Της θέωσης

 

 

Αυτό πια δεν είναι λόγος
είναι βιωματική σύλληψη
σε σπηλιά της Πάτμου

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

Δεν ήταν το ερωτικό
κείνη τη στιγμή
ήταν το ι ε ρ ω τ ι κ ό ν

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

Αλμυρίσαμε το φιλί μας - σε κάθετη τροχιά φαλλού στον ήλιο -
αντίκρυ στο Άγιον Όρος

Όταν βγήκαμε έξω εκείνος χάραξε στην πλάκα απαλά τη λέξη
θαύμα
όχι για να μην πονέσει ο βράχος
αλλά για να μην την ιδούν
οι ασεβείς

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

Αλεξικέραυνο είναι το βίωμά σου
ορθωμένα ηλεκτρόνια γητεύονται
τρελό χορό
φιλούν τα θετικά φορτία του ουρανού
λάμψεις εκκωφαντικές γειώνουν
θεότητα
ασανσέρ αγγέλων σπέρνουν
κόκκινα μήλα της Εδέμ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

Γύρεψε να αλιεύσει τον κεραυνό απ’ τα σύννεφα
φλεγόμενων ομιλούντων ηλεκτρονίων
και αφού τσάκισε το ξόανο της ικέτιδας προσμονής
γύρισε και είπε
κεραυνέ δεν έρχεσαι από τον ουρανό αλλά απ’ τη γη
δεν ζητώ δωρεά
δεν ζητώ χάρη
είσαι δικός μου είσαι σώμα μου είμαι εσύ
και φύτεψε τα χέρια του στο χώμα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

Αναστρέφοντας τον ρου
πρώτα ωραιίσαν την ψυχή τους στον παράδεισο και
μετά στη δευτέρα παρουσία τους στη γη
γνώρισαν την ήττα σαν
τους πρωτόπλαστους

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτοί που φτύσανε τη γη ωραιοκάρπησαν στον ουρανό

 

 


 

 

Προαγγελία

Απ’ όταν στις σπηλιές με την προβιά και την ώχρα
η ίδια ματωμένη διαδρομή -θυσία με σφάγια-
χρόνια τώρα
να ενώνει με σπονδή στο κόκκινο
τους θνητούς με το Θείο

Με την ίδια επίμονη επανάληψη
τα μαχαίρια στραμμένα στο ζώο
το αθώο

Πώς αλλιώς;
ο άνθρωπος στο ζώο και
ο άνθρωπος στον άνθρωπο
εγώ σε σένα
εγώ τη λαβή και συ την αιχμή που σε χαράζει

Συνέχεια συνέχεια
μέχρι που κάποτε αλλάζει ο ρους του κόσμου
η φορά αλλάζει
σου προσφέρω τη λάμα προς εμέ

Εγώ το αίμα κι εσύ η λαβή
για να εξαγνιστείς
από το προπατορικό αμάρτημα της
ηδονής και της ανάγκης

Ίσως οι δυο μας περπατήσουμε μαζί
πάνω στα κύματα
αβύθιστοι λυτρωμένοι και αγνοί
ίσως και πάνω στην παλάμη του Θεού
χέρι-χέρι

 

 


 

 

Λειτουργία δεν είναι αυτό που εκτυλίσσεται
ανάμεσα στον πιστό - εντός του ναού - και
στο Θεό αλλά
αυτό που συντελείται ανάμεσα σε
δυο σώματα-ψυχές όταν
τύχει να αισθανθούν τη δωρεά του
εσωτερικού τους Θεού που τους
οδηγεί στο επέκεινα

Τότε που αλλάζει η γραφή του
ευλαβώμαι σε ευβλαβώμαι
για να χωρέσει στη διασταλμένη
διάρκεια του Βήτα

ο δικός τους χώρος

ο δικός τους ναός

ο οίκος της συν-λειτουργίας

 

 

 

 

 

 

 

 

Ένας νέος δόκιμος θεός δεν θα έκανε τίποτε περισσότερο από το να
αντιγράψει τον κόσμο που ιχνηλάτησαν δυο ψυχές μαζί

 

 


 

 

Αγιασμός

Μια κάμαρα αγιάζεται
από δύο κορμιά που κοινωνούνται

Σε τίποτε λιγότερο απ' τη
λειτουργία ενός παπά που
μετουσιώνει τα
ασβεστωμένα τούβλα σε ναό

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

Οι πεφωτισμένοι δεν έχουν έξωθεν και άνωθεν χάρη
είναι εσωτερικό ζήτημα με πολύ πόνο και διαδρομή

Τότε αναγορεύονται ως ικανοί να δεχτούν
το Ι Δ Ι Ο Ν φως

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Με την ανάσα μας δεν εισπνέουμε αυτό που υπάρχει μα το οξυγόνο που
παράγεται εν τω γεννάσθαι από το δισκοπότηρο της θείας κοινωνίας μας

 

 


 

 

Το μέγεθος του βιώματός τους δεν
εξαντλείται στο βίωμα γιαυτό
προστρέχουν μετά
πιασμένοι χέρι χέρι
γυμνοί
στο Ιερό του Λόγου
σε μυστική τελετουργία
να δουν με τις λέξεις
το θαύμα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Στέκομαι μπρος στην ισόβια στιγμή σαν τραγιάσκα διπλωμένη σε
ροζιασμένα χέρια αντίκρυ στο Χριστό