτου». Νομίζω ότι εδώ, για να μη γίνει παρεξήγηση, θα μπορούσε να μπει το «σύμφωνη γνώμη της Συγκλήτου», καθώς μιλάμε καθαρά για προγράμματα σπουδών, δηλαδή για ένα κομμάτι καθαρά ακαδημαϊκό. Είμαι βέβαιος ότι δεν πρόκειται ποτέ να πάει κάποιος να πει «όχι» στη Σύγκλητο σε κάτι που αφορά πρόγραμμα σπουδών. Δηλαδή, πρόγραμμα σπουδών είναι και άρα, προφανώς, η γνώμη της Συγκλήτου είναι εξαιρετικά βαρύνουσα. Επειδή, όμως, όπως ξέρετε, στην Ελλάδα ζούμε σε αυτή τη συνωμοσιολογία, ότι, δηλαδή, θέλουν να μπουν κάποιοι, να προσπεράσουν τη Σύγκλητο, να κάνουν προγράμματα της αγοράς και διάφορα τέτοια, νομίζω ότι αν έμπαινε εδώ η φράση «σύμφωνη γνώμη της Συγκλήτου», μιας και μιλάμε για κάτι καθαρά ακαδημαϊκό, θα έκλεινε και το «παράθυρο» να υπάρχει αυτού του είδους η γκρίνια.
Προχωράμε στο κρίσιμο κομμάτι, στο Κεφάλαιο Δ΄, στο άρθρο 8, τα όργανα του ιδρύματος. Εδώ, κυρία Υπουργέ, θέλω να είμαι πολύ ειλικρινής. Είναι η «καρδιά» του νομοσχεδίου. Εγώ ψήφισα επί της αρχής χθες και άρα, είναι πολύ δύσκολο να μην ψηφίσω αυτό που είναι η «καρδιά» του. Θέλω να σας πω ποιες είναι οι ενστάσεις μου, γιατί είμαι πολύ προβληματισμένος για το αν θα λειτουργήσει. Εγώ έχω τελείως διαφορετική άποψη από αυτή που λένε οι πρυτάνεις και από ό,τι έχουμε ακούσει σήμερα εδώ μέσα, ότι, δηλαδή, καταργείται η αυτοδιοίκηση των Α.Ε.Ι. και ότι υποβιβάζεται κ.λπ.. Εγώ, αντιθέτως, πιστεύω ότι με αυτό το άρθρο στην ουσία οι καθηγητές ελέγχουν παντελώς το Πανεπιστήμιο, συναρτήσει του ότι, στην ουσία, το Υπουργείο Παιδείας τους δίνει τη δυνατότητα, μέσω των Οργανισμών, να φτιάξουν ό,τι θέλουν και να κάνουν πράγματα που δεν μπορούσαν μέχρι τώρα. Πιο παντελώς δε γίνεται από αυτό που τους έχετε δώσει. Θα σας εξηγήσω γιατί το λέω αυτό. Αντιλαμβάνομαι όλο το συνταγματικό θέμα, ότι πρέπει να είναι οι καθηγητές μέσα γιατί αλλιώς θα έχουμε προβλήματα στο ΣτΕ κ.λπ..
Όμως, ας δούμε δύο άρθρα τα οποία είναι πολύ κρίσιμα. Παράγραφος 5 του άρθρου 8. Για να εκλεγούν τα εξωτερικά μέλη θέλουν είτε στον πρώτο γύρο τέσσερα πέμπτα των εσωτερικών μελών είτε στο δεύτερο γύρο τρία πέμπτα των εσωτερικών μελών. Έτσι δεν είναι; Αυξημένη πλειοψηφία. Όμως, αυτά τα τέσσερα πέμπτα των εσωτερικών μελών μπορούν και να παύουν ένα εξωτερικό μέλος. Άρα, στην πραγματικότητα, τα τέσσερα πέμπτα των εσωτερικών μελών έχουν δικαίωμα και να εκλέγουν και να παύουν.
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Για πολύ συγκεκριμένο λόγο, όμως.
ΣΠΥΡΙΔΩΝ – ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (Ειδικός Αγορητής του ΛΑ.Ο.Σ.): Ναι, τον βλέπω το λόγο. Γιατί να μη βάλετε στην παύση πλειοψηφία του συνόλου; Ενδεχομένως το ομόφωνα να ήταν υπερβολικό. Ή να βάλετε αυξημένη πλειοψηφία του συνόλου. Να έχουμε και τη γνώμη και των εξωτερικών στην παύση, γιατί τώρα τους ελέγχουμε παντελώς. Εννοώ, δηλαδή, ότι θα είναι σαν «μαριονέτες». Θα είναι παντελώς ελεγχόμενοι. Εμένα αυτή είναι η ένστασή μου, γιατί νομίζω ότι εκεί μπορεί να υπάρξει πρόβλημα.
Στην παράγραφο 11 του άρθρου 8 λέτε ότι «Τα μέλη του Συμβουλίου και ο πρόεδρος λαμβάνουν κατ’ αποκοπή αποζημίωση», κάτι που είναι σωστό. Θα ήθελα να ρωτήσω κάτι, επειδή ακούστηκε από τον κύριο Μυλόπουλο και ομολογώ ότι ούτε εγώ το είχα καταλάβει, γιατί νόμιζα ότι μέσω του Οργανισμού που θα φτιάξουν ή του Κανονισμού θα ορίσουν και την αμοιβή του πρύτανη. Θα έχει αμοιβή ο πρύτανης;
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Βέβαια.
ΣΠΥΡΙΔΩΝ – ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ (Ειδικός Αγορητής του ΛΑ.Ο.Σ.): Ρώτησα, επειδή είπε ο κύριος Μυλόπουλος ότι δεν προβλέπεται αμοιβή. Εγώ θέλω να ξεκαθαρίσω ότι θεωρώ ότι ο πρύτανης πρέπει να έχει αμοιβή και μάλιστα καλή. Αν θέλουμε να προσελκύσουμε πρύτανη, ο οποίος να είναι αξιόλογος και να μας βγάλει από το σημερινό επίπεδο, πρέπει να του δίνουμε καλό μισθό. Άρα, αυτό πρέπει να γίνει κάπως πιο ξεκάθαρο.
Το άρθρα 8 και 9 θα τα υπερψηφίσουμε. Απλώς, θα ήθελα να επισημάνω στους συναδέλφους ότι στο άρθρο 9, για την κρίσιμη θέση του κοσμήτορα των υπολοίπων οργάνων, γίνεται ανοιχτή η συνεδρίαση, όπου συμμετέχει η Σύγκλητος και ακούγονται όλες οι γνώμες. Δηλαδή, δεν υπάρχει η δυνατότητα, όπως ακούστηκε, να έρθει ξαφνικά «φυτευτός» ένας πανίσχυρος κοσμήτορας και να έχει διοριστεί από συμφέροντα και να μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.
 Αυτό δεν υπάρχει σ' αυτό το νομοσχέδιο. Αυτό υπάρχει στο μυαλό των πρυτάνεων που δεν θέλουν να χάσουν την καρέκλα τους. Για να συνεννοούμαστε. Έτσι είναι εδώ πέρα μέσα γραμμένο. Το ξαναδιαβάζω, Ελίζα μου, γιατί είδα ότι έχεις μια ένσταση: «Ύστερα από δημοσιοποίηση της πρόσκλησης ο πρύτανης ορίζει τριμελή επιτροπή η οποία αποτελείται από καθηγητές πρώτης βαθμίδας. Η επιτροπή αυτή προβαίνει σε αναγκαίες ενέργειες για την προσέλευση υποψηφιοτήτων, συγκεντρώνει τις υποψηφιότητες, προσκαλεί τους υποψηφίους σε ακρόαση ανοιχτή στην κοινότητα της σχολής». Δηλαδή, ο καθένας μπαίνει μέσα και λέει τη γνώμη του από την κοινότητα της σχολής. Εάν του αρέσει ή δεν του αρέσει, και παρακάτω έχει και δικαιώματα στάσεως αρνησικυρίας σε κάποια πρόσωπα. Άρα, δεν είναι ανεξέλεγκτο το Συμβούλιο όπως ακούστηκε εδώ, καθόλου ανεξέλεγκτο δεν είναι, έχει πολλές ασφαλιστικές δικλίδες.
Και μια και είμαι σε αυτό το κομμάτι για να μη φύγω, επειδή κάτι ακούστηκε και θέλω να πω τη θέση μας, ακούστηκε πάρα πολύ ότι δεν υπάρχει εξισορρόπηση γιατί τα έχει όλα το Συμβούλιο, και υπ' αυτή την έννοια δεν υπάρχει έλεγχος του Συμβουλίου. Η δική μας γνώμη και ο λόγο που είμαστε υπέρ, είναι διότι κατά τη γνώμη μας, η εξισορρόπηση του Συμβουλίου τώρα, γίνεται από την αξιολογότητα του πανεπιστημίου. Δηλαδή, ο τρίτος πόλος που είναι ΑΔΙΠ, αυτός είναι που στην ουσία λέει το Συμβούλιο. Γιατί, αν ένα πανεπιστήμιο θα πηγαίνει χάλια, προφανώς υπεύθυνος θα είναι το συμβούλιο. Άρα, λοιπόν, ένα κακό συμβούλιο, θα πάρει έναν κακό βαθμό στην αξιολόγηση θα κάνει χρήματα, δεν θα μπορεί να κάνει πράγματα, που θα φέρνει γκρίνια στο πανεπιστήμιο, και έτσι ελέγχεται και το Συμβούλιο. Δεν είναι το Συμβούλιο ανεξέλεγκτο όπως ακούστηκε. Τουλάχιστον, έτσι όπως το διαβάζω εγώ.
Κεφάλαιο 6 άρθρο 16. Εδώ θα επιφυλαχθώ. Δεν έχω ακούσει την άποψή σας, δεν έχω καταλάβει γιατί καταργούνται οι λέκτορες. Ξέρω ότι στην Αμερική είναι τρεις οι βαθμίδες των καθηγητών, στην Ευρώπη κάπου είναι τρεις κάπου είναι τέσσερις, αλλά δεν έχω καταλάβει γιατί πρέπει να καταργήσουμε τους λέκτορες. Γιατί επιμένω; Διότι, για όσους γνωρίζουμε, και είμαι βέβαιος ότι εσείς γνωρίζετε πολύ καλύτερα από μένα, το τι γίνεται στο πανεπιστήμιο, οι λέκτορες κάνουν πολλή δουλειά στα πανεπιστήμια. Ίσως, οι λέκτορες να κάνουν σήμερα, και την περισσότερη δουλειά στα πανεπιστήμια. Αντιλαμβάνομαι, ότι αυτό που θέλετε να κάνετε είναι να πείσετε τους καθηγητές, να είναι στο μάθημά τους, να είναι παρόντες, να μην έχουμε τη σημερινή εικόνα, αλλά αυτό το νομοσχέδιο φαίνεται κάπως σαν να είναι τιμωρητικό σε αυτούς που κάνουν σήμερα την περισσότερη δουλειά.
Γι' αυτό, και θα επιμείνω ιδιαίτερα στις μεταβατικές διατάξεις περί των λεκτόρων. Εκεί, κυρία Υπουργέ, ναι μεν λέτε ότι αυτός που είναι σήμερα μόνιμος λέκτορας παραμένει μέχρι να λήξει η θητεία του. Νομίζω, ότι πρέπει να γίνει επίκουρος. Εφόσον μένει, το να έχεις ένα πανεπιστήμιο, που θα έρθει να μου κάνει μάθημα ο επίκουρος Γεωργιάδης και ο λέκτορας Σπηλιωτόπουλος, αυτόν τον κρατάς, δεν μπορείς να τον διώξεις, δεν είναι πολύ ωραίο. Δεύτερον. Θα πρέπει να βρείτε έναν τρόπο, ώστε πρώτον αυτοί που είναι λέκτορας ήδη δύο και τρία χρόνια, να έχουν μια πολύ καλύτερη μεταχείριση, όπως το πώς θα γίνουν επίκουροι. Δηλαδή, δεν μπορείς να τους εξομοιώσεις όλους και να τους δώσεις μόνο αυτά που για αυτή τη διετία ... μπορούν να κριθούν για τη θέση του επίκουρου. Να σας πω γιατί. Γιατί, αυτοί ήδη έχουν κριθεί για την εισαγωγική βαθμίδα. Μιλάμε για ανθρώπους, οι οποίοι έχουν κριθεί για την εισαγωγική βαθμίδα, και κάποιοι εξ αυτών, έχουν κριθεί και έχουν προσφέρει και δύο και τρία για τέσσερα χρόνια το έργο στην εισαγωγική βαθμίδα. Τι του λες αυτού τώρα; Έλα να ξανακριθείς για την εισαγωγική βαθμίδα; Θα μου το απαντήσετε. Δεν είμαι καθόλου πεπεισμένος γι' αυτό επιφυλάσσομαι για το άρθρο 16.
Στο άρθρο 18, παράγραφος 5, επίσης θα επιφυλαχθώ γιατί το καταλαβαίνω λίγο, αλλά δεν έχω πεισθεί για να είναι ακριβής, για το γιατί δεν μπορεί να είναι ΚΑΠ που έχει κάνει όλες τις βαθμίδες στο ίδιο πανεπιστήμιο. Προφανώς, για λόγους οικογενειοκρατίας, για λόγους…. Λέει, ότι «πρέπει οπωσδήποτε κάποιος να έχει κάνει τον έναν από τους τρεις κύκλους σε άλλο πανεπιστήμιο». Στην Ελλάδα, έχει βάση, δυστυχώς, αλλά από την άλλη μπορεί να στερήσεις πανεπιστήμια από πολύ καλά μυαλά.
Στο άρθρο 19, όπως είναι θα το καταψηφίσουμε, και θέλω να σας πω και γιατί θα το καταψηφίσουμε. Ορίζετε τις επιτροπές επιλογής και εξέλιξης των καθηγητών. Τι κάνετε, λοιπόν, εδώ; Ορίζονται οι επτά καθηγητές, τέσσερις από το οικείο πανεπιστήμιο, τρεις από άλλα πανεπιστήμια επειδή θα έρχονται. Μέχρι εδώ καλά. Προσέχετε τώρα. Η επιτροπή έχει απαρτία, εάν είναι παρόντα περισσότερα από τα μισά μέλη. Έχουμε τέσσερις από το οικείο πανεπιστήμιο, τρεις από άλλα πανεπιστήμια. Συνέρχεται η επταμελής επιτροπή. Οι τρεις από τα άλλα πανεπιστήμια δεν έχουν έρθει. Γιατί έχουν ορίσει έτσι αυτούς τους τρεις, που δεν μπορούν να έρθουν. Και τελικά έρχονται οι τέσσερις του οικείου πανεπιστημίου, και ελέγχουν τους καθηγητές του οικείου πανεπιστημίου. Αυτό που σας λέω τώρα, θα γίνει, γιατί έχει γίνει πολλές φορές μέχρι σήμερα. Εδώ, πρέπει να βάλετε μια πρόβλεψη, σίγουρα ένας από τους τρεις που δεν είναι του πανεπιστημίου πρέπει να είναι παρόν στην απαρτία. Ειδάλλως, μη τους βάλετε καθόλου. Γιατί, θα σας πω τι θα γίνεται. Θα ορίζουν μεταξύ τους καθηγητές που θα έχουν συνεννοηθεί δεν θα έρθουν, και τελείωσε υπόθεση. Όταν τα θέλουν να περάσουν κάποιον, δεν λέω πάντα, αλλά όταν τον θέλουν να κάνουν αυτή τη δουλειά, θα μου πείτε γινόμαστε και εμείς δημοσιολόγοι.
Σας λέω, δηλαδή, στο κομμάτι (5) βάλτε στην «απαρτία» να είναι τουλάχιστον ένας από τους εξωτερικούς. Ώστε να έχουμε τη διαφορά.
Άρθρο 16 παράγραφος 4, λέει το εξής: «Η διδασκαλία μαθημάτων στα Α.Ε.Ι. καθώς και η ... λοιπόν διδακτικών δραστηριοτήτων, μπορεί να τίθεται με ατομικές συμβάσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου, διάρκειας ενός έως τριών ακαδημαϊκών ετών πλήρους απασχόλησης εντεταλμένης διδασκαλίας κ.λπ.». Εδώ, αφού κάνετε αυτό το ωραίο βήμα, που είναι να μπορείτε να φέρετε καθηγητές να διδάξουν για κάποιο διάστημα και από άλλα πανεπιστήμια, βήμα πολύ σωστό και πρέπει να γίνει, εγώ θα έλεγα ότι εδώ θα μπορούσατε να έχετε θεσπίσει και κάτι πιο χαλαρό. Είμαι εγώ πρύτανης της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Και έχω συμφωνήσει με τον Colin Redthrough, που ήταν ο κάτοχος της έδρας προϊστορικής αρχαιολογίας στο Cambridge, να έρθει να διδάξει για ένα εξάμηνο στην Ελλάδα. Χάνει το πανεπιστήμιό μου από αυτό; Ή να έρθει να δώσει πέντε μαθήματα, γιατί δεν μπορώ να τον πείσω να έρθει για παραπάνω, αφού είναι ένα πολύ μεγάλο όνομα και το να έρθει στην Ελλάδα, είναι κόπος. Αλλά να τον πείσω να έρθει να κάνει έστω πέντε μαθήματα στην Ελλάδα, για το δικό μου πανεπιστήμιο σημαίνει ένα άλμα πολύ μεγάλο προς τα πάνω.
Με αυτό που έχετε βάλει, θα προσελκύστε, ενδεχομένως κάποιος, αλλά θα στερήσετε σίγουρα τη δυνατότητα, αφού τους δίνετε αυτή την ευελιξία, να φέρουν έστω και για λίγο τους πολύ μεγάλους καθηγητές. Εγώ, νομίζω, ότι θα πρέπει να το κάνετε έτσι. Δηλαδή, να μην είναι μόνο για πλήρους απασχόλησης, αλλά να μπορούν να διδάξουν και για ένα πολύ περιορισμένο χρονικό διάστημα, υπό κάποιους όρους που θα συμφωνήσει τα πανεπιστήμιο.
Στο άρθρο 42, συνεργασία Α.Ε.Ι., Τ.Ε.Ι.. Συμφωνούμε επαναλαμβάνω πάνω σ' αυτό το θέμα που είπαν τα Τ.Ε.Ι., ότι θα μπορούσε να αναγράφεται στην εργασία Α.Ε.Ι. και Ερευνητικών Κέντρων, για να συμπεριλαμβάνονται και τα Τ.Ε.Ι..
Στο άρθρο 55, στο «Συνήγορο του Φοιτητή», έχουμε κάποιες ενστάσεις για το αν θα λειτουργήσει. Επιφυλασσόμαστε προς το παρόν, ίσως να μην μπορεί να λειτουργήσει έτσι όπως είναι γραμμένο, δηλαδή να υπάρχει επικάλυψης συμφερόντων.
Για την ανεξάρτητη Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας, κ. Σπηλιωτόπουλε, πρέπει να σας πω ότι είναι ο πιο φανατικός κατά των ανεξάρτητων αρχών. Σε αντίθεση με το κόμμα σας, που επί Προκόπη Παυλόπουλου που έκανε τις μεγάλες τομές στη δημόσια διοίκηση, και που ό,τι πραγματικά έφτιαξε λειτούργησε κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, θεσπίσατε πολλές ανεξάρτητες αρχές. Όλες, έχουν τα προβλήματα που αναφέρατε, δηλαδή δεν λειτουργούν στην πραγματικότητα, δεν μπορούμε να ορίσουμε μέλη κ.λπ.. Αυτή είναι η μόνη ανεξάρτητη αρχή που θα πρέπει να έχουμε! Αυτή εδώ, θα πρέπει να υπάρχει, γιατί δεν μπορεί υπάρχει άλλος τρόπος. Γιατί, εάν αυτό το κάνουμε με άλλο τρόπο, θα αρχίσει η συνωμοσία, δηλαδή, η κυβέρνηση που θέλει να κόψει τα λεφτά, κ.λπ. Είναι το μόνο στην Ελλάδα, που δυστυχώς για μένα, εγώ θεωρώ πολύ υποτιμητικό για το πολιτικό μας σύστημα, ότι οι ίδιοι οι Έλληνες πολίτες δεν εμπιστεύονται την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση.
Εγώ, θα ήθελα ένα πολιτικό σύστημα, που θα έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη στην κυβέρνησή μας, και όταν λέει για παράδειγμα ότι θα κάνει … πανεπιστημίων, θα κάνει … πανεπιστημίων. Καλώς ή κακώς αυτό δεν μπορούμε να το έχουμε, άρα εδώ, υπέρ του να υπάρχει. Άλλωστε, θέλω να υπενθυμίσω ότι στην ουσία αυτή την αρχή την έχει κάνει ο νόμος η έννοια της αξιολογήσεως, όσον αφορά το επόμενο βήμα που κάνει τώρα η κυρία Διαμαντοπούλου, που είναι η διασύνδεση αξιολογεί με τη χρηματοδότηση, είναι απολύτως απαραίτητο, ήταν το αναγκαστικά επόμενο λογικό βήμα του νομού Γιαννάκου. Δηλαδή, ο νόμος Γιαννάκου, ήταν μια εισαγωγή στο να γίνει αυτό, δεν μπορεί να εννοηθεί με άλλο τρόπο, άρα είναι άλλη μία από τις μεγάλες μου απορίες, γιατί καταψηφίσζει το νομοσχέδιο Ν.Δ.;
 Λέτε στο άρθρο 67, ότι θα υπάρχει όσον αφορά τους προπτυχιακούς φοιτητές εκπρόσωπος από την Ε.Φ.Ε.Ε.. Όταν δεν υπάρχει φαντάζομαι Ε.Φ.Ε.Ε., δεν θα έχουν εκπρόσωπο. Έχει δύο, τρία που ήθελα να αναφέρω πόσο εξαιρετικά πραγματικά είναι, όπως το ότι εάν δεν γίνουν τα 3/5 των μαθημάτων δεν μπορεί να δοθεί καθόλου το μάθημα. Θέλω να αναφέρω ένα από τα κυρίαρχα σημεία για τα οποία ψηφίζουμε το νομοσχέδιο, άπειρες περιπτώσεις, απείρων καταλήψεων στα πανεπιστήμια που τη κρίσιμη ώρα τα έβρισκαν με τον Πρύτανη και έδιναν εξετάσεις και περνάγανε και το μάθημα. Αυτά έχουν γίνει στα ελληνικά πανεπιστήμια. Άρα, είναι πολύ σωστό που μπαίνει επιτέλους, να ξέρουμε ότι οι καταλήψεις έχουν συνέπειες.
Κλείνω με αυτό που σας είπα προχθές στην πρωτολογία μου, κυρία Υπουργέ. Στις μεταβατικές διατάξεις έχετε όλη την πορεία εφαρμογής του νόμου, που είχαμε την κουβέντα εδώ με τους Πρυτάνεις κ.λπ.. Η γνώμη μου είναι, δεν ξέρω αν γίνεται συνταγματικώς, δεν είμαι συνταγματολόγος, ότι πανεπιστήμια που δεν θα εφαρμόσουν το νόμο, δεν πρέπει να πάρει καθόλου λεφτά. Όχι να χάσει την πρόσθετη χρηματοδότηση, πρέπει να μείνουν οι καθηγητές απλήρωτοι, να μην πάρουν λεφτά. Γιατί εάν δίνεις λεφτά σε κάποιον που παρανομεί, παρανομείς κι εσύ. Η Ελληνική Δημοκρατία θα αποφασίσει σε ένα μήνα καλώς ερχόντων των πραγμάτων ένα νόμο. Μπορεί να συμφωνούμε με το νόμο, αλλά μπορούμε να διαφωνούμε και με το νόμο, εφόσον όμως είναι νόμος, τηρείται, όποιος αποφασίσει να μην το τηρήσει θα πρέπει να έχει τις συνέπειες. Φοβάμαι πως η διακοπή της προσθέτου χρηματοδοτήσεως, θα οδηγήσει σε κάποιους που θα προτιμήσουν να το παίξουν «αντάρτες» ξέροντας ότι θα εισπράξει το μισθό τους. Η διακοπή της προσθέτου χρηματοδοτήσεως, απλώς θα οδηγήσει τα πανεπιστήμιά τους σε μαρασμό. Σας δείχνω το Σύνταγμα της Πλατείας που είναι η πρώτη Πλατεία της χώρας. Είναι ένας κύριος με ένα σλιπάκι, ο οποίος κοιμάται και δίπλα ένας που κάνει μπάνιο με ένα λάστιχο. Αυτό θα γίνει στα ελληνικά πανεπιστήμια. Θα πούμε ότι εμείς κάνουμε αντίσταση στο νόμο Διαμαντοπούλου, θα εισπράττουν το μισθό τους και θα κάνουν ντουζ με λάστιχα. Κατά τη γνώμη μου, όποιος δεν εφαρμόσει το νόμο, δεν παίρνει λεφτά.
ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΝΤΟΥΛΑΣ (Αντιπρόεδρος της Επιτροπής): Το λόγο έχει ο κ. Κουράκης.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΑΚΗΣ (Ειδικός Αγορητής του ΣΥΡΙΖΑ): Στο άρθρο 2 αναφέρει πώς θα συμπεριφερθεί στους «αιώνιους» φοιτητές. Αυτό είναι κάτι το οποίο αρέσει σε ορισμένους να περικόψουμε τους «αιώνιους» φοιτητές. Αν ερωτηθούν τα πανεπιστήμια εάν έχουν επιβάρυνση από τους «αιώνιους» φοιτητές, θα πουν ότι δεν έχουμε καμία επιβάρυνση. Δεν έχουν σίτιση, στέγαση, πρόσθετα συγγράμματα, άλλες παροχές, δεν επιβαρύνουν σε τίποτα. Οι κοινωνικές συνθήκες οδηγούν κάποιους να καθυστερούν το πτυχίο. Όταν αποφασίσουν κάποιοι να προσέλθουν στις εξετάσεις, προσέρχονται. Δεν υπάρχει καμία επιβάρυνση. Ο λόγος που το φέρνει το Υπουργείο είναι για να θεωρούμε εμείς, μακάρι να διαψευστούμε, ότι πέρα από τη διαγραφή είναι η επιβολή διδάκτρων. Είναι επιβολή διδάκτρων από «την πίσω πόρτα», διότι αλλιώς δεν εξυπηρετεί απολύτως τίποτα. Είναι λαϊκίστικο, ακούγεται στον κόσμο πάρα πολύ ωραία, «διαγράφουμε τους αιώνιους φοιτητές», είπε κανένα πανεπιστήμιο ότι επιβαρύνεται από τους «αιώνιους» φοιτητές; Καθόλου.
Σχετικά με το άσυλο, είναι εντυπωσιακό ότι αυτή η ακαδημαϊκή ελευθερία, η κατοχύρωσή της, η προστασία της και η ασφάλειά της στο προσχέδιο, αυτός που είχε την ευθύνη ήταν το Συμβούλιο. Στο άρθρο 8 παράγραφος ιγ΄ είχε την οργάνωση του τρόπου ασφάλειας, προστασίας των μελών της Ακαδημαϊκής Κοινότητας και της περιουσίας του Ιδρύματος που είναι αρμοδιότητες του Συμβουλίου. Στο καινούργιο δεν υπάρχει καν, την έχετε δώσει στον Πρύτανη. Δεν ξέρω τι φοβηθήκατε και την πήρατε. Γι’ αυτή την αλλαγή πρέπει να υπάρχει μία ερμηνεία.
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Δια Βίου Μάθησης): Άλλαξε, όμως, και το άρθρο 3.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΑΚΗΣ (Ειδικός Αγορητής του ΣΥΡΙΖΑ): Άλλο λέγατε στο άρθρο 3 ότι την έχει ο Πρύτανης και άλλο λέγατε μετά ότι την έχει το Συμβούλιο. Αυτό είναι μία αντίφαση, αλλά νομίζω ότι είναι μία τεχνική αντίφαση. Στις αρμοδιότητες του Συμβουλίου στο τελικό δεν υπάρχει αυτό. Δηλαδή, ορθώς σε επίπεδο νομοτεχνικής δομής και όχι αντιφατικότητας, σωστά το αφαιρέσατε. Το αφήνετε, όμως, μόνο στον Πρύτανη. Μάλιστα η έννοια αυτή του ασύλου την οποία δεν αναφέρετε καν, την καταργείτε χωρίς αναφορά, αυτός είναι ένας περίεργος τρόπος, θα ήταν πιο συνεπές να πείτε ότι καταργείται. Ενδεχομένως, το αφήνετε στον Οργανισμό, δηλαδή ποικίλει από ίδρυμα σε ίδρυμα. Άλλους κανόνες έχει το κάθε ίδρυμα στην ίδια επικράτεια. Περίεργο, αλλά τι να κάνουμε.
Στον εσωτερικό κανονισμό αναφέρεται μία περίεργη έκφραση, η οποία εξηγείται βεβαίως. Αναφέρει ότι ανάμεσα στα άλλα είναι οι «ειδικότεροι τύποι πτυχίων», δηλαδή μπαίνει η πρώτη αναφορά στο σπάσιμο των ενιαίων πτυχίων διότι βάζει διαφορετικούς τύπους πτυχίων. Αυτή είναι μία καινοτομία πολύ ενδιαφέρουσα.
Σχετικά με τα μεταπτυχιακά θα έλεγα ότι το πλαίσιο είναι εξαιρετικά ασφυκτικό καθώς αφαιρείτε τα μεταπτυχιακά από τα τμήματα, όπως και τα διδακτορικά. Αυτό σημαίνει ότι αυτή η σχολή, που πρέπει να έχει, ένα συγκεκριμένο προϋπολογισμό στη διάθεσή της, πώς διασφαλίζεται η ίση μεταχείριση όλων των γνωστικών αντικειμένων; Μήπως, δηλαδή τελικώς θα πριμοδοτούνται τα μεταπτυχιακά, καθώς έχουν φύγει από τα τμήματα και είναι σε μία σχολή, εκείνα τα οποία έχουν αντικείμενο που συνδέονται με την αγορά ή κάτι άλλο; Πρόκειται προφανώς για μια υποβάθμιση και μετατόπιση πλαισίου των μεταπτυχιακών, διδακτορικών από τα τμήματα, όπως ήταν τα γνωστικά αντικείμενα, στη σχολή, η οποία αποφασίζει για διάφορα μεταπτυχιακά και πώς θα τα χρηματοδοτήσει.
Έχουμε πει για το Συμβούλιο πάρα πολλά, θα πούμε και άλλα στην Ολομέλεια. Η θητεία μέχρι 8 χρόνια καταλαβαίνετε ότι εμπεδώνει μια κατάσταση ανεξέλεγκτη, περίπου τα 4 και 4 χρόνια, δηλαδή. Το ότι συμμετέχουν μόνο πρωτοβάθμιοι είναι μία αλλαγή που έχει γίνει επίσης σε σχέση με το προσχέδιο, το οποίο είναι εξαιρετικά ολιγαρχικό.
Σχετικά με τον Πρύτανη, έτσι όπως περιγράφεται, είναι ένα απολύτως εκτελεστικό όργανο στην υπηρεσία του Συμβουλίου. Το θέμα είναι πού λογοδοτεί; Πουθενά και πώς πατάσσεται η συναλλαγή σε κάθε περίπτωση;
Είναι εντυπωσιακό, το άκουσα και από ορισμένους άλλους συναδέλφους ότι αυτό το προσχέδιο είναι πολύ χειρότερο σε επίπεδο δημοκρατικότητας και λειτουργίας από το προηγούμενο. Όχι ότι θα περπατήσει κανένα από τα δύο, αλλά τέλος πάντων. Όπως αναφέρεται στο προσχέδιο λέτε ότι δεν απαιτείται η σύμφωνη γνώμη της Συγκλήτου για την ίδρυση ή κατάργηση ή συγχώνευση ή κατάτμηση ή μετονομασία ή αλλαγή έδρας σχολών από το Συμβούλιο Διοίκησης. Δηλαδή, να μην υπάρχει καμία σύμφωνη γνώμη της Συγκλήτου σε αυτό το ζήτημα; Όπως, επίσης, έχετε αφαιρέσει την σύμφωνη γνώμη ενώ υπήρχε στο προσχέδιο για την οργάνωση, κατάργηση προγραμμάτων σπουδών. Δηλαδή, το συμβούλιο, ιδιαίτερα οι εξωτερικοί έχουν καλύτερη άποψη για τα προγράμματα σπουδών και για την ίδρυση ή κατάργηση εδρών από την Σύγκλητο; Δεν ξέρω, απορώ πώς υπάρχει αυτό;
 
Σχετικά με τα εκλεκτορικά σώματα, το είπαμε και θα το ξαναπούμε, μέχρι τώρα τα εκλεκτορικά σώματα ήταν 30, μετά καταλάβαμε ότι ήταν πολύ μεγάλα για να κινηθούν και έτσι έγιναν 15, τώρα γίνονται 7 και γίνονται με διορισμό. Έτσι θα θεραπευθεί η διαπλοκή στα πανεπιστήμια;
Η κοσμητεία ανάμεσα στα άλλα έχει και τη γενική εποπτεία λειτουργίας της σχολής και των προγραμμάτων σπουδών. Η εθνική συνομοσπονδία ατόμων με αναπηρία έκανε μια πρόταση, να γίνεται η εποπτεία με τρόπο που θα διασφαλίζεται η ισότιμη πρόσβαση και συμμετοχή σε αυτά όλων των παραγόντων της εκπαιδευτικής κοινότητας ανεξάρτητα από το φίλο, την αναπηρία και λοιπά χαρακτηριστικά. Δεν φαίνεται να διασφαλίζεται η πρόσβαση των ατόμων με αναπηρία στην ανώτατη εκπαίδευση, δηλαδή με υποδομές, προγράμματα σπουδών, εκπαιδευτικό υλικό, διαδικασίες, με διακριτά και στοχασμένα μέτρα, και όχι ως ευχολόγια.
Το παιδί μετά από πανελλήνιες εξετάσεις μπαίνει στο πρώτο έτος, ακολουθεί ένα γενικό πρόγραμμα και μετά υπάρχει μια κατάταξη με βάση τη βαθμολογία των εισαγωγικών εξετάσεων, δηλαδή των πανελληνίων και τις επιδόσεις στο πρόγραμμα σπουδών. Αυτό ισχύει κανονικά. Έτσι, αφού ισχύει έχουν βάση και όλες οι υποψίες περί άρσης του αδιάβλητου, που ως τώρα ήταν οι πανελλήνιες εξετάσεις. Θα υπάρχει η δυνατότητα έως βεβαιότητα ότι θα υπάρχουν φροντιστήρια στο πρώτο έτος. Έχουμε δει πολλές φορές οι ίδιοι, οι καθηγητές να κάνουν φροντιστήρια, άρα έχει πάει περίπατο η αξιοκρατία και το αδιάβλητο, με ;αυτό το άρθρο.
Η κυβέρνηση κατεβάζει ένα νομοσχέδιο, θεωρώντας ότι είναι το καλύτερο που εξυπηρετεί την πολιτική της, είναι όμως διατεθειμένη στη συζήτηση στην Επιτροπή να δεχθεί τις τροποποιήσεις που είναι σύμφωνες με την λογική της. Για να συμβεί αυτό πρέπει να υπάρχει μια κατάθεση σημείων που είναι ενδεχομένως αδύνατα, για να προστεθούν. Η δική σας τοποθέτηση, κ. Τόλκα, ήταν μια παρουσίαση του συνόλου, δεν άκουσα καμία δική σας πρόταση που θεωρείται ότι θα έπρεπε κάτι να αλλάξει.
Υπάρχουν αρκετές προτάσεις από τα Α.Μ.Ε.Α., για την προσβασιμότητα. Το ανέφερα και προηγουμένως, αλλά θέλω να επιμείνω περισσότερο.
Σχετικά με το άρθρο 16 και το προσωπικό, πρέπει να πω ότι οι σημερινές βαθμίδες είναι πέντε, είναι οι λέκτορες, οι επί θητεία επίκουροι, οι μόνιμοι επίκουροι, αναπληρωτές καθηγητές, τώρα καταργείται ο λέκτορας και η μονιμότητα του επίκουρου. Όλες οι υπέρ εξουσίες πηγαίνουν στην πρωτοβάθμια, αυτό επαναφέρει το θεσμό της έδρας, για τον οποίο χύθηκε πάρα πολύ αίμα και ιδρώτας, στους δρόμους και μέσα στις αίθουσες.
Σχετικά με το θεσμό των εργαζομένων ιδιωτικού δικαίου, που επαναφέρεται το θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό ότι απουσιάζει η έρευνα. Για πρώτη φορά βλέπουμε να υπάρχει δυνατότητα διδασκαλίας χωρίς έρευνα. Με τον τρόπο αυτό εισάγεται ένα ακαδημαϊκό προλεταριάτο, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με την έρευνα, δεν συμμετέχει και δεν έχει κανέναν λόγο στη διοίκηση των ιδρυμάτων, στα προγράμματα σπουδών, είναι σε μια μόνιμη εργασιακή επισφάλεια. Αντί το Υπουργείο να καταργήσει το 407 και να εντάξει το προσωπικό σε μόνιμες θέσεις που καλύπτουν πάγιες, συντακτικές και διερευνητικές ανάγκες, ουσιαστικά γενικεύει και θεσμοθετεί εκ νέου μια εξαιρετικά προβληματική πραγματικότητα. Εξισώνει έναν επιστήμονα ερευνηθεί με έναν άνθρωπο ο οποίος μπορεί να είναι απλώς καλός επιχειρηματίας. Μετά έρχεται και βάσει πέντε χρόνια. Γιατί πέντε; Έναν άνθρωπο χωρίς καμία δυνατότητα εξέλιξης, μετά από πέντε χρόνια τον πετάμε στον δρόμο, όταν του έχουμε αναθέσει ένα κύριο διδακτικό έργο και έχει συσσωρεύσει προσόντα και εμπειρία. Με ποια λογική τον διώχνουν στα πέντε χρόνια;
Θα ήθελα μια απάντηση, μια θέση σχετικά με τα προσόντα εκλογής των βαθμίδων. Σχετικά με τη μη δυνατότητα κατοχής διδακτορικού διπλώματος, για ορισμένες θέσεις, είναι η γνωστή ιστορία των καλών τεχνών και της αρχιτεκτονικής. Ορθώς έρχεται. Στις μεταβατικές διατάξεις, υπάρχει περίπτωση να διαπραχθεί από αβλεψία μια αδικία, δηλαδή ότι αυτό ισχύει από την ψήφιση του νόμου. Αυτοί που έχουν εκλεγεί χωρίς διδακτορικό από τον Αύγουστο του 2010 μέχρι σήμερα που θα ψηφισθεί και θα δημοσιευθεί στον ΦΕΚ, τι γίνεται; Κάθε φορά υπήρχε μια διαρκής ανανέωση και υπήρχε μια υπόσχεση της ανανέωσης. Όλες αυτές οι κρίσεις που έχουν γίνει, που έχουν διενεργηθεί μεταξύ μελών Δ.Ε.Π., με εφαρμογή των προ αναφερομένων διαταγμάτων όλα αυτά τα χρόνια, αυτή τη στιγμή είναι στον αέρα.
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Είναι δυνατόν να έχουν στήσει διαδικασίες χωρίς να υπάρχει θεσμικό πλαίσιο;
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΟΥΡΑΚΗΣ (Ειδικός Αγορητής του ΣΥΡΙΖΑ): Αυτό που ζητούν είναι να θεωρηθούν νομίμως διενεργηθείσες οι διαδικασίες. Νομίζω ότι είναι πάρα πολύ δίκαιο.
Το άρθρο 26, αναφέρεται σε απασχόληση καθηγητών. Λέτε ότι μπορούν να έρθουν οι υποψήφιοι και να εκλεγούν στο πανεπιστήμιο με αυτοτελή κρίση. Αυτό εγώ το καταλαβαίνω ως κλειστή διαδικασία. Γιατί κλιστεί; Δεν υπάρχουν Έλληνες συνάδελφοί να διεκδικήσουν αυτή τη θέση; Δεν καταλαβαίνω γιατί θα έπρεπε να είναι κλειστή.
 
Εγώ το καταλαβαίνω ως κλειστή διαδικασία το αυτοτελής κρίση.
Σχετικά με το άρθρο 26, για τις ειδικές κατηγορίες θα ήθελα να αναρωτηθούν ποια ακαδημαϊκή λογική υποχρεώνει την κατοχή διδακτορικού διπλώματος για διδασκαλία ειδικά και μόνο το ξένων γλωσσών ή φυσικής αγωγής, ενώ υπάρχουν ένα σωρό άλλα αντικείμενα που δεν μπορώ να καταλάβω ποια ακαδημαϊκή δεοντολογία επιβάλλει τη διάκριση μεταξύ μελών του ίδιου αντικειμένου ανάλογα με τη διδακτέα ύλη που αναλαμβάνουν σύμφωνα με τους όρους της πρόσληψής τους.
Στη διδακτορική διατριβή θα έλεγα ότι αφού μιλάμε και ομνύουμε στη διαφάνεια στο άρθρο 39 και στην αξιοκρατία, ως τώρα ο υποψήφιος διδάκτορας κρίνονταν από επταμελή επιτροπή, τώρα, γιατί είναι πιο διαφανές να κρίνεται από δύο ή τρία άτομα χωρίς δημόσια διαδικασία με ό,τι συνεπακόλουθο δεοντολογίας και συναλλαγή μπορεί να δημιουργήσει; Δεν καταλαβαίνω γιατί είναι πιο αξιοκρατικό. Είναι μια γνήσια απορία.
Σχετικά με τα προγράμματα δια βίου μάθησης και εξ αποστάσεως θα μπορούσε κανένας να συμφωνήσει, αλλά φοβούμαι ότι πέρα του ότι εντείνει τη σύγχυση ενδεχομένως οδηγεί σε μια απαξίωση του πτυχίου. Δεν επαρκεί πια ένα πτυχίο και ίσως μια ενδοεπιχειρησιακή επιμόρφωση, αλλά εργαζόμενοι θα είναι υποχρεωμένοι να επιστρέφουν συνεχώς στο πανεπιστήμιο για πρόσθετη προφανώς και με αμοιβή και ίσως με τον τρόπο το πανεπιστήμιο να μοιάζει με ιδιωτικό εκπαιδευτήριο, το οποίο με το αζημίωτο θα βελτιώνει τα προσόντα των εργαζομένων και βεβαίως όλο αυτό το κόστος θα το επωμίζεται η ελληνική οικογένεια.
Στο άρθρο 45, όσον αφορά την χρηματοδότηση φοβούμαι ότι αυτό που θα συμβεί είναι ότι η χρηματοδότηση πια δεν θα είναι υποχρέωση της πολιτείας, αλλά βάζει κριτήρια αποδοτικότητας και πολύ φοβάμαι ότι αυτό θα οδηγήσει σε ένα κλείσιμο προγράμματος σπουδών που δεν συνδέονται με τις ανάγκες της αγοράς.
Σχετικά με τις επώνυμες έδρες και εμείς διαφωνούμε και δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο.
Στο άρθρο 53, απουσιάζει εντελώς η αναφορά στη στέγαση. Γιατί άραγε; Εάν δεν είναι έτσι θέλω να μου πείτε πού είναι. Εάν όμως απουσιάζει η στέγαση σημαίνει ότι ξεχνάμε τις φοιτητικές εστίες, τη δυνατότητα των οικονομικά ασθενέστερων φοιτητών να σπουδάσουν και πολλά άλλα πράγματα. Αν είναι έτσι είναι μια σκληρή ταξική επιλογή. Αν δεν είναι και είναι αβλεψία σας ζητώ συγνώμη.
Σχετικά με τα δάνεια, ενώ από την πρώτη ματιά θα μπορεί να πει κανένας ότι είναι ανώδυνα έως καλά, πολύ φοβούμαι ότι με τα δίδακτρα, τα οποία θεσμοθετούνται πλέον στα μεταπτυχιακά και ενδεχομένως σύντομα στα προπτυχιακά, χωρίς συγγράμματα και στέγαση καταλαβαίνετε ότι περίπου είναι αναγκαίο να παρέχεται δωρεάν παιδεία διά των δανείων και βέβαια χαμηλώνει και ο μέσος όρος ηλικίας όσων προσφεύγουν στο δανεισμό και εισάγεται στις τράπεζες ή στα πανεπιστήμια και δεσμεύει τους ήδη κουτσουρεμένους μισθούς των νεοπροσλαμβανομένων.
Δεν θα επεκταθώ, γιατί δεν έχω χρόνο για τα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου που διαχειρίζεται τα κονδύλια και για τους παραγωγικούς καθηγητές με μπόνους, το οποίο δημιουργεί την ευχέρεια στο Υπουργείο να μην πληρώνει αυξημένους μισθούς.
Τέλος, για τις μεταβατικές διατάξεις, νομίζω ότι αυτό που σας είπα, η παράγραφος 9 δεν καλύπτει την περίοδο από 1 Σεπτεμβρίου του 2010 μέχρι τη δημοσίευση του παρόντος νόμου και νομίζω ότι θα πρέπει να ληφθεί μέριμνα.
Σχετικά με τον κλάδο του ειδικού τεχνικού εργαστηριακού προσωπικού και του ειδικού τεχνικού προσωπικού των Τ.Ε.Ι. με πτυχίο, το σχέδιο νόμου προβλέπει στις μεταβατικές διατάξεις δυνατότητα να ενταχθούν μετά από κρίση στη βαθμίδα του ΑΔΙΠ και δεν υπάρχει πρόβλεψη για την ένταξη στη βαθμίδα του Ε.Ε.Π., παρόλο που υπάρχουν τα απαραίτητα προσόντα. Θα κάνουμε τροπολογία προς αυτό και νομίζω ότι και η μέριμνα για τους ΙΔΑΧ με διδακτορικό είναι κάτι που από ό,τι άκουσα η κυρία Υπουργός είναι διατεθειμένη να το εξετάσει θετικά και αυτό είναι πάρα πολύ καλό.
ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΝΤΟΥΛΑΣ (Αντιπρόεδρος της Επιτροπής): Το λόγο έχει κύρια Καϊλή.
ΕΥΑΝΘΙΑ ΚΑΪΛΗ: Κυρία Υπουργέ, όλοι θέλουμε αλλαγές προς το καλύτερο και έχουμε καλές προθέσεις. Δεν είμαι πανεπιστημιακός, οπότε δεν μιλάω ιδιοτελώς. Οι αλλαγές που θα υποστηρίξω γίνονται γιατί θα ήθελα σε αυτό το νομοσχέδιο να έχουμε δίπλα μας την πανεπιστημιακή κοινότητα στο σύνολό της και όχι όλοι απέναντι μας, να είναι σύμμαχός μας ώστε και η εφαρμογή να έχει τα καλύτερα αποτελέσματα. Καλό θα ήταν να μη τους βάζουμε απέναντι έτσι και αλλιώς και να αγνοούμε δημοκρατικά εκλεγμένες πρυτανικές αρχές που ήρθαν σήμερα και μας είπαν πολύ συγκεκριμένα στα πράγματα θα μπορούσαν να αλλάξουν, ώστε να τα υποστηρίξουν και οι ίδιοι.
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας και Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Εννοείτε ότι εμείς βάζουμε απέναντι τους πανεπιστημιακούς; Δεν θεωρώ ότι βάζουμε απέναντι τους πανεπιστημιακούς.
ΕΥΑΝΘΙΑ ΚΑΪΛΗ: Θα αλλάξω τη διατύπωση και θα πω ότι σήμερα δεν συμφώνησαν μαζί μας οι περισσότεροι που μίλησαν από την πανεπιστημιακή κοινότητα.
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας και Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Σε άλλα συμφώνησαν και σε άλλα όχι.
ΕΥΑΝΘΙΑ ΚΑΪΛΗ: Αυτό ακριβώς λέω.
Δεν πιστεύω έτσι και αλλιώς ότι το Υπουργείο ή εμείς εδώ η πολιτικοί είμαστε οι μόνοι φορείς θετικής αλλαγής, αλλά πιστεύω ότι και οι προτάσεις που έκαναν εδώ σήμερα από την πανεπιστημιακή κοινότητα ότι είχαν σκοπό αλλαγής προς το καλύτερο.
Ξεκινάω ρωτώντας σας κατά άρθρο, γιατί στο άρθρο 1 δεν ορίζονται επακριβώς τα έτη και οι κύκλοι σπουδών και το αφήνουν σε αρμοδιότητα του κάθε πανεπιστημιακού ιδρύματος; Θα ήταν καλό να γίνει ξεκαθάρισμα και να μην δημιουργηθούν προβλήματα. Ένα από τα προβλήματα που λέω ότι θα δημιουργηθεί είναι ότι στα Πολυτεχνεία μπορεί να γίνει τριετής η φοίτηση και τα δύο επιπλέον χρόνια για να θεωρηθούνε Master να έχουν και δίδακτρα, γιατί αυτό αποφασίζει το εκάστοτε συμβούλιο. Τα δίδακτρα τα αποφασίζουν εκείνοι και αυτό νομίζω υπάρχει στο άρθρο 8. Με αυτό το φόβο, λοιπόν, ρωτάμε πως αυτό θα μπορούσε να γίνει σαφές.
Στο άρθρο 8, επίσης, ο πρύτανης θα μπορούσε να ορίζεται από την σύγκλητο, όχι από το συμβούλιο, αλλά και από τη σύγκλητο με συναπόφαση, όπως και ο κοσμήτορας στο άρθρου 9. Έτσι, η σύγκλητος θα έδινε ένα ιδιαίτερο κύρος και ένα ιδιαίτερο βάρος να συναποφασίζει και όχι απλά να γνωμοδοτεί. Το ίδιο πιστεύω θα μπορούσε να γίνει και στο άρθρο 5 για τον οργανισμό και γενικότερα εγώ επισημαίνω ότι η αποδυνάμωση της φοιτητικής συμμετοχής δεν με βρίσκει σύμφωνη. Πιστεύω ότι το υπέρσυγκεντρώνονται αρμοδιότητες ένα συμβούλιο και στη σύγκλητο μπορεί να αλλάζει τις εξαρτήσεις, να τις σπάει, αλλά για μένα μπορεί να δημιουργεί νέες ισχυρές εξαρτήσεις με εξωπανεπιστημιακούς παράγοντες και όχι ενδοπανεπιστημιακούς παράγοντες. Καλό θα ήταν να αποφύγουμε και το ένα και το άλλο. Εδώ, επιπλέον θα ήθελα να ρωτήσω αν γίνεται να διευκρινιστεί που θα λογοδοτούν οι διορισμένες αρχές, το συμβούλιο, αλλά και οι κοσμήτορες, γιατί δεν βλέπω να ορίζεται κάπου σαφώς. Πιστεύω ότι καλό θα ήταν να το αποφύγουμε και να ξαναδούμε από την αρχή τη σύσταση αυτού του συμβουλίου, όπως είπα, μιλώντας και επί της αρχής, καθώς για μένα αλλάζει τα κεκτημένα θετικά του ‘82 για περισσότερη δημοκρατία, διαφάνεια και έλεγχο, αλλάζοντας δηλαδή δημοκρατικές διαδικασίες και ορίζοντας τα τέσσερα από τα εφτά μέλη, τα εκλεγμένα τους υπόλοιπους 7. Για εμένα εκεί εκχωρούνται αρμοδιότητες πάρα πολλές και με τη λογική του ότι θα λειτουργήσουν ιδανικά, μπορεί να είναι καλό, αλλά με τη λογική ότι μπορεί να μη λειτουργήσουν ιδανικά, αυτό μπορεί να δημιουργήσει πάρα πολλά προβλήματα, περισσότερα από όσα προσπαθεί να λύσει.
Στο άρθρο 9, αναφέρονται ως αναγνωρισμένου κύρους οι κοσμήτορες. Ποιος και τι ορίζει το αναγνωρισμένο κύρος; Καλό θα ήταν να το διευκρινίσουμε και να μην το αφήνουμε στην κρίση του κάθε συμβουλίου ή να υπάρχουν κάποια, έστω ορισμένα αντικειμενικά κριτήρια.
Στο άρθρο 7, διαφωνώ και εγώ με την κατάργηση του τομέα και δεν πιστεύω ότι λύνει κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα και δεν πείθει και πολλούς συναδέλφους από ό,τι άκουσα, καθώς αντί να αποκεντρώνει αρμοδιότητες και αντικείμενα, απλώς γενικεύει κάτι ειδικό και χρειαζόμαστε και πολύ ειδική εκπαίδευση, όπως θα πω ότι συμβαίνει στην Πολυτεχνική σχολή και εδώ θα έρθει ο κοσμήτορας και θα πρέπει να αποφασίσει για προγράμματα σπουδών σε κάτι που μπορεί να μη γνωρίζει καθόλου.
Στο άρθρο 23, πιστεύω θα μπορούσαν να δημιουργηθούν με μεγάλη ευκολία τρεις βαθμίδες καθηγητών πλήρους μερικής και πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης για να μπορέσει να αποσαφηνιστεί και αυτό και για ευνόητους λόγους για να μην υπάρχουν καθηγητές, οι οποίοι περνάνε πάρα πολλές φορές στο πανεπιστήμιο και άλλοι καθηγητές, οι οποίοι περνάνε ελάχιστες ώρες στα πανεπιστήμια και να αντιμετωπίζονται και αυτοί το ίδιο.
Στο άρθρο 21, πολλές αρμοδιότητες δίνονται στον κοσμήτορα και εδώ χωρίς να υπάρχουν δικλίδες ασφαλείας. Μπορεί να ορίζει τα κριτήρια με τα οποία θα παύονται οι καθηγητές από μεταπτυχιακά προγράμματα ή θα δυσκολεύονται στην εξέλιξή τους.
 Θα μπορούσε να είναι πιο σαφές πώς και γιατί και ίσως να υπάρχει η γνώμη του τμήματος ή της συνέλευσης και συναπόφαση. Θα ήθελα μια διευκρίνιση για την ένταξη των ΙΔΑΧ σε ΠΙΕΔΥΠ, τους κατέχοντες διδακτορικά διπλώματα. Αυτό πώς θα λυθεί τελικά;
Στο άρθρο 77 οι μεταβατικές διατάξεις μιλάνε για τους λέκτορες που γίνονται σε δύο χρόνια, όμως χωρίς να καθορίζονται ούτε οι προϋποθέσεις ούτε οι προθεσμίες σαφώς. Μοιάζει σαν φωτογραφική διάταξη που θα βοηθήσει κάποιους ανθρώπους. Δεν ξέρω το σκεπτικό και τη λογική και θα ήθελα κάποιες διευκρινήσεις.
Σε ό,τι αφορά τους φοιτητές, αν αποτύχει φοιτητής τρεις φορές στις εξετάσεις, πηγαίνει σε τριμελή επιτροπή. Μετά; Η διατύπωση είναι κάπως ασαφής. Λέει ότι αν αποτύχει, συνεχίζει. Πώς συνεχίζει; Τι γίνεται με το μάθημα; Αυτό θα μπορούσε να αποσαφηνιστεί.
Στο άρθρο 4, η αποστολή της παιδείας- στην παράγραφο δέλτα- πρέπει να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της αγοράς. Νομίζω ότι αυτό μπορεί να διαστρεβλώσει το σκοπό για την πραγματική αποστολή της παιδείας που δεν είναι αυτή. Είναι η συνέπεια και το αποτέλεσμα, αλλά όχι ο στόχος αυτής της αποστολής.
Κύριε υπουργέ, παρακαλώ, για να μπορέσουμε να ψηφίσουμε όλα τα άρθρα, κάποιες από τις απόψεις που αναφέρθηκαν και πιστεύουμε ότι είναι για το καλό, να ληφθούν υπ' όψιν από το υπουργείο και να υιοθετηθούν, ώστε να προληφθούν προβλήματα που μπορεί, κατά πάσα πιθανότητα, να προκύψουν στην εφαρμογή του.
ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΝΤΟΥΛΑΣ(Αντιπρόεδρος της Επιτροπής): Τον λόγο έχει ο κ. Βούρος.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΟΥΡΟΣ: Η επιτροπή υπέστη άδικη επίθεση από τον πρύτανη, κ. Μυλόπουλο, δεδομένου ότι κανείς από τα μέλη της επιτροπής δεν απαξίωσε και δεν υποβάθμισε το ρόλο των πανεπιστημίων και, βεβαίως, ούτε των καθηγητών. Αντιθέτως, όλοι μας είμαστε υπέρ αυτής της σπουδαίας πανεπιστημιακής κοινότητας που έχει παρατάξει σπουδαίο έργο και, μάλιστα, με υποδομές που δεν είναι αντίστοιχες των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων. Το 90% των καθηγητών που διαπρέπουν στο εξωτερικό, κατέχουν πρώτο πτυχίο από την Ελλάδα. Η υποδομή και η τεκμηριωμένη βασική και ανώτερη εκπαίδευση των Ελλήνων μαθητών και φοιτητών είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο. Είναι ανταγωνιστικό με εισηγμένους δικούς μας φοιτητές σε πανεπιστήμια του εξωτερικού. Η Ελλάδα κατέχει παγκοσμίως την 25η θέση σε δημοσιεύσεις ανάμεσα σε 230 αξιόλογες στην έρευνα χώρες. Είναι καταπληκτική θέση, αν σκεφτούμε την πληθυσμιακή διαίρεση. Βεβαίως, αυτή η επιτυχία στην έρευνα επιτεύχθηκε χωρίς τις ανάλογες υποδομές, χρηματοδοτήσεις και υποστηρίξεις υποψηφίων διδακτόρων και των άλλων καθηγητών. Δεδομένων όλων αυτών, πρέπει να δώσουμε βήμα και θέση στους νέους μας επιστήμονες.
Η κυρία υπουργός, λόγω κάποιας αποστροφής κάποιου από τους καλεσμένους μας, αναγκάστηκε να τοποθετηθεί και ως προς το νομοσχέδιο που έρχεται για την έρευνα. Θα ήθελα να μπει στο νομοσχέδιο, αλλά καταλαβαίνω πολύ καλά το φόρτο εργασίας και το πλήθος των άρθρων και των διατάξεων που θα έπρεπε να υπάρχουν σ' αυτό το νομοσχέδιο. Καλό είναι να αρχίσουμε σιγά σιγά να το βάζουμε σε μια διαδικασία αναζήτησης και συζήτησης και θα ήταν ιδανικό να φτάσουμε στα ποσοστά των ξένων κρατών, δεδομένου ότι στις ΗΠΑ 65% των πόρων αφορά τη βασική έρευνα, όπως και σε άλλα κράτη του εξωτερικού. Πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη έμφαση στους αποφοίτους των δικών μας πανεπιστημίων. Μήπως θα έπρεπε ο νόμος να επιτρέπει την πρόσληψη των διδακτόρων ως εντεταλμένων διδασκαλίας; Φέρνω ως παράδειγμα το βραβείο της καλύτερης νέας ερευνήτριας στο Young Investigator Award που κέρδισε η Δρ του Τμήματος Βιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, η Αναστασία Παπαδοπούλου. Βραβεύτηκε κατά τη διάρκεια των εργασιών του 17ου ετήσιου παγκόσμιου συνεδρίου της Διεθνούς Εταιρείας Κυτταρικής Θεραπείας που έγινε στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας.
Θεωρούμε ασυμβίβαστο, μάλιστα με ποινή απόλυσης, την ενασχόληση των καθηγητών σε φορέα παροχής ερευνητικών υπηρεσιών που δεν ανήκει στον δημόσιο τομέα. Δηλαδή, ένας απόφοιτος του πολυτεχνείου ή της ΑΣΟΕΕ με κάποια κριτήρια, δεν μπορεί να συνεργαστεί με το ερευνητικό κέντρο της IPM η την ICAP ή τον ΙΟΒΕ η με οποιαδήποτε άλλη εταιρεία που έχει τμήματα έρευνας και ανάπτυξης. Θα μπορούσαμε να δούμε την δυνατότητα κάποιους από αυτούς τους φοιτητές να τους εντάξουμε σε τμήματα μελετών και παροχής ερευνητικών υπηρεσιών.
Το άρθρο 7 που αναφέρεται στην αναδιοργάνωση της σχολής και του τμήματος, είναι εξαιρετική μεταρρυθμιστική πρωτοβουλία. Είναι επιτακτική ανάγκη οι σχολές να αποτελούνται απαραιτήτως από συγγενή μεταξύ τους προγράμματα σπουδών, για να μην οδηγηθούμε και πάλι σε κατακερματισμό των επιστημονικών κλάδων. Πρέπει με κάθε τρόπο να δημιουργήσουμε μια επιστημονική ομάδα που θα διασφαλίζει την αληθινή και ουσιαστική συγγένεια των τμημάτων και όχι αυτή που απλώς θα μπορούσε να αναγνωριστεί σαν συγγενής ή ομοειδής σχέση. Πρέπει να αποφύγουμε τον συσχετισμό δυνάμεων και προσώπων και να δημιουργήσουμε ισχυρές επιστημονικές σχολές και τμήματα και όχι ισχυρούς ομαδάρχες. Στο άρθρο 7, στην αιτιολογική έκθεση, δεν αναφέρεται καθόλου αυτή η συγγένεια και η ομοειδής σχέση.
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ(Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Μέσα στο άρθρο λέει για συγγενείς επιστημονικές ομάδες.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΟΥΡΟΣ: Όμως, δεν αναφέρεται η ομοειδής σχέση. Δεν χάνουμε τίποτε να αναφερθεί αυτή η λέξη.
Θεωρώ πολύ σημαντικό ότι έχουμε συμπεριλάβει τους βοηθούς και τους επιστημονικούς συνεργάτες των πανεπιστημίων στο άρθρο 79, παράγραφος 1, αλλά ίσως θα ήταν καλύτερο να συμπληρωθεί η ένταξή τους, αναφέροντας τα καθήκοντα και τις αποδοχές τους. Επιπροσθέτως θα μπορούσε να αναφερθεί το ότι επιτελούν υπεύθυνο διδακτικό έργο, ότι συμβάλλουν στη διεξαγωγή των εξετάσεων, στα πλαίσια των αποφάσεων της αντίστοιχης σχολής. Οι αποδοχές τους είναι ανάλογες του τρόπου απασχόλησής τους στο ίδρυμα και καθορίζονται με το προεδρικό διάταγμα 118/2002 του νόμου 3075/2000 και το εδάφιο στ’ των παραγράφων 1 και 2 του νόμου 2817/2000 που παραμένουν σε ισχύ. Απλώς στεγανοποιούμε τα καθήκοντά τους και τις αποδοχές τους.
Σχετικά με τις προτάσεις της ΟΣΕΠ-ΤΕΙ, νομίζω ότι έχει ωριμάσει σε μεγάλο βαθμό η σχέση που μπορούν να αναπτύξουν τα Τ.Ε.Ι. με την έρευνα σε τρίτο βαθμό. Αφού έχουν ολοκληρώσει την εξωτερική τους αξιολόγηση με τα διεθνή κριτήρια, να έχουν τη δυνατότητα να σχεδιάζουν και να οργανώνουν τον τρίτο κύκλο σπουδών αποκλειστικώς σε εφαρμογές των επιστημών και της τεχνολογίας. Τα κριτήρια μπορούν να είναι ο ικανός αριθμός επιστημονικών δημοσιεύσεων, συμμετοχή σε ευρωπαϊκά και εθνικά ερευνητικά προγράμματα ή να έχουν διδάξει σε μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών ή να έχουν επιβλέψει διδακτορικές διατριβές και, βεβαίως, να έχουν διεθνή αναγνωρισιμότητα.
ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΝΤΟΥΛΑΣ(Αντιπρόεδρος της Επιτροπής):Τον λόγο έχει η κυρία Γιαννακά.
  ΣΟΦΙΑ ΓΙΑΝΝΑΚΑ: Ευχαριστώ, κ. Πρόεδρε. Θέλω να τονίσω ότι σε αυτή τη μακρά συζήτηση που έχει διαρκέσει περίπου ένα χρόνο γι' αυτό το σχέδιο νόμου που εξετάζουμε σήμερα, αντιμετωπίστηκε ένα πλήθος θεμάτων, πέρα από τα διοικητικά, δηλαδή τα εργασιακά των καθηγητών, συζητήθηκαν θέματα όπως τα προγράμματα σπουδών, εκπαίδευσης, έρευνας, διδασκαλίας, μάθησης, επιστημονικής κατάρτισης. Λιγότερο βέβαια συζητήθηκαν στη διαβούλευση, αλλά και στη συζήτηση που έχουμε στην Επιτροπή, οι παθογένειες που αφορούν τη διοίκηση και το αυτοδιοίκητο, το άσυλο, τη διανομή δωρεάν συγγραμμάτων, τις εξέλιξης, τις κληρώσεις, τις μετακινήσεις εκλεκτορικών σωμάτων, τη συμμετοχή των φοιτητών ή το λεγόμενο πανεπιστημιακό άσυλο. Θα ήθελα να καταθέσω στην Επιτροπή ότι ούτε εμείς οι Βουλευτές γνωρίζαμε σε πόσο βάθος φτάνουν αυτές οι παθογένειες, που στάθηκαν επί δεκαετίες εμπόδιο για την οργάνωση της διδασκαλίας και της έρευνας, για την εκπαίδευση των φοιτητών και την παραγωγή της γνώσης και γενικά για την ποιότητα της παρεχόμενης παιδείας. Με εντυπωσιάζει πραγματικά που ένας πρώην Υπουργός Παιδείας, ο οποίος βρίσκεται σε αυτή την αίθουσα και πιστεύω ότι έχει την ευαισθησία και στα θέματα της εκπαίδευσης φοιτητών και προαγωγής της γνώσης, δεν βρήκε μια λέξη να πει για αυτές τις παθογένειες που επί δεκαετίες εμπόδισαν τα ελληνικά πανεπιστήμια. Πάντως, θέλω να επισημάνω ότι αντίθετα, με εντυπωσίασε το θάρρος με το οποίο η επιστημονική κοινότητα συζήτησε για αυτές τις παθογένειες και δεν συμφωνώ με το ότι ήρθαν σήμερα απέναντί μας, αλλά εκτιμώ ότι ένα μεγάλο κομμάτι της πανεπιστημιακής κοινότητας συζήτηση για αυτές τις παθογένειες, παραδεχόμενη όλο το δράμα του ελληνικού πανεπιστημίου. Δηλαδή, παραδέχτηκαν ότι έχουμε ένα πανεπιστήμιο το οποίο είναι όμηρος των κομματικών ανταγωνισμών κάποιων συντεχνιών και ένα πανεπιστήμιο αντικείμενο εκμετάλλευσης των κομματικών ανταγωνισμών. Είναι αλήθεια ότι πρέπει να παραδεχθούμε πως επί τριάντα χρόνια, οι κυβερνήσεις δεν ασχοληθήκαν με τίποτα άλλο, παρά με τις τροποποιήσεις του επονομαζόμενου νόμου - πλαισίου. Περιμέναμε όλοι παθητικά, Βουλευτές και πολίτες, την αλλαγή του νόμου για να δούμε αν θα διορθωθεί η κατάσταση, πόσο και αν θα αντιδράσουμε και αφού χάναμε χρόνο στο να συζητάμε επιθετικά και συναισθηματικά - καμιά φορά - τα εκάστοτε σχέδια νόμου, περιμέναμε την αλλαγή της κυβέρνησης και αρχίζαμε πάλι από την αρχή. Σε αυτό το διάστημα, το καλούμενο φοιτητικό κίνημα δοκίμαζε τις δυνάμεις του με την αντιπαράθεση μεταξύ των φοιτητικών παρατάξεων, μεταφέροντας κάθε φορά μηχανικά σταδιακή ρεύματα της κεντρικής πολιτικής σκηνής στα πανεπιστημιακά ιδρύματα παραλύοντας τη λειτουργία τους. Εκτιμώ ότι για πρώτη φορά έχουμε το εντελώς αντίθετο σκηνικό, δηλαδή έχουμε ένα περιεκτικό νομοθέτημα το οποίο περιλαμβάνει γενικούς κανόνες οργάνωσης και λειτουργίας που διέπουν τις σπουδές, τη διοίκηση και τις προσλήψεις των πανεπιστημιακών δασκάλων. Αυτό το νομοθετήματα τόσο κυριολεκτικό που λύνει τόσο πολλά προβλήματα για πρώτη φορά και αυτός είναι ο λόγος που έχουμε τόσο πολλές αντιδράσεις. Επίσης, είναι η πρώτη φορά που έχουμε συντριπτικά την ελληνική κοινωνία υπέρ των αλλαγών. Οι Έλληνες θέλουν να τα αλλάξουν όλα και είναι κρίμα που ελληνικά κόμματα στη Βουλή που έχουν συμμετάσχει στη διακυβέρνηση της χώρας δεν βλέπουν αυτή την πραγματικότητα. Θα μου επιτρέψετε να σας διαβάσω πως βλέπει το ελληνικό πανεπιστήμιο σήμερα ένας καθηγητής πανεπιστημίου: «Σήμερα, τα ελληνικά πανεπιστήμια μοιάζουν παγιδευμένα στον ασφυκτικό κρατικό εναγκαλισμό που δεν επιτρέπει την πολυτυπία, την εξωστρέφεια και τη δημιουργικότητα και αφετέρου, παγιδευμένα στα συντεχνιακά μικροσυμφέροντα μιας μειοψηφικής ακαδημαϊκής νομενκλατούρας που ενδιαφέρεται κυρίως για την αναπαραγωγή της και τη διατήρηση δημοσιοϋπαλληλικής ή νεποτικής υφής κεκτημένων. Είναι γνωστό ότι σε μεγάλα πανεπιστημιακά τμήματα έχει καταγγελθεί το φαινόμενο, ο ένας στους τρεις διδάσκοντες να συνδέεται με στενούς οικογενειακούς δεσμούς με άλλους διδάσκοντες του ίδιου τμήματος. Η συναλλαγή μεταξύ των υποψηφίων για τα πανεπιστημιακά αξιώματα και των φοιτητικών παρατάξεων αποτελεί συνήθη πρακτική. Ο θεσμός του ασύλου δεν λειτουργεί πλέον για την προστασία της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, αλλά για τον εκφοβισμό εκείνων που διαφωνούν με όσα ορισμένες δυναμικές μειοψηφίες θεωρούν θέσφατα. Η αξιολόγηση των διδασκόντων διαπνέεται από πελατειακή ή γραφειοκρατική νοοτροπία. Στο πλαίσιο αυτό, η απόσταση που χωρίζει την πανεπιστημιακή εκπαίδευση στην Ελλάδα από αυτή της πλειονότητας των ευρωπαϊκών κρατών, διευρύνεται θέτοντας την στο περιθώριο της ευρωπαϊκής ανώτατης εκπαίδευσης. Τα προβλήματα της πανεπιστημιακής διακυβέρνησης έχουν από μακρού επισημανθεί, όπως και η συσχέτιση τους με τη διαρκή υποβάθμιση των πανεπιστημιακών σπουδών. Καλύπτονται όμως κατά κανόνα από μια συνωμοσία σιωπής ή συνενοχής, είτε για να μη διαταραχθούν οι ισορροπίες των αμοιβαίων μικροεξυπηρετήσεων είτε ακόμη για να μη διακινδυνευθεί ο προπηλακισμός των διαφωνούντων, όπως έχει κατ' επανάληψη συμβεί.» Είναι ο καθηγητής Κοντιάδης, του Τμήματος Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Είναι αυτά που δεν τολμήσαμε να πούμε σήμερα στην Επιτροπή, είναι αυτά που δεν τολμούν ορισμένοι να πουν πόσο καιρό στη μακρά διαβούλευση που έχει φέρει το Υπουργείο Παιδείας. Και σήμερα όμως, έγινε η ίδια επιδερμική ανάλυση του ελληνικού πανεπιστημίου, μια τεράστια φασαρία για να μη χάσουν οι καθηγητές τη διοίκηση από τα χέρια τους. Γιατί θέλουν τη διοίκηση οι καθηγητές, ενώ θα μπορούσαν να έχουν μόνο τις σπουδές και την έρευνα. Το ανέφερε και ο κ. Σπηλιωτόπουλος, ότι δεν θέλει να μοιραστεί ο Πρύτανης τις ευθύνες διοίκησης με ένα συμβούλιο. Εκτιμώ ότι αν δεν το αλλάξουμε αυτό - και έχει δίκιο ο κ. Γεωργιάδης, ότι είναι ο πυρήνας αυτού του νομοσχεδίου - θα παραμείνει στα ελληνικά πανεπιστήμια το κακοδιοίκητο και όχι το αυτοδιοίκητο. Επίσης, ο κ. Σπηλιωτόπουλος πρότεινε να αλλάξουμε μόνο το άσυλο, αλλά να μην το δώσουμε στον Πρύτανη και αναρωτιέμαι ότι εάν δεν ειδοποιήσει ο Πρύτανης για αξιόποινα εγκλήματα, τότε ποιος θα διαφυλάξει το άσυλο;
Είμαι εξαιρετικά ευαίσθητη στις προτάσεις της ΟΣΕΠ ΤΕΙ, που ζητούν να μην αμφισβητείται πλέον η φυσιογνωμία και ο ρόλος των Τ.Ε.Ι. ως Α.Ε.Ι.. Εάν δεν θέλουμε να συμβεί αυτό, τότε συμφωνώ με αυτό που είπε πριν ο κ. Γεωργιάδης, ότι ωρίμασαν οι συνθήκες για ενιαίο όνομα στα όργανα διοίκησης των πανεπιστημίων και Τ.Ε.Ι.. Στο νομοσχέδιο που προβλέπει Πρόεδρο του συμβουλίου του ιδρύματος , θα δημιουργείτε και πρόεδρο του Τ.Ε.Ι., και φοβάμαι ότι θα δημιουργείται σύγχυση με τον πρόεδρο του Τ.Ε.Ι. , προτείνεται λοιπόν μια ενοποίηση της ονομασίας των οργάνων διοίκησης. Για παράδειγμα, στην Σύγκλητο θα μπορούσαμε να λέμε «η Σύγκλητος Α.Ε.Ι.», για τον Πρύτανη θα μπορούσαμε να λέμε «Πρύτανης Α.Ε.Ι.» και τα λοιπά. Επίσης, όπως είπε και ο κ. Γεωργιάδης, να υπάρχει συνεργασία Α.Ε.Ι. και όχι πανεπιστημίων και ερευνητικών κέντρων.
Θα ήθελα να αναφερθώ και στις δηλώσεις του κ. Μυλόπουλου, ο οποίος υπερέβη εαυτόν και αδίκησε και τα ελληνικά πανεπιστήμια και τον εαυτό του. Εν τούτοις, ρώτησε αν ο κοσμήτορας θα επιλέγει μόνος του όλους τους εκλέκτορες και είναι κάτι που εκείνος το θεωρεί κίνδυνο και θα ήθελα να άκουσω και τη δική σας άποψη πάνω σε αυτό. Επίσης, διαφωνώ με την άποψη να είναι καθηγητής ο συνήγορος του φοιτητή, γιατί θεωρώ ότι ποτέ δεν θα παρέμβει σε περίπτωση που του καταγγελθεί ένα θέμα καθηγητικό. Κυρία Υπουργέ, είναι ένα βασικό πρόβλημα, διότι δίνουμε στον φοιτητή ένα «όπλο», που είναι ο συνήγορος και τον καταδικάζουμε να μην λυθεί ποτέ, γιατί είναι καθηγητής. Ένας άνθρωπος που βγαίνει από τη συντεχνία των καθηγητών δεν μπορεί να λύσει κανένα πρόβλημα γιατί είναι πρώην συντεχνία και μετά συντεχνία. Επίσης, διαφωνώ απόλυτα, αυτός ο εν λόγω καθηγητής να διορίζεται συνήγορος του φοιτητή και να μην εργάζεται πια, δηλαδή να μην έχει καθηγητικά καθήκοντα. Θα συμφωνήσω επίσης με αυτό που ακούστηκε στην αίθουσα, δηλαδή γιατί καταργούμε τον λέκτορα; Είναι ένας άνθρωπος που εργάζεται σκληρά και έχει ήδη κριθεί και θα έλεγα ότι πρέπει να το επανεξετάσουμε. Σας ευχαριστώ.
ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΝΤΟΥΛΑΣ (Αντιπρόεδρος της Επιτροπής): Το λόγο έχει ο κ. Λιάνης.
 

             ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΑΝΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, δεν φανταζόμουν ότι η παρθενική μου ομιλία ως ανεξάρτητου Βουλευτή, μετά από 22 χρόνια στη Βουλή, θα με έφερνε απέναντι σε ένα πρόσωπο που αγαπάω, εκτιμώ και θαυμάζω. Ας είναι. Πιστεύω, κυρία Υπουργέ, ότι και εσείς όπως και όλοι μας έχετε κρατήσει μια συμπάθεια για τη διδαχή. Φαντάζομαι ότι στα χρόνια της νιότης σας, τουλάχιστον στα δικά μου συνέβαινε συχνά αυτό, ψάχνοντας στο δρόμο σας συχνά θα νιώσατε την «ορφάνια του αυτοδίδακτου». Η Ελλάδα είναι η χώρα των αυτοδίδακτων σε μεγάλο βαθμό. Έχει όμως μια αξιοζήλευτη χάρη να ακούει, σε κατάσταση καλής πίστης πάντα, αυτούς που ανάλωσαν τη ζωή τους μέσα στα Πανεπιστήμια, μέσα στους χώρους της διανόησης, που είναι οι αληθινοί δάσκαλοι του τόπου και θα ήθελα να πω του γένους, γιατί αυτή την ώρα για το γένος θα έπρεπε να μιλάμε και όχι για τον τόπο.

             Η εποχή μας, κύριοι συνάδελφοι, είναι υπερσυντηρητική με παράλληλους μονόλογους που γίνονται κυρίως στην τηλεόραση και καθόλου ουσιαστικούς διαλόγους που σπανίζουν στην κοινωνία. Για να μην φλυαρώ και χάνουμε χρόνο, κυρία Υπουργέ, θέλω να σας παρακαλέσω να δώσετε προσοχή ξανά στα λόγια του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, μαθητή του Αριστόβουλου Μάνεση και συνοδοιπόρου του Δημήτρη Τσάτσου, που διατυπώθηκαν πριν από λίγες μέρες στο βήμα. Τα θεωρώ πολύ σοβαρά για να τα ξεπεράσω εύκολα. Ο διάλογος είναι μια απέραντη αλληλεγγύη και κανείς δεν μπορεί να υπερηφανευτεί ότι κάνει διάλογο αν δεν έχει αυτή την αλληλεγγύη. Πιστεύω ότι την έχετε. Θέλω λοιπόν και το ξέρω, να μείνω σε αυτό το σημείο. Στα θέματα της Παιδείας έχουμε επιδείξει μία ανυπόφορη μετριότητα ως χώρα και οι άνθρωποι που υπηρέτησαν στο Υπουργείο αυτό, πριν από σας, είναι αυτό που ο Πλάτωνας θα χαρακτήριζε «οπαδοί της πρωτοποριακής σκέψης» αλλά τους έλεγε «κομψούς» ειρωνικά, όπως ονόμαζε τους Σοφιστές. Διαβλέπω εσχάτως στην Ελλάδα μια μεγάλη τάση αντιγραφής ξένων προτύπων, ως η ελληνικότητα είναι κάτι ξεπερασμένο, ή νοσηρό. Ως να μην είχε φωτισμένους δασκάλους αυτός ο τόπος στα θέματα της Παιδείας, ως να μην υπήρξαν ο Γληνός, ο Παπανούτσος, ο Γέρος της Δημοκρατίας.
             Κυρία Υπουργέ, συμβαίνει να ξέρω το χαρακτήρα σας, εκτιμώ τη σκέψη σας και μπορώ να πω απερίφραστα στους συναδέλφους, ότι είναι εύκολο να συμφωνήσει κανείς μαζί σας ακόμα και αν έχει σοβαρές επιφυλάξεις, αλλά αυτό το σημείο, είναι πυρηνικό σημείο στο νομοσχέδιο και δεν μπορώ να το ξεπεράσω. Είναι αυτή η ένσταση που σας είπα. Διαβάζω αυτολεξεί ποια είναι η ένσταση: Η ιστορική πείρα δείχνει ότι αυθαίρετες, αυταρχικές δομές τείνουν πάντα να εκτρέφουν περισσότερη διαπλοκή, διαφθορά, ιδιοτέλεια και παραβατικότητα από τις δομές που εκτίθενται συνεχώς στον έλεγχο αντιπροσωπευτικών δημοκρατικών σωμάτων. Είναι έτσι, ρωτώ; Ουσιαστικά, μιλάει εδώ για τις εξουσίες για Πανεπιστήμια και μιλάει για 75 περίπου άρθρα ενός προσχεδίου που καταλαμβάνει 110 σελίδες. Πιο απλά, σας λέει, ότι αντικαθίστανται οι δημοκρατικές οργανωτικές δομές του νόμου του 1982, από νέο συγκεντρωτικό και εν πολλοίς ανεξέλεγκτο σύστημα λήψης αποφάσεων. Πώς το τεκμηριώνει; Ότι με το νομοσχέδιο τα όργανα διοίκησης των ΑΕΙ είναι το Συμβούλιο και ο Πρύτανης. Το πρώτο αποτελείται από επτά Καθηγητές που εκλέγονται από το σύνολο των καθηγητών του Ιδρύματος, έναν εκπρόσωπο των φοιτητών και επτά εξωτερικά μέλη, που εκλέγονται «ω της κακοτυχίας», από τα εσωτερικά μέλη. Δεν θέλει πολύ νου και γνώση για να διαπιστώσει κανείς ότι στο σημείο αυτό και μόνο, σε όλο το νομοσχέδιο, καιροφυλακτεί η πιθανότητα αυταρχικότητας και αυθαιρεσίας, που ξέρω ότι είναι μακράν των προθέσεών σας.
Αρκούν, λοιπόν, τέσσερις καθηγητές για τον πυρήνα της διοίκησης, τέσσερις από τους επτά, η πλειοψηφία. Αυτοί οι καθηγητές εκλέγονται σε ενιαίο ψηφοδέλτιο δίχως να αποτελούν σχολές, επιστήμες ή συλλογικές απόψεις. Αυτός ο πυρήνας, κυρία Υπουργέ, μπορεί να χειραγωγηθεί. Και μπορεί να χειραφετηθεί πολύ εύκολα και από ένα κόμμα και από μια φατρία και δεν είναι άγνωστα ούτε το ένα ούτε το άλλο στην Ελλάδα. Έγιναν πολλές φορές αυτά. Δηλαδή, μας λέει πιο απλά ότι εφάπαξ και ανεπιστρεπτί γεννιέται ένα εξουσιαστικό σύστημα, αφού οι τέσσερις εσωτερικοί επιλέγουν χωρίς περιορισμούς επτά κατάλληλους εξωτερικούς από την κοινωνία, επιχειρηματίες ας πούμε, δημάρχους, μητροπολίτες ακόμα, και η σαρδανάπαλη αυτή πλειοψηφία αποκτά απόλυτη εξουσία για τέσσερα χρόνια. Από αυτό το Συμβούλιο, κυρία Υπουργέ, είναι μια βαβέλ, μπορεί να επιλέγει και να παύει τον Πρύτανη και να καταρτίζει τον οργανισμό του Ιδρύματος δίχως κανένα αντίβαρο και κανένα αντίλογο. Το ακόμα χειρότερο και η δεύτερη και τελευταία επισήμανση είναι αυτή που συμφωνώ, με την έννοια ότι έτσι ήξερα, θέλω να ακούσω κάποια στιγμή το αντίθετο, επισημαίνει με το χαρακτηρισμό του επικίνδυνου ότι εκτός από τις καθαρά διοικητικές αρμοδιότητες, η πανεπιστημιακή εξουσία παρεμβαίνει ευθέως στη συγκρότηση και στην εκλογή του διδακτικού προσωπικού. Τα προσόντα, δηλαδή, των καθηγητών, τα νόμιμα, δεν καθορίζονται από τον ίδιο το νόμο αλλά από τον κανονισμό του κάθε ιδρύματος, δηλαδή από το παντοδύναμο συμβούλιό του. Συνάμα, η εκλογή του καθηγητικού προσωπικού ανατίθεται σε συγκροτούμενες επταμελείς Επιτροπές όπου τρία τουλάχιστον, ενδεχομένως και περισσότερα, τρεις τουλάχιστον εκλέκτορες δεν ανήκουν στο ίδρυμα και επιλέγονται από τον Κοσμήτορα, ο οποίος έχει διοριστεί από το Συμβούλιο. Μέσα σε αυτά, ως παραφυάδα, μπορεί να βρει κανείς και ένα συνταγματικό παράδοξο, πιθανόν, είναι επιτρεπτό να ανατίθενται ανέγκριτα δημόσιες εξουσίες σε μη αιρετούς λειτουργούς; Είναι ένα ερώτημα.
Η ιστορική πείρα… ενός ανθρώπου που θαύμασα στη ζωή μου, του Αριστόβουλου Μάνεση, που διέπλασε γενεές γενεών ελληνοπαίδων και δασκάλων φωτισμένων, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η πλήρης αυτοδιοίκηση μπορεί να εννοηθεί μόνο με την ανάδειξη των οργάνων που διοικούν τα ΑΕΙ από όσους τα απαρτίζουν. Δανείζομαι και πάλι, από το βαρυσήμαντο αυτό άρθρο και την επωδό του, που είναι προϊόν της σκέψης ενός ανθρώπου, που τον γνωρίζουμε όλοι μας, του Δημήτρη Τσάτσου. Λέει λοιπόν, στην Παιδεία η βία δεν ονομάζεται βία γι’ αυτό η άσκησή της είναι ανώδυνη για εκείνους που την ασκούν, δεν είναι η περίπτωσή σας. Στην Παιδεία η βία ονομάζεται προγραμματισμός, ανανέωση, εκσυγχρονισμός, αντικειμενική διδασκαλία και κυρίως ορθή και άρχουσα θεωρία. Μην αδικείτε, λοιπόν, ένα τόσο σοβαρό νομοσχέδιο και μην νομοθετήσετε κάτι που είναι μακριά από τις καταβολές, την ιδιοσυγκρασία σας και όλη την πολιτική σας διαδρομή. Εδώ η κλεψύδρα του χρόνου έχει λιγοστέψει επικίνδυνα μα πάντα υπάρχει περιθώριο για διάλογο. Σωστά θέλετε να αλλάξετε και το πετυχαίνετε, την σκοτεινότητα, την ερμητικότητα, τις δυσκολίες και τον εξωφρενισμό περασμένων νομοσχεδίων, πιστεύω ότι το έχετε πετύχει, αλλά μην πλήττετε βασικές αρχές αυτού του τόπου που έχουν να κάνουν με την βαθύτερη παράδοση του και την ελευθερία του. Στους ….. καιρούς μας, κυρία Υπουργέ, δεν μας απέμεινε… ελευθερία και γλώσσα. Οι κοινωνικές παραγγελιές δεν έπρεπε να βρουν ανοικτή τη δική σας πόρτα. Πιστεύω ότι θα κάνετε την καθοριστική στροφή που αρμόζει αναζητώντας πάνω στο θέμα που έθιξα, έναν αληθινό διάλογο που σας αξίζει γιατί και τις προδιαγραφές γι’ αυτό έχετε και το σφρίγος και το δικαίωμα να «γράψετε» στην Παιδεία τη δική σας μοναδική ιστορία. Σας ευχαριστώ.
ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΝΤΟΥΛΑΣ (Αντιπρόεδρος της Επιτροπής): Σας ευχαριστούμε κ. Λιάνη.
             Το λόγο έχει ο κ. Βούγιας.
             ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΒΟΥΓΙΑΣ: Αγαπητοί συνάδελφοι, πιστεύω, καθώς ο χρόνος του διαλόγου εκπνέει, το πιο χρήσιμο και ουσιαστικό που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να σταματήσουμε τη δαιμονολογία και θα εξηγήσω τι εννοώ, και να σκύψουμε στο νομοσχέδιο προσπαθώντας να βελτιώσουμε τις επιμέρους ρυθμίσεις του, εκεί που διαφωνούμε και πιστεύουμε ότι μπορούν να βελτιωθούν, γιατί ξεπεράστηκε η πρώτη φάση ενός διαλόγου ο οποίος κινήθηκε σε χαρακώματα πολεμικής, ένθεν και ένθεν, και αδικούσε θα έλεγα και τις δύο πλευρές και κυρίως τη μεταρρυθμιστική προσπάθεια που γίνεται. Η πανεπιστημιακή κοινότητα, όχι εκφρασμένη τόσο από τα όργανά της, τα περισσότερα τα συνδικαλιστικά, αλλά από τη Σύνοδο των Πρυτάνεων, στην ουσία δαιμονοποίησε το νόμο μιλώντας συλλήβδην για μια κατεδάφιση της δημόσιας εκπαίδευσης, χρέωση των ελληνικών νοικοκυριών, καινούργια βάρη, αποδόμηση του ελληνικού πανεπιστημίου, κάτι που προφανώς δεν συμβαίνει. Από την άλλη πλευρά, είναι αλήθεια πως σε μια πρώιμη φάση ο διάλογος, η απάντηση, προσπάθησε να υποβαθμίσει, να αποδομήσει το ελληνικό πανεπιστήμιο και ακούστηκαν αρκετά πράγματα και σήμερα εδώ, τα οποία αδικούν την εικόνα που είναι σύνθετη, πολύπλοκη και πρέπει να αναλυθεί με πολύ μεγάλη νηφαλιότητα.
 Δηλαδή, οι γενικεύσεις για επιμέρους ζητήματα που υπάρχουν και παθογένειες εφ' όλης της ύλης και εφ’ όλου του πανεπιστημίου, ειλικρινά σας βεβαιώνω πως μου θυμίζουν την ιστορία με το πολιτικό σύστημα, όπου εξαιτίας κάποιων περιπτώσεων, αρκετών βεβαίως το τελευταίο διάστημα, έχουν πιάσει όλους μας και δεν μπορούμε να εξηγήσουμε τι ακριβώς συμβαίνει. Ειλικρινά, μου θύμισε αναλογικά, ίσως γιατί διαθέτω και την διπλή ιδιότητα του καθηγητή και του βουλευτή. Πράγματα που ακούστηκαν εδώ για τους καθηγητές συλλήβδην μου θυμίζουν αυτά που κάποιοι περίεργοι εκφέρουν, προφέρουν και εκτοξεύουν εναντίον όλων του πολιτικού συστήματος. Έχουμε ξεπεράσει όμως αυτό το στάδιο. Μας μένει ακόμα μια συνεδρίαση την άλλη εβδομάδα και η Ολομέλεια.
 Η Υπουργός έχω αντιληφθεί πως ακούει προσεκτικά τις προτάσεις όλων των πλευρών του πολιτικού φάσματος, από τη Ν.Δ., το ΛΑ.Ο.Σ., το Κ.Κ.Ε., το ΠΑ.ΣΟ.Κ. βεβαίως το ποιος συζητάει και τον Συνασπισμό και με έκπληξη παρατηρώ πως πολλά από τα κόμματα της αντιπολίτευσης κάνουν πολύ εποικοδομητικές προτάσεις. Το λέω πιο πολύ για την Αριστερά, η οποία κάνει συγκεκριμένες προτάσεις, βελτιωτικές, που είμαι βέβαιος πως σε κάποιο βαθμό θα υλοποιηθούν.
Θα ήθελα λοιπόν να μπω στην ουσία γρήγορα. Μιλώντας πως συμφωνώ για τη γενναία ρεαλιστική μεταρρύθμιση, αλλά δεν είναι υποχρεωτικό να περάσουμε σε θεραπεία σοκ. Δηλαδή, μια προσπάθεια γενικευμένης αν θέλετε ξενολατρείας, μιας μεγάλης υπερβολικής καχυποψίας, μιας υπερβολικής παροχής εξουσιών σε …… όργανα ή μια διάθεση τιμωριτική απέναντι στο πανεπιστήμιο που εκφράζεται συμβολικά, σε ορισμένες διατάξεις μπορεί να διορθωθούν. Μπορεί να είναι μικρές οι λέξεις, συμβολικές. Δεν είναι ουσιαστικά ζητήματα. Όμως, αναφέρονται τόσο στις εξελίξεις όσο στις προσλήψεις, στη συγκρότηση εκλεκτορικό οργάνων. Η ξενολατρεία για παράδειγμα αναφέρεται στους διαπρεπείς καθηγητές του εξωτερικού που πάντοτε, σχεδόν κατά τεκμήριο, υπερέχουν των Ελλήνων.
Εγώ σας λέω πως κάθε καθηγητής της ελληνικής ή της ξένης, της παγκόσμιας επικράτειας κατατάσσεται σε έναν άτυπο ή τυπικό κανόνα αξιολόγησης ανεξαρτήτως του αν εργάζεται σε ελληνικό ή ξένο πανεπιστήμιο. Είναι πολύ πιο δύσκολο να εργάζεσαι σε ελληνικό πανεπιστήμιο με 300 φοιτητές ακρωτήριο και πολύ πιο εύκολο να εργάζεσαι σε ξένο πανεπιστήμιο με 30 φοιτητές στο ακρωτήριο. Έχεις πολύ περισσότερο χρόνο να κάνεις εκατοντάδες δημοσιεύσεις γιατί και το ερευνητικό πλαίσιο και οι δυνατότητες σου δίνουν αυτή την ευκαιρία. Εδώ δεν υπάρχει αυτό το πράγμα. Το ποιος είναι καλός καθηγητής δεν είναι μόνα πόσα papers και πόσες δημοσιεύσεις κάνει. Καλός καθηγητής είναι αυτός που είναι πολλές ώρες μέσα στο πανεπιστήμιο, που έχει συνεχώς ανοιχτή την πόρτα του στους φοιτητές και τους ακούει και είναι και αυτός που όχι μόνο ξέρει αλλά μπορεί και μεταδίδει τα πράγματα στους φοιτητές του. Είναι μερικές ικανότητες που κυρίως οι φοιτητές και οι συνάδελφοί του τις αξιόλογων. Είναι λοιπόν μια πολυσύνθετη διαδικασία αξιολόγησης και γι' αυτό το λόγο σας λέω εξαρχής, πώς υποστηρίζω το νομοσχέδιο γιατί φέρνει αξιολόγηση που την θέλει το πανεπιστημιακό σύστημα και η πανεπιστημιακή κοινότητα. Σύμφωνα με τα συγγράμματα, για το νοικοκύρεμα της φοιτητικής ιδιότητας, για τη διασφάλιση της ποιότητας, συμφωνώ και στο συμβούλιο.
 Μπαίνοντας τώρα στα επιμέρους άρθρα, χρειάζεται να πατήσεις σε δύο πόδια και όχι σε ένα. Να μην πάμε από το ένα άκρο στο άλλο. Να υπάρχει ένα αρμονικό δίπολο ανάμεσα στον απαραίτητο έλεγχο και την εποπτεία με καταμερισμό αρμοδιοτήτων, διοικητικών κυρίως, παρεμβατικών, ελεγκτικών, εποπτικών στο συμβούλιο αλλά και περισσότερο στη σύγκλητο και στην ακαδημαϊκή κοινότητα, η οποία πρέπει να εκλέγει τον εκπρόσωπο της, ο οποίος εσωτερικός θα ισορροπεί τον εξωτερικό πρόεδρο και επομένως θα πατάει γερά στα δύο πόδια ένα σχέδιο νόμου που θα γίνει νομοσχέδιο για τα επόμενα είκοσι ή τριάντα χρόνια ελπίζω. Αυτό το νομοσχέδιο έχει αυτή τη δυνατότητα, εφόσον ισορροπήσει σε αυτό.
Το δεύτερο στοιχείο αφορά στη σχέση σχολής, τμήματος και τομέα, όπου πραγματικά η σχολή δικαιούται να πάρει αρμοδιότητες ως βασική ακαδημαϊκή και διοικητική μονάδα που να εξασφαλίζει την διεπιστημονική και διακλαδική προσέγγιση. Ωστόσο, η σχολή πρέπει να διαρθρώνεται σαφώς σε τμήματα και τομείς. Το τμήμα αποτελεί τη βασική εκπαιδευτική μονάδα. Σας θυμίζω ξανά τα επαγγελματικά δικαιώματα σε μεγάλες σχολές που έχουν εντελώς διαφορετικά τμήματα με άλλα επαγγελματικά και εκπαιδευτικά ενδιαφέροντα και στοιχεία. Ο φοιτητής πρέπει να εντάσσεται σε τμήμα και να παίρνει το πτυχίο του στο τμήμα. Οι διδάσκοντες αν θέλετε, μπορούν να ανήκουν στη σχολή ή και στο ίδρυμα. Οι φοιτητές όμως ανήκουν στο τμήμα. Τέλος, δεν ξέρω γιατί ακυρώνουμε και καταργούμε τον τομέα. Μια μικρή και πολύτιμη μονάδα εκεί που υπάρχουν ιδιαιτερότητες. Όχι παντού. Άλλωστε, στον οργανισμό του πανεπιστημίου μπορεί να προβλέπονται αποκλίσεις από το πρότυπο που πρότεινα ανάλογα με την ιδιομορφία, την ιδιαιτερότητα ή τη σχολή. Μπορεί, ας πούμε, να υπάρχουν μονοτμηματικές σχολές, όπως είναι η ιατρική, η νομική και λοιπά.
Τέλος, στα επιμέρους ζητήματα επαναλαμβάνω πως πρέπει να απαλλαγούμε από συμβολισμούς που αφορούν συμμετοχές διαπρεπών «ξένων». Μπορεί να υπάρχουν πάντοτε. Όχι υποχρεωτικά, όχι σε αντιπαράθεση με τους εσωτερικούς γιατί πολλές φορές μπορεί να φανεί πως ο ίδιος ο νόμος νομοθετεί τη διαφορά ποιότητας ανάμεσα στους λεγόμενους εξωτερικούς και στους εξωτερικούς έλληνες καθηγητές ενός σώματος που υπηρετεί το ελληνικό πανεπιστήμιο. Ένας νόμος δεν μπορεί να κάνει αυτόν το διαχωρισμό. Ο διαχωρισμός γίνεται από συστήματα αξιολόγησης, διεθνή και καταξιωμένα. Δεν μπορεί ο νόμος να θεωρεί έμμεσα πως οι εξωτερικοί, διαπρεπείς καθηγητές είναι πάντοτε και εξ ορισμού καλύτεροι από τους εσωτερικούς.
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Εάν μου επιτρέπετε, αυτό από πού προκύπτει ότι είναι καλύτεροι; Γιατί είναι καλύτεροι; Είναι απέξω γιατί έχει μια αιμομιξία το σύστημα. Ποιος λέει ότι είναι καλύτεροι; Δεν πρέπει να επιλέγεται κάποιος επειδή απλά είναι από το εξωτερικό. Γιατί αυτοί που έρχονται από το εξωτερικό πρέπει να επιλέγονται για κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Δηλαδή, κάποιος που είναι απλά στο εξωτερικό είναι καλός; Νομίζω ότι αυτού του είδους η ερμηνεία, η οποία δεν απορρέει από πουθενά, γιατί είναι άλλο το να διαφωνεί κανείς με το να υπάρχουν εξωτερικοί και άλλο να υπάρχει ερμηνεία ότι είναι εξωτερικοί επειδή είναι καλύτεροι. Όχι, γιατί πρέπει να υπάρξει μια ισορροπία που να σπάζει την αιμομιξία που είναι παντού.
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΒΟΥΓΙΑΣ: Είναι σημειολογικό αλλά έχει σημασία. Εγώ διακρίνω καλούς και κακούς καθηγητές ή μέτριους καθηγητές που μπορεί να διδάσκουν στο εξωτερικό ή στο εσωτερικό. Να επιλέξουμε τους καλύτερους, τους πιο διαπρεπείς. Μην τοποθετήσουμε όμως σημειολογικά, έστω και έμμεσα να υπονοείται πως οι διαπρεπείς, οι καλοί, οι αξιόλογοι είναι κατά τεκμήριο στο εξωτερικό.
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Αυτό όμως, δεν αποτυπώνεται πουθενά ως έκφραση, αποτυπώνει μια άλλη λογική. Εάν επί της λογικής αυτής διαφωνείτε, ότι δηλαδή πρέπει να υπάρχουν στα σώματα και εξωτερικοί είναι άλλη συζήτηση. Ξέρετε πολύ καλά επειδή έχει γίνει πάρα πολλή συζήτηση ότι δεν υπάρχει τέτοια πρόθεση. Άρα, γιατί το βάζουμε στη συζήτηση αυτό;
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΒΟΥΓΙΑΣ: Ανεξαρτήτως προθέσεως, μπορεί κατά τη γνώμη μου να φαίνεται από το κείμενο του νομοσχεδίου.
Να πω για τις μεταβατικές διατάξεις δύο σημεία. Το ένα το ανέφερε και ο κύριος Κουράκης. Αφορά αυτή την ετήσια περίπου εκκρεμότητα ανάμεσα σε ένα προεδρικό διάταγμα που τελείωσε για τους μη κατόχους διδακτορικών που εκλέχθηκαν σε σχολές καλών τεχνών και στην αρχιτεκτονική. Νομίζω πως ήταν άδικος κόπος για κάτι που ο νόμος αναγνωρίζει ξανά και συνεχίζει, να επαναλάβουμε εκλογές που ολοκληρώθηκαν κατά τεκμήριο σωστά και πρέπει να δώσουμε αναδρομική ισχύ. Νομίζω μια διατύπωση έγκριτου νομικού -δεν θέλω να αναφέρω το όνομα του- δίνει μια διέξοδο, ώστε να μην ισχύει από την ψήφιση του νόμου αλλά από τον Αύγουστο του 2010 η δυνατότητα αυτή.
 Τέλος, για τους μόνιμους και επί θητεία λέκτορες θέλω να πω δύο πράγματα. Για τους λέκτορες ο νόμος προβλέπει δύο διαφορετικά πράγματα. Από τη μια για τους επί θητεία τους δίνει ένα αδικαιολόγητο προβάδισμα έναντι των επικούρων, γιατί έχουν τη δυνατότητα, εφόσον εξελιχθούν και γίνουν επίκουροι μέσα σε δύο χρόνια να προχωρήσουν και να γίνουν αναπληρωτές, ενώ ένας επίκουρος πρέπει να περιμένει περισσότερο και από την άλλη, τους μόνιμους λέκτορες, αν δεν κάνω λάθος, τους στασιμοποιεί στη βαθμίδα που βρίσκονται χωρίς δυνατότητα εξέλιξης, ενώ μέχρι πρότινος κάποιοι από τους μόνιμους λέκτορες εξελίχτηκαν και έγιναν επίκουροι.
 Επομένως, το ότι κάποιος δεν το έκανε μέχρι τώρα δεν σημαίνει ότι ο νόμος πρέπει να του στερεί τη δυνατότητα να το κάνει από δω και πέρα. Νομίζω πως μια ισορροπημένη επιλογή της δυνατότητας της εκλογής των μονοπρόσωπων οργάνων κοσμητόρων και πρυτάνεων από την ακαδημαϊκή κοινότητα θα διευκολύνει και τις μεταβατικές διατάξεις της κατάργησης αιρετών οργάνων, πρόσφατα εκλεγμένων, η οποία θα είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση για διάφορους λόγους. Πιστεύω πως με τη διέξοδο αυτή θα μπορέσουμε να επανεκλέξουμε πρυτάνεις και επομένως να μην χρειάζεται να τσακωθούμε πολιτικά πάνω στις μεταβατικές διατάξεις κατάργησης αιρετών οργάνων.

ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΝΤΟΥΛΑΣ (Αντιπρόεδρος της Επιτροπής): Το λόγο έχει ο κύριος Εμινίδης.

ΣΑΒΒΑΣ ΕΜΙΝΙΔΗΣ: Κυρία Υπουργέ, χθες στην ομιλία μου κατέθεσα αρκετές προτάσεις. Πιστεύω, όπως είπατε, ότι ήταν θετικές και ότι θα τις εξετάσετε, ώστε να γίνουν αλλαγές και να έχουμε ένα καλύτερο νομοσχέδιο.
Σήμερα θα ήθελα να επισημάνω δύο προτάσεις από το κείμενο, που έχει κατατεθεί στην κυρία Πρόεδρο της Επιτροπής, των Ένωσεων των Πτυχιούχων των Τ.Ε.Ι., οι οποίες πιστεύω ότι πρέπει να γίνουν. Η πρώτη αφορά την αναδιατύπωση της αποστολής των Πανεπιστημίων και των Τ.Ε.Ι., η οποία αν και είχε αποσαφηνιστεί πλήρως στο ν.2916/2001 και όπως τροποποιήθηκε με το ν.3549, θα πρέπει, από τη στιγμή που γίνεται, να συμβάλει στη θεσμική ολοκλήρωση των Τ.Ε.Ι. και όχι στην επιστροφή στο παρελθόν. Άρα, η σωστή διατύπωση στο άρθρο 1, για εμένα, πρέπει να είναι η εξής: «Η ανώτατη εκπαίδευση αποτελείται από δύο παράλληλους και ισότιμους τομείς». Βέβαια, ξέρουμε ότι αυτοί οι τομείς είναι ο πανεπιστημιακός και ο τεχνολογικός τομέας.
Η δεύτερη αφορά την αδικαιολόγητη κατάργηση του προεδρικού διατάγματος 388/1989, όπου τροποποιούσε το προεδρικό διάταγμα 256/1986, το οποίο δεν καταργείται και αφορά τον ενιαίο τρόπο στον καθορισμό των τίτλων των πτυχιούχων όλων των σχολών του Τ.Ε.Ι.. Από τη στιγμή που το προεδρικό διάταγμα δεν έρχεται σε αντίθεση με άλλες διατάξεις του νομοσχεδίου, η κατάργησή του γεννάει ερωτήματα ως προς τη σκοπιμότητα και δημιουργεί κινδύνους στην επαγγελματική δραστηριοποίηση των πτυχιούχων του Τ.Ε.Ι..
Για το θέμα του αποκλεισμού των Τ.Ε.Ι. από την αυτόνομη διοργάνωση προγραμμάτων διδακτορικών – το είπα και χθες – πιστεύω, όπως είπατε κυρία Υπουργέ, ότι θα το επανεξετάσετε και θα δώσετε τη δυνατότητα, έστω στην πρώτη φάση, να κάνουν διδακτορικά προγράμματα με συνεργασία των Πανεπιστήμιων του εσωτερικού και του εξωτερικού.
Είχα ζητήσει χθες στην ομιλία μου να ενημερωθούμε για τον αριθμό των καθηγητών Α΄ βαθμίδας και των αναπληρωτών που υπάρχουν σε κάθε Α.Ε.Ι.. Πιστεύω ότι θα δημιουργηθεί πρόβλημα αν τα στοιχεία δεν δείξουν κάτι διαφορετικό, γιατί σε αρκετά Τ.Ε.Ι., κυρίως, δεν έχουν τον απαιτούμενο αριθμό καθηγητών Α΄ βαθμίδας, στους οποίους περιορίζει το νομοσχέδιο τη δυνατότητα να εκλεγούν στα επτά εσωτερικά μέλη του Συμβουλίου Διοίκησης. Γι’ αυτό προτείνω να εξετάσετε αυτό το πρόβλημα και να επεκτείνετε, ενδεχομένως, αυτό το δικαίωμα και για τους αναπληρωτές καθηγητές.
Στο άρθρο 8, παράγραφος 6 προβλέπεται ότι ο εκπρόσωπος των φοιτητών στο Συμβούλιο του ιδρύματος εκλέγεται από τους προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές και από τους υποψήφιους διδάκτορες, σύμφωνα με την περίπτωση β΄ της παραγράφου 2 του άρθρου 49. Στο άρθρο 40, όμως, αναφέρετε τις προϋποθέσεις για την εκλογή μόνο των προπτυχιακών φοιτητών και δεν λέει τίποτα για τους μεταπτυχιακούς. Εδώ πιστεύω ότι, πιθανόν, υπάρχει παράλειψη. Θεωρώ ότι είναι παράλειψη, η οποία θέλει διόρθωση.
Στο άρθρο 23 αναφέρεται ότι οι καθηγητές πλήρους απασχόλησης μπορούν, μεταξύ άλλων, να ασκούν και ελεύθερο επάγγελμα και να διδάσκουν και σε οποιοδήποτε άλλο Α.Ε.Ι. ή σε δημόσιες σχολές ή σε δημόσια Ι.Ε.Κ. ή Κ.Ε.Κ. ή να παρέχουν διοικητικό έργο στο Ι.Ε.Π.. Πιστεύω ότι, και δεν τίθεται θέμα εκπαιδευτικό, με την ανεργία που υπάρχει και ξεπερνάει το 16% δεν θα πρέπει να κόβουμε θέσεις από εξίσου ικανούς ανθρώπους, οι οποίοι δεν έχουν καθόλου απασχόληση και να παίρνουν θέσεις απασχόλησης οι ήδη καθηγητές, που πολύ σωστά προβλέπεται στο νομοσχέδιο και μπορούν να έχουν και πρόσθετες παροχές από ίδιους πόρους των ιδρυμάτων, γιατί διακρίνονται για τις ερευνητικές ή τις εκπαιδευτικές τους επιδόσεις. Άρα, εδώ θα ήθελα να δείτε λίγο τον περιορισμό να μην μπορούν να κάνουν μαθήματα παντού και να «κλέβουν» θέσεις από ανέργους μεν, αλλά εξίσου ικανούς ανθρώπους, οι οποίοι μπορούν να διδάξουν. Γιατί τα πτυχία, πλέον, «περισσεύουν» και οι ικανοί άνθρωποι είναι πάρα πολλοί και δεν βρίσκουν τρόπο έκφρασης στην παραγωγική διαδικασία.
Κλείνοντας, κύρια Υπουργέ, θα πω αυτό που είπα και χθες, ότι είναι η σημαντικότερη, για εμένα, εκπαιδευτική μεταρρύθμιση σε τριτοβάθμιο επίπεδο από τη δεκαετία του 1980, όταν έγιναν οι νόμοι-πλαίσιο για Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι.. Πραγματικά, αν γίνουν και κάποιες αλλαγές στη σωστή κατεύθυνση, τότε θα είναι ένα νομοσχέδιο – όπως είπα και χθες – το οποίο δεν θα έχει να ζηλέψει τίποτα στο τριτοβάθμιο επίπεδο, σε επίπεδο Πανεπιστημίου πλέον, για την Ελλάδα με τα αντίστοιχα της Ευρώπης και της Αμερικής.
Σας ευχαριστώ πολύ.
ΧΡΥΣΑ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Εμινίδη.
Το λόγο έχει η κυρία Ζούνη.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ (ΠΕΜΗ) ΖΟΥΝΗ: Σας ευχαριστώ πολύ, κυρία Πρόεδρε.
Μετά από μία πάρα πολύ κουραστική διαδρομή τους τελευταίους μήνες και μια εννιάωρη σημερινή, μετά από μια διάσπαση της επιστημονικής κοινότητας, με πολύ ισχυρή στήριξη από πολλούς καθηγητές και με ισχυρό πόλεμο από άλλους, μετά από την κοινή γνώμη την εξωπανεπιστημιακή που αφορά γονείς και οικογένειες που στηρίζουν τουλάχιστον τη διαπίστωση ότι χρειάζεται μια μεγάλη μεταρρύθμιση και μια ίαση της πανεπιστημιακής παθογένειας των Α.Ε.Ι.., σήμερα αισθάνομαι – και νομίζω ότι δεν κάνω λάθος – ότι έχει αρχίσει να βρίσκεται ο κοινός τόπος, μια ανεπαίσθητη, πλην σαφής, σύγκληση. Σήμερα, η συνομιλία μας με τους πρυτάνεις ήταν πάρα πολύ χρήσιμη και αποκαλυπτική στο τέλος.
Η ανησυχία, που συμμερίζομαι και θέλω να την επισημάνω στην κυρία Υπουργό, είναι όσον αφορά στις ακαδημαϊκές αρμοδιότητες των πρυτάνεων. Γιατί θεωρώ ότι ο φυσικός ηγέτης της ακαδημαϊκής κοινότητας, των ακαδημαϊκών θεμάτων είναι ο πρύτανης. Βλέπω, και θα ήθελα να το δούμε με προσοχή αυτό μέχρι την άλλη εβδομάδα, στο άρθρο 8 μια ασαφή, για εμένα, περιγραφή στις αρμοδιότητες του Συμβουλίου. Στο άρθρο 8, παράγραφος 10 λέει ότι βεβαίως το Συμβούλιο χαράζει τη στρατηγική για την ανάπτυξη του ιδρύματος – που φυσικά είναι σωστό – και τη διαμόρφωση της ιδιαίτερης φυσιογνωμίας του. Για αυτό το τελευταίο θεωρώ ότι χρειάζεται η σύμφωνη γνώμη ή εν πάση περιπτώσει, η αρμοδιότητα του πρύτανη. Όπως, επίσης, παρακάτω λέει για το Συμβούλιο ότι καθορίζει τις κατευθύνσεις για την ανάπτυξη του ιδρύματος, επί τη βάσει των οποίων ο πρύτανης καταρτίζει το σχέδιο συμφωνιών προγραμματικού σχεδιασμού, τα οποία σχέδια εγκρίνει το Συμβούλιο. Άρα, αν ο προγραμματικός σχεδιασμός περιλαμβάνει και ακαδημαϊκές αρμοδιότητες, τότε αυτός ο σχεδιασμός μοιάζει να αποφασίζεται πάλι από το Συμβούλιο. Είναι δύο σημεία, δηλαδή, τα οποία θα ήθελα να τα δούμε με προσοχή, τις αρμοδιότητες του πρύτανη και του Συμβουλίου.
Θα ήθελα να απαντήσω στον κύριο Γεωργιάδη όσον αφορά την εκλογή εξέλιξης των καθηγητών, δηλαδή για το ότι δε μπορεί όποιος έχει ολοκληρώσει και τις τρεις βαθμίδες στο ίδιο Πανεπιστήμιο κ.λπ.. Είχα και εγώ την ίδια ερώτηση.
 Λέει όμως, «εκτός αν, αφού έχει ολοκληρώσει και τις τρεις, έχει φύγει για τρία τουλάχιστον χρόνια, έχει υπηρετήσει σε άλλο Α.Ε.Ι. κ.λπ.». Οπότε, εκεί αμβλύνεται το πράγμα.
Ένα σημείο που με σοκάρει σχεδόν, που δεν είναι ομόφωνο, είναι για τους «αιώνιους φοιτητές». Γιατί, είναι θέμα φιλοσοφικής και ηθικής τάξης, δεν είναι θέμα αν επιβαρύνει οικονομικά. Για μένα, η υποβολή του σεβασμού στην Ανώτατη Εκπαίδευση, στην ανώτατη παιδεία, η υποβολή πρέπει να προέρχεται από την ίδια την πανεπιστημιακή κοινότητα. Δεν μπορεί, δηλαδή, το μόνο κριτήριο να είναι εάν επιβαρύνει οικονομικά την πολιτεία, ότι ο φοιτητής είναι δέκα χρόνια. Προβλέπεται η περίπτωση της εργασίας, προβλέπεται η περίπτωση της υγείας, το μόνο που μένει είναι η αδιαφορία, η έλλειψη διάθεσης να συνεχίσει και για μένα, είναι καθαρά θέμα ηθικό.
Για τους Ομότιμους, αγαπητέ κύριε Ζιώγα, διαφωνώ. Υπάρχουν σπουδαία μυαλά 70ηντάρηδων, που γιατί να μην διδάσκουν;
Να κλείσω, με κάτι που δεν υπάρχει στο νομοσχέδιο, αλλά θέλω να το θυμίσω από προηγούμενο νομοσχέδιο, κυρία Υπουργέ. Είναι το θέμα του τέως ΔΙΚΑΤΣΑ, το οποίο είναι ΔΟΑΤΑΠ σήμερα. Αυτό το θέμα, είχαμε πει να το κοιτάξουμε, γιατί ήταν κάτι που εκκρεμούσε.
Θα ήθελα μια φράση να πω ακόμα. Συμμερίζομαι την ανάγκη του να δούμε το Τμήμα να «οχυρωθεί», αυτή η έννοια, δεχόμενοι και προσυπογράφοντας ότι οπωσδήποτε η κινητικότητα, η διεπιστημονικότητα και όλα αυτά πρέπει να εξασφαλισθούν. Αλλά, θέλει προφανώς, ένα ξεκαθάρισμα στο Τμήμα.
Ευχαριστώ πολύ.
ΧΡΥΣΗ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Το λόγο έχει ο κ. Παντούλας.
ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΝΤΟΥΛΑΣ: Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.
Κατά την ακρόαση των φορέων μέσω των ερωτήσεών μου, ουσιαστικά διαμόρφωσε και το πλαίσιο της τοποθέτησής μου. Δεν θέλω να επαναλάβω αυτά τα ζητήματα τα οποία ετέθησαν, ξέρω ότι ο χρόνος έχει περάσει και έχουμε κουραστεί αρκετά όλοι, και θα πρέπει να απαντήσει και η κυρία Υπουργός επί των θεμάτων που ετέθησαν, γι' αυτό θα περιοριστώ σε κάποια θέματα που θεωρώ κρίσιμο να τα θέσει υπόψη, ή να τα σχολιάσω.
Θα ήθελα, πρώτα- πρώτα, να πω ότι συζητούμε ένα νομοσχέδιο, και διαπιστώνω συνεχώς και όλη αυτή την περίοδο αλλά και σήμερα, τη σύγχυση που υπάρχει ακόμα και σε βασικές έννοιες. Και αυτό είναι πάρα πολύ κρίσιμο για την ποιότητα του διαλόγου. Όταν έχουμε σύγχυση σε βασικές έννοιες, είναι αυτονόητο ότι θα επικρατήσει ένας φανατισμός, λεκτικός ή δεν ξέρω τι άλλο, ένας φανατισμός ο οποίος φτάνει στο σημείο να χρησιμοποιεί εκφράσεις ότι «το νομοσχέδιο είναι το ειδικό μνημόνιο στην εκπαίδευση», ότι «στέλνει δηλητηριώδη αέρια στα πανεπιστήμια και τα Τ.Ε.Ι.», έχω τον Τύπο και τις ανακοινώσεις φορέων και κομμάτων, ότι είναι «ο Δούρειος Ίππος», ότι «το Συμβούλιο είναι ένα Συμβούλιο εκτέλεσης» ότι «γυρίζει τα Α.Ε.Ι. στο μεσαίωνα» κ.ο.κ.. Νομίζω, ότι μας μπερδεύει όλους όταν αυτός τους όρους επιχειρούμε να συζητήσουμε ένα το σοβαρό θέμα. Γι' αυτό και θεωρώ σκόπιμο η πορεία του διαλόγου από εδώ και πέρα, να γίνει με έναν τέτοιο τρόπο ώστε, αφού έχουμε ξεκαθαρίσει μέσα μας τα ουσιώδη πράγματα, να ασχοληθούμε με τα ουσιώδη, και τα επουσιώδη ας αφήσουμε για αργότερα.
Το δεύτερο πράγμα που θέλω να πω, να σχολιάσω εχθές μια συζήτηση μεταξύ του κ. Γεωργιάδη και του κ. Σπηλιωτόπουλου. Έγινε από του βήματος, ο κ. Γεωργιάδης απευθυνόμενος προς τη Ν.Δ. τους είπε ότι «εμείς είμαστε δεξιοί, και βλέπω ότι εσείς παρά το γεγονός ότι είσαστε δεξιοί δεν έχετε αντιληφθεί την ουσία της δεξιάς αντίληψης περί των πραγμάτων». Δεν συμφώνησαν για το ποιος είναι δεξιός καθαρότερος, αλλά σε εκείνο το οποίον συμφώνησαν και οι δύο, και τους ευχαριστούμε για αυτό, είναι στην επιδεξιότητα του ΠΑ.ΣΟ.Κ. να αντιμετωπίζει προβλήματα είτε του πανεπιστημίου, είτε της ελληνικής κοινωνίας και να τα λύνει κόβοντας ακόμα και το «γόρδιο δεσμό».
Κάτι ακόμα που θέλω να σχολιάσω γιατί ακούστηκε και χθες και σήμερα, είναι το ζήτημα των Εξωτερικών Μελών του Συμβουλίου. Χρησιμοποίησε ο κ. Σπηλιωτόπουλος μια έκταση η οποία νομίζω ότι είναι ατυχής. Ονόμασε τους εξωτερικούς συνεργάτες εχθές «εξωτικά». Φανταστείτε να ζητήσει το πανεπιστήμιο Πατρών από τον τέως Προέδρο της Δημοκρατίας τον κ. Στεφανόπουλο, να είναι Μέλος Εξωτερικό του Συμβουλίου. Θα είναι ένα εξωτικό; Η φανταστείτε το πανεπιστήμιο Ιωαννίνων στον κ. Παπούλια, τελειώνει η θητεία του, να τον καλέσει να γίνει Μέλος Εξωτερικό. Δεν πρόκειται περί εξωτικού.
Δεν θέλω να πω στον κ. Σπηλιωτόπουλος, να του διαβάσω από το λεξικό του κ. Μπαμπινιώτη επισημαίνει «εξωτικό» και τι «ξωτικό», είναι φίλος του, και νομίζω ότι ξέρει καλύτερα. Πάντως, δημιουργείται σύγχυση.
ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ (Εισηγητής της Μειοψηφίας): Διαβάστε Κοέλλιο «Τη Μάγισσα του Ιστγουικ».
ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΝΤΟΥΛΑΣ: Πάντως, ούτε μάγισσες όταν νεράιδες είναι οι εξωτερικοί συνεργάτες. Να ξέρετε.
Πάμε σ' ένα άλλο ζήτημα: Εφαρμογή ή όχι του νόμου. Δημοκρατική νομιμοποίηση κ.λπ..
Εφαρμογή ή όχι του νόμου, πρέπει να συνδυάζεται με συνέπειες. Εάν κάποιος δεν θέλει να εφαρμόσει τον νόμο και ανακοινώνει μέσω της Συγκλήτου , ή με διάγγελματα προσωπικά, ότι εγώ δεν εφαρμόζω το νόμο κλίνω το πανεπιστήμιο, αυτό σημάνει ότι δεν υπάρχει χρηματοδότηση των πανεπιστημίων. Θέλετε να προχωρήσω και λίγο παραπέρα; Εάν κλείνει το πανεπιστήμιο, δηλαδή απαγορεύει στους μαθητές, στους γονείς να στείλουν τα παιδιά τους στο πανεπιστήμιο, στο δημόσιο πανεπιστήμιο, είναι αυτονόητο ότι δεν συμμετέχει στο μηχανογραφικό της επόμενης χρονιάς, αφού είναι κλειστό το πανεπιστήμιο. Δεν θα κοροϊδέψει με τους φοιτητές, τους μαθητές, να ξοδεύουν λεφτά οι γονείς. Είναι ξεκάθαρο.
Έχουμε δύο πρωτοτυπίες, βέβαια, στα ελληνικά πανεπιστήμια. Είναι το άσυλο και οι «αιώνιοι φοιτητές». Είπε ο κ. Κουράκης: «Δεν επιβαρύνουν σε τίποτα οι «αιώνιοι φοιτητές»». Τυπικά, έχει δίκιο, εννοούμε σε σχέση με συγγράμματα με άλλες διευκολύνσεις κ.λπ.. Επιβαρύνουν, όμως πάρα πολύ το εκπαιδευτικό περιβάλλον. Δηλαδή, την αντίληψη που υπάρχει μέσα στο πανεπιστήμιο, ότι κάποιος μπορεί όποτε θέλει να πηγαίνει, όποτε θέλει να πήγαινε να γράφει μαθήματα, όποτε θέλει να συμμετέχει στη διαδικασία του πανεπιστημίου, δεν είναι αυτό ακαδημαϊκό περιβάλλον. Υπάρχουν αρχές, υπάρχουν κανόνες τους οποίους πρέπει να υπηρετούν οι πάντες. Από τους εκπαιδευτικούς, τους καθηγητές, από τους φοιτητές, από το διοικητικό προσωπικό, από όλους. Υπ' αυτή την έννοια, είναι μια πάρα πολύ σοβαρή επιβάρυνση του ακαδημαϊκού περιβάλλοντος. Αυτό λείπει από το ελληνικό πανεπιστήμιο και Τ.Ε.Ι.. Υπάρχει ένα αναντίστοιχο ακαδημαϊκό περιβάλλον, σε σχέση με την αποστολή αυτών των Ιδρυμάτων. Εάν αυτό δεν το αντιληφθούμε, τότε μπορεί να συμβαίνουν «σημεία και τέρατα» μέσα στο πανεπιστήμιο, που τυπικά δεν επιβαρύνουν τίποτα. Φανταστείτε τι μηνύματα ένα στη νέα γενιά, ότι μπορεί κανένας να γράφεται το 1981 και να είναι φοιτητής μέχρι το 2031. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα πουθενά στον κόσμο.
Θέλω να πω, επίσης, ότι ζητήματα που έχουν να κάνουν με το Συμβούλιο, με το Τ.Ε.Ι., που κατατέθηκαν εδώ, τον ακαδημαϊκό χαρακτήρα, με τα διδακτορικά, τους ΙΔΑ, το Συνήγορο του Φοιτητή, ακούστηκαν διάφορα πράγματα, και νομίζω ότι έχουν καταγραφεί από την κυρία Υπουργό, στη β΄ ανάγνωση θα δούμε τι θα συμβεί.
Τώρα θα μου πείτε, «θα πετύχει αυτή η προσπάθεια;». Τίθεται ένα ερώτημα, είναι και της κοινωνίας ερώτημα, είναι και δικό μας ερώτημα, και της πανεπιστημιακής κοινότητας, κ.λπ.. Ξέρω πάρα πολύ καλά, ότι υπάρχει μια απίστευτη συμμαχία αυτή τη στιγμή και μέσα στον ακαδημαϊκό χώρο και μέσα στην κοινωνία. Αυτό, είναι για πρώτη φορά, και μάλιστα είναι και καταγεγραμμένο, πλέον, με τους νέους τρόπους που καταγράφονται οι διαθέσεις της κοινής γνώμης. Αυτό εμένα δεν μου αρκεί. Είναι ένα ερώτημα.
Είμαι αισιόδοξος, θέλω να σας πω, γιατί αυτή τη φορά η κρίση την οποία βιώνει η ελληνική κοινωνία, η οικονομία, η κρίση του παραγωγικού μοντέλου, η κρίση δεσμών, η κρίση αξιών, μάλλον οδηγεί όλους μας σε μία αυτογνωσία. Δυστυχώς, μέσω της βίαιης βιαιότητας της κρίσης, κινούμεθα προς αυτογνωσία. Είναι, όμως, αληθές. Αυτογνωσία η οποία οδηγεί τις κρίσιμες μάζες της κοινωνίας εν τω συνόλου της σε πολιτική ωριμότητα. Γι’ αυτό και δεν υπακούει πλέον η κοινωνία στις αγωνιώδεις απαιτήσεις, να βγούμε όλοι στους δρόμους, να πάρουμε τα όπλα κ.λπ.. Είμαστε σε μία διαδικασία αυτογνωσίας και πολιτικής ωριμότητας που φαίνεται ότι η ίδια η κοινωνία δεν αντέχει άλλες αποτυχημένες προσπάθειες και άλλες αναστολές.
Το νομοσχέδιο το απαιτεί η ίδια η κοινωνία, η ίδια η νέα γενιά, η Πανεπιστημιακή Κοινότητα, να αλλάξουν όλα. Εγώ σήμερα πληροφορήθηκα πάρα πολλά πράγματα που δεν τα ήξερα, γιατί τα είπαν οι ίδιοι της Πανεπιστημιακής Κοινότητας, όπου σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο συμβαίνουν εκπληκτικά πράγματα από τους πανεπιστημιακούς, από τους ερευνητές, στη διδασκαλία, στην καινοτομία και υπάρχει ένα κρίσιμο ποσοστό που εκφράζει την αγωνία να πάμε μπροστά και όχι πίσω.
Το νομοσχέδιο, λοιπόν, είναι μια ευκαιρία άσκησης προσωπικής και συλλογικής ευθύνης για την ποιοτική αναβάθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, για την επικράτηση της αξιοκρατίας, της διαφάνειας, της λογοδοσίας, για να υπηρετηθούν οι ανάγκες μέσω της σύγχρονης γνώσης, της οικονομίας, της παραγωγής, της κοινωνίας. Είμαστε σε μια διαδικασία ουσιαστικά συναίνεσης. Η συναίνεση δεν προέρχεται από το μέσο όρο των κομματικών γραμμών. Η πραγματική συναίνεση σημαίνει συναντίληψη στην αλήθεια. Αυτό σημαίνει συναίνεση ουσιαστική.
Με αυτό που είπε ο Ακαδημαϊκός, κ. Κριμιζής, ανέλυσε την διεθνή πραγματικότητα. Σας διαβάζω μεταξύ των άλλων από το βιογραφικό αυτό που είπε και ρώτησα τους Πρυτάνεις σε τι διαφωνούν και δεν απάντησαν. Προφανώς απάντησαν σε όλα. Αυτός ο άνθρωπος έχει σχεδιάσει και κατασκευάσει όργανα που έχουν ταξιδέψει και στους 8 πλανήτες, καθώς επίσης και την αποστολή των νέων οριζόντων που επί του παρόντος κατευθύνεται προς τον Πλούτωνα. Ουσιαστικά αυτά που μας είπε ο κ. Κριμιζής αφορούν το μέλλον. Δεν έχει κανένας το δικαίωμα να ταξιδεύει στο παρελθόν. Αυτό δεν μας το επιτρέπει κανένας.
ΧΡΥΣΑ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Το λόγο έχει ο κ. Γεωργιάδης.
ΑΔΩΝΗΣ – ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Για το άρθρο 44 θέλω να αναφερθώ. Δεν μπορώ να το ψηφίσω ως έχει για λόγους αρχής. Γράφετε «προγράμματα σπουδών μπορούν να διδάσκονται εν όλο ή εν μέρει». Εμείς για να το ψηφίσουμε θέλουμε να διαγραφεί το «εν όλο». Δηλαδή, για την περίπτωση ενός επισκέπτη καθηγητή, ο οποίος προφανώς πρέπει να διδάξει στην αγγλική γλώσσα, το αντιλαμβάνομαι, αλλά για ένα ολόκληρο πρόγραμμα σπουδών να είναι στην ξένη γλώσσα;
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Θέλουμε να φέρουμε φοιτητές από το εξωτερικό, αν ένα πανεπιστήμιο επιλέξει ένα τμήμα του να το κάνει όλο σε ξένη γλώσσα, μπορεί να φέρει σπουδαστές. Ξέρετε ότι υπάρχουν ίδιες συμβάσεις με ιδιωτικά ΚΕΜΕ για 2.000 και 3.000 από την Κίνα. Δεν λέμε ότι μπορεί να γίνεται στη γλώσσα μας, αλλά μπορεί όταν θέλει ένα πανεπιστήμιο να κάνει ένα πρόγραμμα ξενόφωνο. Εδώ φεύγουν τα παιδιά μας από εδώ και πάνε σε αγγλόφωνα στην Ουγγαρία, στη Βουλγαρία.
ΧΡΥΣΑ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Το λόγο έχει ο κ. Βούρος.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΟΥΡΟΣ: Μία πρόταση που θα την κατέθετα σαν τροπολογία αλλά θα ήθελα να ακουστεί και από τους συναδέλφους, που πιθανόν να μας φανεί χρήσιμη. Αφορά στο άρθρο 1 παράγραφο 2α΄. Με το νόμο 3187/2003 τροποποίηση του 3883/2010 προβλέπεται η ακόλουθη διάταξη «τα ανώτατα στρατιωτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα είναι ισότιμα με τα ιδρύματα του πανεπιστημιακού τομέα της ανώτατης εκπαίδευσης, όπως αυτή ορίζεται κάθε φορά από την κείμενη νομοθεσία, παρέχοντας ισότιμη εκπαίδευση και χορηγώντας ισότιμα πτυχία με αυτά. Τα προσόντα των μελών ΔΕΠ και η διαδικασία είναι απολύτως ίδια με αυτή των πανεπιστημίων με το συγκεκριμένο νόμο 3187/2003 τροποποίηση του 3883/2010, άρθρα 8, 9 και 25. Τα μέλη ΔΕΠ απολαμβάνουν την ίδια λειτουργική ανεξαρτησία με τα μέλη ΔΕΠ των πανεπιστημίων». Σύμφωνα με την απόφαση του Συμβουλίου της Ανώτατης Ακαδημαϊκής και Στρατιωτικής Εκπαίδευσης, την 23η Μαΐου του 2007 α)τα μέλη ΔΕΠ των ΑΣΕΙ είναι ισότιμα με τα αντίστοιχα μέλη ΔΕΠ των ιδρυμάτων του πανεπιστημιακού τομέα της ανώτατης εκπαίδευσης. Β)Τα μέλη ΔΕΠ, ΕΤΕΠ των ΑΣΕΙ είναι ισότιμα με τα μέλη των ιδρυμάτων του πανεπιστημιακού τομέα της ανώτατης εκπαίδευσης. Γ) Τα μέλη ΔΕΠ, ΕΙΔΙΠ, ΕΤΕΠ των ΑΣΕΙ λαμβάνουν τις εκάστοτε πάσης φύσεως τακτικές αποδοχές, μισθό, επίδομα, παροχές, αποζημιώσεις, προσαυξήσεις που λαμβάνονται στα αντίστοιχα μέλη ΔΕΠ, ΕΙΔΙΠ, ΕΤΕΠ των Ιδρυμάτων του πανεπιστημιακού τομέα της ανώτατης εκπαίδευσης κατά αντιστοιχία βαθμίδων, κλάδων, κατηγοριών.
Με βάση τα προαναφερθέντα, κυρία Πρόεδρε, προτείνετε από εμένα τουλάχιστον και νομίζω πως μπορούμε να το συζητήσουμε η ακόλουθη τροποποίηση του νομοσχεδίου, άρθρο 1 παράγραφος 2 α΄ «η ανώτατη εκπαίδευση αποτελείται από δύο παράλληλους τομείς α) τον πανεπιστημιακό τομέα, ο οποίος περιλαμβάνεται από Πανεπιστήμια, Πολυτεχνεία, την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και τα Ανώτατα Στρατιωτικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, τα οποία στο εξής αναφέρονται ως πανεπιστήμια. Ο δεύτερος τομέας μένει ως έχει.
ΧΡΥΣΑ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Το λόγο έχει η κυρία Υπουργός.
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχουμε μείνει πολλοί λίγοι, αλλά πολλές φορές στην πολιτική ζωή υπάρχει και μία προσωπική διάσταση, δεν είναι η πολιτική κάτι τόσο σκληρό, κρύο. Σήμερα, τελειώνουμε την πρώτη ανάγνωση και επί της αρχής και επί των άρθρων ενός νομοσχεδίου που το εγχείρημά του είναι απίστευτα μεγάλο.
Το είπα και χθες και το λέω και σήμερα ότι αισθάνομαι ένα μεγάλο βάρος και νομίζω ότι το αισθανόμαστε όλοι. Μετά από ένα χρόνο πάρα πολλών διαδικασιών, θα παρακαλούσα μέσα στο Σαββατοκύριακο τα κείμενα που σας έδωσα, όλα που έχουν κατατεθεί μέσα στη συζήτηση αυτή που είναι εκατοντάδες σελίδες. Μετά από ένα χρόνο αναρίθμητων διαδικασιών, ήρθα σε επαφή περίπου προσωπική με 2.000 καθηγητές, μετά από διαδικασίες που έγιναν και σε όλη τη χώρα και με όλους τους φορείς και με πρόσκληση φορέων στο εξωτερικό, θεωρώ ότι έγινε σήμερα μια από τις πιο ουσιαστικές διαδικασίες που έχω παρακολουθήσει στην κοινοβουλευτική μου διαδρομή. Η συνάντηση με τους φορείς και οι τοποθετήσεις των κομμάτων αλλά και των βουλευτών, θεωρώ ότι έδειξαν πάρα πολύ μεγάλη αίσθηση της ευθύνης που έχουμε μπροστά μας, εξαιρετικά θετική διάθεση στο να μπορέσουμε να κατευθυνθούμε σε κοινό τόπο και σοβαρές επεξεργασίες.
Θέλω, να ευχαριστήσω όλους τους συναδέλφους. Θέλω να ευχαριστήσω τον κ. Σπηλιωτόπουλο που κατέληξε σε πολύ συγκεκριμένες προτάσεις, εξέφρασε με σαφήνεια την πρόθεσή του να υπάρχει σύνδεση. Θέλω να ευχαριστήσω τον κ. Γεωργιάδη για τις πολύ συγκροτημένες προτάσεις του, πολλές από αυτές θα ληφθούν υπ' όψιν. Θέλω να ευχαριστήσω τον κ. Ζιώγα, ο οποίος έχει συνολικά μια διαφορετική οπτική γωνία, αλλά με μια πάρα πολύ σοβαρή προσέγγιση, γιατί μελέτησαν άρθρο - άρθρο. Θέλω να ευχαριστήσω τον κ. Κουράκη που έκανε πολύ σημαντικές παρατηρήσεις και έχω λάβει υπόψην μου πολλές από αυτές. Όλοι συμφωνούμε ότι δεν έχει νόημα αυτό το νομοσχέδιο να το ψηφίσει μια πλειοψηφία και να τελειώνουμε, έχει σημασία να ψηφιστεί ένα νομοσχέδιο που θα μπορέσει να εφαρμοστεί, θα μπορέσει να έχει το βάθος που έχουν τα νομοσχέδια της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, πρέπει να περάσει μια δεκαετία για την πλήρη εφαρμογή τους. Σας θυμίζω ότι ο νόμος 1268, του 1982 ακόμα και σήμερα που θα τελειώσει η τριαντάχρονη διαδρομή του δεν έχει υλοποιηθεί. Σας θυμίζω αυτό που σας είπα χθες ότι σε άρθρο του νόμου λέει ότι ο εσωτερικός κανονισμός πρέπει να ολοκληρωθεί τον Γενάρη του 1983, είμαστε στο 2011 και δεν υπάρχουν εσωτερικοί κανονισμοί.
Έχοντας αίσθηση αυτής της δυσκολίας του εγχειρήματος, θέλω να πω ότι υπάρχουν τα εξής θετικά στοιχεία στα οποία υπάρχει μια μεγάλη σύγκλιση, όχι μόνο από τα κόμματα αλλά και από τους φορείς, δηλαδή τους πρυτάνεις των προέδρων των ΤΕΙ αλλά και την ΠΟΣΔΕΠ και την ΟΣΕΕΠ –ΤΕΙ, που μίλησαν το πρωί και εκφράζουν ο καθένας από αυτούς πολύ σημαντικές ομάδες ανθρώπων και σώματα. Το Πρώτο που νομίζω ότι πρέπει να χειροκροτήσουμε είναι ότι υπάρχει αποδοχή αυτών των τριών οργάνων, το συμβούλιο, ο πρύτανης και η σύγκλητος. Οι Πρυτάνεις είπαν ότι συμφωνούν στο συμβούλιο, συμφωνούν με εκδιαξοτερικούς στο συμβούλιο. Το είπε η ΟΣΕΕΠ και η ΠΑΣΔΕΠ, συμφώνησε η Δημοκρατική Αριστερά και η Δημοκρατική Συμμαχία στον διάλογο που κάναμε. Άρα, ξεκινάμε από το ότι έχουμε μια πολύ ουσιαστική συμφωνία, ότι αυτό το μοντέλο που είχαμε μέχρι σήμερα αλλάζει προς αυτή την κατεύθυνση. Έχουμε λογοδοσία στο συμβούλιο, έχουμε έναν πρύτανη με διαφορετικά χαρακτηριστικά, έχουμε μια σύγκλητο. Η ισορροπία ανάμεσα σε αυτά τα όργανα, η ισορροπία των αρμοδιοτήτων είναι κάτι που μπορούμε να το συζητήσουμε μέχρι την τελευταία μέρα. Μπορούμε να πούμε ότι συμφωνούμε όλοι ότι το συμβούλιο δεν ασκεί διοίκηση, συμφωνούμε ότι η σύγκλητος είναι το κατεξοχήν όργανο που έχει την ακαδημαϊκή ευθύνη, άρα τα ακαδημαϊκά θέματα πάνε στην σύγκλητο και ότι ο πρύτανης είναι ο ακαδημαϊκός και ο διοικητικός ηγέτης. Από όλες τις τοποθετήσεις που έχω καταγράψει εδώ φαίνεται ότι υπάρχει αυτή η συμφωνία. Εάν συμφωνήσουμε σε αυτά τα τρία, νομίζω ότι μπορούμε να κινηθούμε σε μια διαχείριση της ισορροπίας των αρμοδιοτήτων με έναν τρόπο που μπορούμε να συμφωνήσουμε.
Το δεύτερο σημαντικό στοιχείο είναι ο πρύτανης. Σήμερα έχουμε ένα μοναδικό φαινόμενο, όταν λέω μοναδικό εννοώ ότι σημαίνει μόνο στην Ελλάδα, δηλαδή να ψηφίζεται ο πρύτανης από το σύνολο των συμμετεχόντων στο ακαδημαϊκό περιβάλλον. Υπάρχει ένα πολύ μεγάλο εύρος προσεγγίσεων και προτάσεων, από το να συνεχίσει ακριβώς να είναι όπως είναι, δηλαδή να ψηφίζουν όλοι, να σταθμίζονται. Από την πρόταση που κατέθεσε η ΠΟΣΔΕΠ μέσα από το συνέδριο της, να ψηφίζεται μόνο από τα μέλη ΔΕΠ, από την πρόταση που κατατέθηκε από συναδέλφους να υπάρχει ένας συνδυασμός της Συγκλήτου και του συμβουλίου για την εκλογή του πρύτανη, από την πρόταση που έχουμε καταθέσει. Η πρόταση λέει ό,τι γίνεται μια διεθνής προκήρυξη με τα στοιχεία που θέλει το πανεπιστήμιο να έχει, ότι από όλα τα τμήματα εκλέγεται ένας εκπρόσωπος, από αυτά κληρώνονται πέντε από τους εκλεγμένους, αυτοί οι πέντε εκλεγμένοι ψάχνουν, βρίσκουν, έρχονται σε επαφή, πρότειναν ομάδα, καταλήγουν στις υποψηφιότητες, οι υποψήφιοι πάνε στην σύγκλητο, στην σύγκλητο κάνουν δημόσια ακρόαση, η σύγκλητος έχει δικαίωμα να βάλει βέτο και μετά να καταλήξουν δύο προτάσεις το συμβούλιο. Υπήρξε ακριβώς και η αντίστροφη πρόταση δηλαδή να γίνει προκήρυξη από το συμβούλιο, να κάνει το συμβούλιο μια επιτροπή η οποία θα κάνει αυτή τη διερεύνηση σε διεθνές, εθνικό ή μέσα στο πανεπιστήμιο, να προτείνει αυτή η επιτροπή στο συμβούλιο, το συμβούλιο να καταλήξει σε δύο ή τρία άτομα και να ψηφιστούν τα δύο ή τρία άτομα από το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας.
Μέσα στη συζήτηση της μιάμισης αυτής ημέρας, ακούστηκαν τόσο ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις που αλλάζουν και ανατρέπουν τη λογική 30 χρόνων που δεν ήταν λογικό να σκεφτούμε να την αλλάξουμε μέχρι τώρα. Σας θυμίζω ότι όταν ξεκίνησε πέρυσι στις 28 Ιούλιο, που καταθέσαμε την πρόταση -γιατί τώρα κλείνουμε ακριβώς έναν χρόνο- ήταν τόσο εξωφρενικό που δεν υπήρξε αντίδραση γιατί κανένας δεν πίστευε ότι μπορεί να συζητηθεί. Φτάσαμε ένα χρόνο μετά να κατανοήσουμε και να συμφωνήσουμε ότι αυτό το μοντέλο διοίκησης είναι ένα μοντέλο που έχει πάρα πολύ σοβαρά προβλήματα.
Το δεύτερο θέμα το οποίο άκουσα ακριβώς με την ίδια διατύπωση από την ΠΟΣΔΕΠ, από τους πρυτάνεις και από πάρα πολλούς συναδέλφους, ήταν η σχολή ακαδημαϊκή και διοικητική μονάδα, το τμήμα εκπαιδευτική μονάδα. Συμφωνεί όλοι η ακαδημαϊκή κοινότητα ότι η σχολή είναι η διοικητική και ακαδημαϊκή μονάδα, γιατί αυτό γίνεται σε παγκόσμιο επίπεδο και δεν είναι κακό να βλέπουμε τι έχει αποδώσει και γιατί συμβαίνουν τα πράγματα με αυτό τον τρόπο. Υπήρξε μεγάλη επιχειρηματολογία για διεπιστημονικότητα κ.τ.λ.. Υπάρχει η συμφωνία για την μεταπτυχιακή σχολή, ειπώθηκε ένα μην είναι μία, να έχει έναν συντονιστικό ρόλο και να μπορούν τα τμήματα, όταν έχουν πολύ ειδικό αντικείμενο. Συμφωνώ σε όλα αυτά, όμως και εδώ έχουμε μια συμφωνία. Υπάρχει συμφωνία στον οργανισμό.
Θέλω, για τρίτη φορά να σας δείξω την φωτογραφία γιατί όταν λέμε ότι καταργήθηκαν οι 980 σελίδες καταργήθηκαν και ο νόμος είναι 120 σελίδες σημαίνει ότι έγινε μια απίστευτη δουλειά, πολιτική, νομική και τεχνική ώστε να μπορέσουμε αυτό το κατασκεύασμα των 1000 σελίδων που διέπει τα πανεπιστήμια. Γι' αυτό δεν εφαρμόζεται ο νόμος, δεν φταίνε οι πανεπιστημιακοί. Ήταν μια απίστευτα δύσκολη δουλειά να γίνει αυτό. Εδώ και έξι μήνες δουλεύει μια ομάδα νομικών, αφού καταλήξαμε στα βασικά πολιτικά χαρακτηριστικά, όλα αυτά για να δώσουν σχήμα σε κάτι το οποίο είναι απολύτως διαφορετικό και το οποίο έχει να καταργήσει ένα υπάρχον καθεστώς το οποίο έχει δομηθεί μέσα από σαράντα νομοθετικές πρωτοβουλίες, μέσα στα τελευταία τριάντα χρόνια. Αυτή η διαφορά οδηγεί σε κάτι πάρα πολύ σημαντικό, πολιτικά, στον οργανισμό του ιδρύματος. Όλο αυτό φεύγει από το κράτος, φεύγει από τον Υπουργό και την υπογραφή του και πάει μέσα στο ίδρυμα. Εδώ υπήρξε με ελάχιστες εξαιρέσεις η συμφωνία ότι ο οργανισμός είναι η κεντρική ιδέα αλλαγής των πανεπιστημίων γιατί καθένα θα βρει την ταυτότητά του. Δεν υπάρχει μια ταυτότητα στα ιδρύματα. Σήμερα λειτουργούν με την ίδια λογική, το Ιόνιο πανεπιστήμιο και το Καποδιστριακό πανεπιστήμιο, με την ίδια λογική το ΤΕΙ της Ηπείρου και το ΤΕΙ της Αθήνας.
 
Ήταν πραγματικά ένας ευνουχισμός των δυνατοτήτων των πανεπιστημίων.
Το επόμενο σημείο, στο οποίο υπήρξε συμφωνία και νομίζω ότι εδώ πρέπει να αναγνωρίσουμε το πολύ ουσιαστικό ρόλο, τον διαπαιδαγωγικό και πολιτικά ρόλο που είχε η προσπάθεια της κ. Γιαννάκου στο θέμα της αξιολόγησης. Σήμερα συμφωνούμε όλοι στην αξιολόγηση, αφού κάηκε το σύμπαν και έγιναν μετωπικές συγκρούσεις και όπως ακούσατε ο κ. Αμούργης είπε ότι μετά από όλη αυτή την προσπάθεια, από τα 599 τμήματα έχουν αξιολογηθεί τα 80 και αυτό για να βλέπουμε λίγο την τάξη μεγέθους. Ουδείς τόλμησε να πει και χθες και σήμερα ότι είναι εναντίον της αξιολόγησης. Πάμε, λοιπόν, στην αξιολόγηση και του καθηγητή, στην αξιολόγηση και του τμήματος και της σχολής και του πανεπιστημίου και βέβαια στη σύνδεση της με τη χρηματοδότηση. Τα δύο κόμματα της αριστεράς διαφωνούν, όμως και στους πανεπιστημιακούς δεν είδα να υπάρχει αντίρρησή με τις δικές τους προϋποθέσεις. Δεν συμφωνούμε στις προϋποθέσεις, δηλαδή εννοούν το αποτέλεσμα της αξιολόγησης ανεξαρτήτως αν είναι καλό ή κακό να μην υπάρχει καμία ποινή ή καμία ανταμοιβή. Δεν γίνεται αυτό, αυτή δεν είναι αξιολόγηση, αυτό είναι μια έκθεση ιδεών.
Το επόμενο που υπήρξε επίσης συμφωνία είναι η διεθνοποίηση και όλη η διαδικασία που γίνεται πια για να ανοίξει το πανεπιστήμιο στον κόσμο, να έρχονται καθηγητές να διδάσκουν εδώ, να πάνε δικοί μας καθηγητές να διδάξουν έξω, να υπάρχει δυνατότητα σε άλλη γλώσσα, να γίνονται κοινά μεταπτυχιακά, όλο αυτό που απαιτεί, γιατί η γνώση είναι παγκόσμια και κανείς δεν μπορεί να την βάλει στα σύνορα μιας χώρας ή ενός ιδρύματος.
Το πιο σημαντικό, που δυστυχώς για όλους μας δεν μπορούσαμε να έχουμε τη γνώμη των φοιτητών εδώ μέσα, όμως, να αναλάβουμε εμείς την ευθύνη γιατί δεν μπορεί να υπάρξει σήμερα ΕΦΕΕ και γιατί δεν υπάρχει σήμερα ΕΣΕΕ, γιατί διαλύθηκε αυτό που ξέραμε ως φοιτητικό κίνημα, μέσα από μια στράτευση όλων των εκλογικών διαδικασιών των φοιτητών στο να συμμετέχουν στα όργανα συνδιοίκησης, γι' αυτό δεν υπάρχουν σήμερα φοιτητικοί σύλλογοι, οι μόνες εκλογές που γίνονται είναι για να πάνε στα όργανα συνδιοίκησης. Δεν υπάρχουν φοιτητικοί σύλλογοι, δεν υπάρχει ΕΦΕΕ δεν υπάρχει ΕΣΕΕ. Σήμερα, λοιπόν, συζητάμε χωρίς τους φοιτητές και αυτό είναι πραγματικά μια αναπηρία αυτής της συζήτησης.
Για τους φοιτητές, όμως, να κάλυψε απόλυτα η συζήτηση που έγινε για τους αιώνιους φοιτητές, δεν είναι οικονομικό το θέμα, είναι θέμα οργάνωσης, είναι θέμα κανόνων και ηθικής του πώς λειτουργεί το πανεπιστήμιο. Είναι το θέμα της συμμετοχής τους και έχουμε πει τα όργανα και τον τρόπο, νομίζω ότι με την εξαίρεση των πρυτάνεων, όλοι οι υπόλοιποι συμφωνούμε στις γενικές αρχές, έχουμε τις σπουδές με κανόνες και νομίζω ότι έγινε από όλους εδώ η αναφορά του πόσο σημαντικό είναι πια να υπάρχουν κανόνες. Τα προαπαιτούμενα μαθήματα που είναι σε όλες τις χώρες κάτι απλό, εδώ χρειάζεται να τα συζητούμε στη Βουλή και να χειροκροτάμε γιατί μπαίνουν τα προαπαιτούμενα, τα οποία είχαν μπει στον ν.1268/82.
Κύριε Κουράκη, κάνατε μια σημαντική παρατήρηση για το θέμα της συζήτησης και της στέγασης. Έχετε δίκιο ότι δεν έχει μπει η λέξη στέγαση, γιατί δεν καταργήθηκαν οι διατάξεις που αφορούν τη στέγαση και τις εστίες μέχρι να γίνει το θέμα του νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου, αλλά για να είμαστε απολύτως σαφείς θα το βάλουμε και εκεί, για να μην υπάρχει θέμα.
Αυτές είναι οι πολύ βασικές επιλογές, τις οποίες έχουμε μια συμφωνία και νομίζω και πρώτα απ' όλους εγώ έχω την ευθύνη αυτή τη συμφωνία να την συμφωνήσουμε προς την κατεύθυνση του να πάρει σάρκα και οστά και να έχει όσο το δυνατό μεγαλύτερη υποστήριξη και βεβαίως με την πανεπιστημιακή κοινότητα.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ακούω πάρα πολύ καιρό τώρα και το άκουσα και από το συνάδελφο τον κ. Βούγια ότι υπήρξε από το Υπουργείο μια σύγκρουση ή μια υπονόμευση όπως είπατε ή μια υποβάθμιση των πανεπιστημίων. Αυτό δεν το δέχομαι καθόλου, ούτε ένα τις εκατό. Υπήρξε για ένα διάστημα μια σύγκρουση από πλευράς του Υφυπουργού με συγκεκριμένα θέματα. Ανέβασε δύο θέματα, την λογοκλοπή και την οικογενειοκρατία. Οι απαντήσεις ας δοθούν επί της ουσίας, όχι γιατί άνοιξαν τα θέματα, ούτε γιατί ανοίξατε το θέμα της οικογενειοκρατίας, αφού έτσι είναι όλη η κοινωνία με τα υπονοούμενα που ακούσαμε σήμερα. Ήταν ευθέως υπονοούμενα για τον ανώτατο άρχοντα της χώρας. Δεν είναι λοιπόν το θέμα ότι επειδή συμβαίνουν παντού αυτά, θα συμβαίνουν και στα πανεπιστήμια. Στα πανεπιστήμια δεν πρέπει να συμβαίνουν, γιατί τα πανεπιστήμια είναι ο φάρος της κοινωνίας, όπως το θέμα της λογοκλοπής είναι τεράστιο θέμα. Άνοιξαν αυτά τα δύο ζητήματα. Υπάρχει από κει και πέρα, γιατί με θίγει προσωπικά αυτό το θέμα, γιατί λέγεται συνέχεια και λέγοντας προσωπικά δεν λέω ως Υπουργός αλλά ως κυβέρνηση στο όνομα του πρωθυπουργού, ο οποίος αναφέρεται συνέχεια, γιατί υπέστη βουλή ορισμένα πράγματα. Υπάρχει κάτι το παραμικρό που είπα ή έκανα και πρόσβαλα την πανεπιστημιακή κοινότητα; Παρακαλώ να κατατεθεί στη Βουλή.
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΒΟΥΓΙΑΣ: Δεν αναφέρθηκα σε εσάς. Το διόρθωσα.
ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ (Υπουργός Παιδείας Δια Βίου μάθησης και Θρησκευμάτων): Στο Υπουργείο αναφερθήκατε και το Υπουργείο το εκφράζω εγώ. Εδώ λοιπόν θα ήθελα να σας πω Ότι επειδή πιστεύω βαθύτατα σε αυτό που μπορεί να κάνει και κάνει το ελληνικό πανεπιστήμιο θα το καταθέσω, κυρία πρόεδρε στην επιτροπή μορφωτικών. Τον Γενάρη ξεκίνησα μια πρωτοβουλία. Ζήτησα από όλα τα πανεπιστήμια να στείλουν στο Υπουργείο όλες τις βραβεύσεις, διεθνείς και εθνικές, όλες τις επιτυχίες που έχουν στην έρευνα και σε καινοτόμες πρακτικές, όλους τους βραβευθέντες καθηγητές και φοιτητές που έχουν πετύχει σημαντικά πράγματα. Έκανα ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα με χρηματοδότηση, να κάνουμε μια σελίδα στο Υπουργείο ώστε να δημιουργήσουμε πρότυπα, να βγάζουμε καθημερινά τις καλύτερες περιπτώσεις όλων των πανεπιστημίων. Αφού έστειλα τρεις φορές επιστολή, γιατί δεν είχα απαντήσεις, θα σας φέρω τις απαντήσεις που είχα. Υπάρχει μεγάλο ίδρυμα που έχει στείλει ένα, όταν εγώ φέτος έχουν στείλει έξι συγχαρητήρια. Αυτό γιατί η δύναμη με την οποία θα παρουσιάσουμε όλα τα θετικά μας επιτεύγματα, αυτό το θετικό παράδειγμα που θέλουμε να δώσουμε δεν είναι γενικολογίες. Έχουμε όλες τις δυνατότητες να το παρουσιάσουμε. Αν συνεργαστούμε όλοι μαζί σ' αυτό και όχι αυτή τη λογική που ακούσαμε και σήμερα το πρωί εδώ ότι κάποιος χτυπάει τους πανεπιστημιακούς, γιατί είναι αντίθετοι στο νομοσχέδιο. Αυτό είναι έξω από τη λογική της δημοκρατίας. Δηλαδή, το υπουργείο έχει οργανώσει εκστρατεία εναντίον αυτών που πάνε αντίθετα στο νομοσχέδιο; Υπάρχει μια κοινωνία, η οποία αντιδρά, υπάρχει μια πανεθνική κοινότητα η οποία αντιδρά.
Όσον αφορά την παρέμβαση του κ. Λιάνη, θεωρώ ότι υπάρχει ένας αρχέγονος και αιώνιος διάλογος, ο οποίος αναπαράγεται συνεχώς. Είναι ένας διάλογος, ο οποίος θεωρώ ότι έχει μια βαθιά ανασφάλεια, η οποία καταλήγει πάντοτε στη λογική του εθνικού απέναντι στο ξένο, του ελληνικού απέναντι στο μη ελληνικό, στην ξενοφοβία και στην ξενοφιλία. Θα ήθελα, όσο με αφορά και όσο αφορά τη συνολική δόμηση της πρότασης, την οποία καταθέτω πολιτικά και ιδεολογικά να από μακριά από μένα κ. Λιάνη. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την αγάπη του ξένου ή με τη μεταφορά του ξένου προτύπου, όπως δεν έχω και κανένα φόβο να αναγνωρίσω τι είναι θετικό και να το προσαρμόσω στα δεδομένα. Αυτή η λογική, την οποία αναγνώσατε, όχι εσείς βεβαίως για να μιλήσω με τον τρόπο που μιλήσατε και εσείς, αλλά το άρθρο στο οποίο αναφερθήκατε, ενός πανεπιστημιακού, τον οποίο όλοι τιμούμε, αλλά βεβαίως όλοι έχουμε δικαίωμα και να απαντήσουμε και να αντιδράσουμε σε αυτά που λέγονται με τόσο κατηγορηματικό τρόπο. Δεν υπάρχει, λοιπόν, καμία ούτε καμία μίμηση του ξένου, υπάρχει ένα ελληνικό μοντέλο από το 1982. Πριν από αυτό ήταν βαυαρικό και γαλλικό. Το πρώτο μοντέλο που είχαμε ήταν βαυαρικό. Έχουμε, λοιπόν, ένα μοντέλο που είναι μόνο ελληνικό. Αυτό το μοντέλο το αξιολογήσαμε και κάναμε μια πάρα πολύ σοβαρή δουλειά. Είδαμε ποια είναι τα προβλήματα και κάναμε για πρώτη φορά η καταγραφή του ελληνικού πανεπιστημίου. Ξέρουμε καθηγητές, ξέρουμε υποδομές, συγγράμματα, επιδόσεις, φοιτητές, έρευνες τα πάντα. Αφού το κάναμε αυτό και καταλήξαμε στο ποια είναι τα προβλήματα κάναμε επίσης μια δουλειά ένα χρόνο τώρα κ. Λιάνη και παρακαλώ να μπείτε στο διαδίκτυο, όπου καταγράψαμε όλες τις μεταρρυθμίσεις και τα μοντέλα που έχουν γίνει σε όλες τις χώρες.
Οι 25 από τις 27 χώρες έχουν μια κοινή λογική μοντέλου που αποτυπώνεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση Πανεπιστημίων που έχει μια λογική πίσω της, η οποία είναι αυτός που ……….. το συμβούλιο, ώστε να υπάρχει λογοδοσία εκτός πανεπιστημίου, διότι το πανεπιστήμιο δεν είναι μια κλειστή εσωστρεφής κοινωνία, όπως την βλέπουμε εμείς, από τους πανεπιστημιακούς για τους φοιτητές και από τους φοιτητές για τους πανεπιστημιακούς, αλλά πρέπει να βρεθούν τρόποι να μπει μέσα η κοινωνία. Η κάθε χώρα, η κάθε κουλτούρα και το κάθε σύνταγμα το επιτρέπει με διαφορετικό τρόπο. Έγινε μια πολύ σοβαρή καταγραφή όλων αυτών. Έγιναν δύο εκθέσεις Ελλήνων και ξένων. Έγινε συζήτηση στο εθνικό συμβούλιο παιδείας, τέσσερις συζητήσεις σε έξι ώρες, όπου είδαμε πώς μπορεί και αν πρέπει αυτό το μοντέλο να μπορέσουμε να το προσαρμόσουμε στα ελληνικά δεδομένα και υπήρξε αυτή η πρόταση.
Άκουσα πολλές ενστάσεις για το συμβούλιο, τις οποίες σε μεγάλο βαθμό συμμερίζομαι. Βεβαίως, κάθε φορά παίρνουμε ένα ρίσκο. Εσείς ακούσατε έστω και μια πρόταση πώς να είναι το συμβούλιο; Όλοι συμφωνούν να είναι το συμβούλιο ελεγκτικό και να είναι εξωτερικοί. Εμείς, για να σεβαστούμε το Σύνταγμα, βρήκαμε αυτό το μοντέλο των επτά συν ένα οκτώ που επιλέγουν τους επτά με αυξημένη πλειοψηφία δύο τρίτων, με ειδική ταξι νομική ψήφο και, βεβαίως, εμπιστευόμενοι πάνω απ' όλα τους Έλληνες πανεπιστημιακούς, διότι όλο αυτό που γίνεται και ως εμπειρία έρχεται από πολλές χώρες, είναι να επιλέγονται σημαντικές προσωπικότητες. Στην Ελλάδα, αντί να σκεφτούμε σημαντικές προσωπικότητες, σκεπτόμαστε συγκεκριμένες κατηγορίες, τους μητροπολίτες και τους δημάρχους. Η χώρα δεν έχει άλλον κανέναν. Έχει μητροπολίτες και δημάρχους. Δηλαδή, εάν το Πανεπιστήμιο Αθηνών θελήσει να κάνει μια ομάδα 7 ανθρώπων, θα πάρει τον αρχιεπίσκοπο, δεν θα βρει άλλον. Δεν έχουμε διανοούμενους, ζωγράφους, σημαντικούς επιχειρηματίες; Γιατί είναι κακό ένας εφοπλιστής να είναι στο συμβούλιο του Πανεπιστημίου Πειραιώς, που είναι ναυτικό πανεπιστήμιο; Γιατί να έχουμε τέτοιες αγκυλώσεις απέναντι σε μια τέτοια λογική; Το Πανεπιστήμιο Πειραιώς δεν μπορεί να βρει επτά σημαντικές προσωπικότητες; Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο δεν μπορεί να βρει επτά προσωπικότητες; Σας παρακαλώ να διαβάσετε το άρθρο του κ. Μπουτάρη, ο οποίος έκανε τον κόπο να γράψει ένα άρθρο, μεταφράζοντας το όνομα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και είπε πώς θα ήταν ένα πανεπιστήμιο στην πόλη του που θα είχε διεθνή παρουσία, πώς θα ήθελε να φέρει έναν πρύτανη από τους καλύτερους στον κόσμο, Έλληνα βεβαίως, να φέρει στο συμβούλιο Θεσσαλονικείς που δεσπόζουν σε όλο τον κόσμο. Αντί να ανοίξουμε και να δούμε πώς θα κάνουμε το καλύτερο, η σκέψη μας είναι πάντα μια. Πώς αυτούς που θα εκλέξουν με καθολική ψηφοφορία, θα είναι οι χειρότεροι, οι οποίοι θα κάνουν μια ομάδα των τεσσάρων, επειδή ψηφίζοντας με τέσσερα πέμπτα, χρειάζονται 6 και αυτή δεν ψηφίζονται με παρατάξεις τις, αλλά με ταξινομική ψήφο, που σημαίνει ότι δεν μπορούν να ομαδοποιηθούν ούτε ακόμη και αν το 52% των καθηγητών πάνε το χαρτάκι στο χέρι. Αντί να δούμε πώς θα το κάνουμε καλύτερο, να σκεφτούμε τρόπους που θα βάλουν την κοινωνία, την οικονομία, τη διανόηση, την τέχνη μέσα στο πανεπιστήμιο και να σταματήσει αυτό το κλειστό σύνολο που δεν λογοδοτεί πουθενά, δεν ασχολείται κανείς άλλος εκτός από τους ίδιους με τα του οίκου τους, όπως είπαν, που όμως δεν είναι οίκος τους, αλλά είναι το ελληνικό πανεπιστήμιο που ανήκει στην ελληνική κοινωνία και στο ελληνικό έθνος. Θεωρώ ότι όλα τα πράγματα έχουν πολλές αναγνώσεις.
Κύριε Λιάνη, με πλήγωσε και να προσέβαλε ο τρόπος της διατύπωσης. Χθες, μίλησαν μισή ώρα επί της αρχής για το θέμα του δημόσιου πανεπιστημίου και πώς εξασφαλίζεται το δημόσιο πανεπιστήμιο που όλοι θέλουμε με έλεγχο και αξιολόγηση. Μίλησα για αυτοδιοίκητο που ορίζεται από το Σύνταγμα που δεν λέει αυτό που είπε, ο Μάνεσης, τον οποίο όλοι σεβόμαστε σε σύγγραμμα του 1956, διότι το αυτοδιοίκητο αλλάζει, επειδή αλλάζουν οι εποχές και το σύνταγμα λέει ότι το αυτοδιοίκητο ορίζεται, βεβαίως, αφού η πολιτεία να βάλει το πλαίσιο και η πολιτεία θα αποφασίσει ποιο θα είναι το πλαίσιο με το οποίο θα διοικηθούν. Δεν αποφασίζουν μόνοι τους καθηγητές. Δεν είναι αυτόνομοι, είναι αυτό διοικητοι.\
Μίλησα για το θέμα της δημοκρατίας και τι σημαίνει δημοκρατία στο πανεπιστήμιο, διότι αν μιλάμε για δημοκρατία, θα πρέπει να δούμε τι δεν πάει καλά στο απόλυτα δημοκρατικό μοντέλο που χτίζει καθηγητές, που χτυπάει καθηγητές, που στέλνει πρυτάνεις στα νοσοκομεία. Κάτι δεν πάει καλά και κάτι θα πρέπει να λειτουργήσει καλύτερα για να οργανωθεί με έναν πειστικό τρόπο η διοίκηση ενός πανεπιστημίου.Μίλησα για αξιοκρατία, διότι αυτές είναι οι αρχές του νόμου. Είναι το δημόσιο πανεπιστήμιο, το αυτοδιοίκητο, το δημοκρατικό, το αξιοκρατικό, ο σεβασμός στο Σύνταγμα.
Είναι πιο δημοκρατικό ένας χώρος να εκλέγει τα όργανά του, να ψηφίζουν όλοι και να εκλεγούν όργανα τους. Αυτό το καταλαβαίνει ο καθένας. Τώρα χρειάζεται μια δεύτερη ανάγνωση και μια τρίτη ανάλυση. Το πανεπιστήμιο είναι δήμος; Το πανεπιστήμιο είναι σωματείο; Το πανεπιστήμιο είναι βουλή; Δεν είναι τίποτε απ' αυτά. Είναι ένα ίδρυμα και αυτός που εκλέγεται, διοικεί τους διοικούμενους, οι οποίοι είναι και εκλογείς του. Δεν αξίζει να δούμε αυτή για την σχέση θεωρητικά, πολιτικά, από την πλευρά της δημοκρατίας; Χθες ειπώθηκε το παράδειγμα, κ. Λιάνη, ότι οι βουλευτές εκλέγουν τον πρόεδρο της βουλής που είναι βουλευτής. Μόνο τώρα που ο πρόεδρος της βουλής δεν διοικεί τους βουλευτές. Ο πρύτανης είναι ακαδημαϊκός και διοικητικός ηγέτης. Το 90% των αρμοδιοτήτων του πρύτανη είναι διοίκηση. Διοικεί τους διοικούμενους οι οποίοι τον εκλέγουν. Το πανεπιστήμιο είναι ένα ιδιαίτερο σώμα, γι' αυτό δεν είναι τόσο απλοϊκές οι προσεγγίσεις και δεν είναι τόσο εύκολη η αποτύπωση του τι είναι δημοκρατία και τι δεν είναι και τι αποτελέσματα παράγει ένα σύστημα το οποίο στηρίζεται σε μια δημοκρατία, όπου ο διοικούμενος εκλέγει αυτόν που τον διοικεί.
 Ένα μεγάλο εγχείρημα δεν είναι μια σειρά καλά στημένων τεχνοκρατικά άρθρων. Έχει πίσω του ιδεολογική βάση πολιτική βάση, εθνική ευθύνη, σεβασμό στο δημόσιο συμφέρον, ένα όραμα και μια πίστη ότι κάτι θα αλλάξει. Επειδή με βασάνισε πάρα πολύ, περισσότερο από τέσσερα χρόνια αυτή η ιστορία και επειδή έχω δει όλη την ανάλυση αυτών των θεμάτων, θα ήθελα να δεχθείτε τις αρχές που ανέφερα. Από κει και πέρα, η ευθύνη μου ως υπουργός που κατανοεί τη σημασία του εγχειρήματος, ή να αναλάβω υπ' όψιν πάρα πολύ σοβαρά όλες τις ανησυχίες και τις ενστάσεις που ετέθησαν και τις πάρα πολλές προτάσεις, για να φέρουν κάτι που μπορεί να έχει τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση.
ΧΡΥΣΑ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ(Πρόεδρος της Επιτροπής): Τον λόγο έχει ο κ. Λιάνης.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΙΑΝΗΣ: Υπάρχει ένα σοφό γνωμικό που λέει ότι το ύφος είναι ο άνθρωπος. Το μόνο πράγμα που δεν έχει ύφος είναι η μηχανή, γι' αυτό είναι απάνθρωπο πράγμα. Μιλά με ένα συγκεκριμένο ύφος επί τριάντα χρόνια και πιστεύω ότι με αυτό το ύφος που μιλάω, από δύο τον φόρο τιμής που αξίζει στους ανθρώπους που αγαπώ και το έκανα με περισσή ευγένεια προς το πρόσωπό σας, κυρία υπουργέ. Το ξέρετε τι είναι αληθινό. Αλίμονο, αν την ώρα που θριαμβεύετε, θίγεστε τόσο πολύ. Δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο μπορεί να αισθανθήκατε θιγμένη από το γεγονός ότι με αφορμή, πράγματι, το άρθρο διαπρεπούς καθηγητή, εκφράζω μια ένσταση.
 Ένσταση, με την οποία σας ζήτησα να το ξανασυζητήσαμε, γιατί η κλεψύδρα του χρόνου λιγοστεύει. Δεν σας αρκεί το γεγονός ότι σας αγαπάω, σας θαυμάζω και σας εκτιμώ; Ευχαριστώ.
ΧΡΥΣΗ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Το λόγο έχει ο κ. Γεωργιάδης.
ΣΠΥΡΙΔΩΝ – ΑΔΩΝΙΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε. Θα ήθελα να επανέλθω στο άρθρο 44, γιατί είναι κάτι που με απασχολεί αρκετά. Φυσικά είμαι υπέρ της διεθνοποίησης του πανεπιστημίου και θέλω πάρα πολύ να το δω να προοδεύει και να κάνει συνεργασία με ξένα πανεπιστήμια και τα λοιπά. Επειδή ζούμε στην Ελλάδα, δεν φοβάμαι τόσο την πράξη, ότι θα γίνει κάτι τέτοιο, όσο φοβάμαι όλη την κουβέντα που θα γίνει για την πιθανότητα ότι θα μπορούσε και να γίνει. Μην υποτιμάτε τις κουβέντες, γιατί διαμορφώνουν κλίμα, το οποίο χαλάει τη διάθεση και η κακή διάθεση διαμορφώνει συμπεριφορές. Προτείνω ότι θα μπορούσατε να βάλετε, αφού ο στόχος είναι αυτός, μια επαναδιατύπωση του άρθρου που να καθιστά σαφές ότι αυτό γίνεται στις περιπτώσεις εκείνες όπου χρειαζόμαστε να το κάνουμε για την προσέλκυση πολλών φοιτητών ή κάτι παρόμοιο. Διότι, όπως είναι διατυπωμένο, θα μπορούσε ένα πανεπιστήμιο με τη γνώμη του συμβουλίου και του Πρυτάνεως, να υποστηρίξει ότι θα πρέπει να υπάρχει και η αγγλική γλώσσα, με την πεποίθηση ότι έτσι μπορεί να γίνει καλύτερο. Στην περίπτωση αυτή δεν θα μπορείτε να το σταματήσετε. Εάν συμβεί αυτό, θα δημιουργηθεί πολύ μεγάλη ένταση στην ελληνική κοινωνία. Εάν η πρόθεση του Υπουργείου είναι να γίνει κάτι τέτοιο, δεν υπάρχει λόγος να διαφωνούμε. Επειδή όμως η πρόθεση ξεκαθαρίστηκε ότι ήταν αυτού του είδους η διεθνοποίηση, δηλαδή η προσέλκυση ξένων φοιτητών, νομίζω ότι πρέπει να γίνει μια πιο προσεκτική διατύπωση του άρθρου. Ευχαριστώ.
ΧΡΥΣΗ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Το λόγο έχει ο κ. Παντούλας.
ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΝΤΟΥΛΑΣ: Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε. Θα ήθελα να πω ότι ο διάλογος δεν είναι αρχέγονος μεταξύ του ξένου και του ντόπιου. Αυτός προέκυψε στην Ελλάδα όταν ο ελληνισμός περιορίστηκε στα όρια του ελληνικού κράτους.
ΧΡΥΣΑ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, στο σημείο αυτό ολοκληρώνεται η συνεδρίαση.
Στο σημείο αυτό γίνεται η γ΄ ανάγνωση του καταλόγου των μελών της Επιτροπής. Παρόντες είναι οι κ.κ. Βουλευτές:
Τέλος και περί ώρα 22.04΄ λύθηκε η συνεδρίαση.
 
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ                                         Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
 
    ΧΡΥΣΑ ΑΡΑΠΟΓΛΟΥ                                                    ΣΥΜΕΩΝ ΚΕΔΙΚΟΓΛΟΥ