Άρθρα

Διάλογοι για τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ

Ελευθεροτυπία, 12/04/2009

Για ένα κόμμα της Αριστεράς όπως είναι  ο ΣΥΡΙΖΑ  που φιλοδοξεί να αλλάξει τον κόσμο αυτοσκοπός δεν είναι τα εκλογικά ποσοστά, ούτε θα έλεγα η συμμετοχή στην κυβέρνηση, με την προϋπόθεση ότι αντιλαμβανόμαστε τη διαφορά ανάμεσα στον όρο κυβέρνηση και εξουσία. Γιατί προφανώς και μας ενδιαφέρει η εξουσία η οποία έχει μια διττή φύση. Η εξουσία των από πάνω και η εξουσία των από κάτω. Και η Ιστορία είναι η ιστορία της πάλης αυτών των δύο εξουσιών. Επομένως αν μιλάμε με τέτοιους όρους τότε μας αφορούν  όλες εκείνες οι διεργασίες που οδηγούν στην ανάληψη τμημάτων της εξουσίας από τις συλλογικότητες και τους πολίτες, οι οποίοι βρίσκονται σε ανειρήνευτη πάλη με την εξουσία των από πάνω. Δηλαδή με τους νόμους τους, την ιδεολογική τους μηχανή, τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Βλέπετε η αλλαγή της κοινωνίας με όρους αντισυστημικούς και με όρους ανατροπής δεν είναι τηλεοπτικό σόου, ούτε πανηγύρια στους δρόμους μετά τα αποτελέσματα των εκλογών το βράδυ της Κυριακής.
Η δημοσκοπηκή έκρηξη του ΣΥΡΙΖΑ τον περασμένο Νοέμβρη στη συνείδησή μου θύμισε περισσότερο την έκρηξη στο χρηματιστήριο πριν λίγα χρόνια, η οποία δεν ήταν αποτέλεσμα νέου παραγόμενου προϊόντος, αλλά διάθεση για γρήγορο πλουτισμό. Έτσι και τα δεκαοχτάρια που δίνανε οι δημοσκοπήσεις  στον ΣΥΡΙΖΑ δεν αφορούσαν νέα υποκείμενα αποφασισμένα να αγωνιστούν και να θυσιάσουν πράγματα για μια μόνιμη και ουσιαστική αλλαγή στη ζωή τους. Μια αλλαγή που προϋπόθετε ενεργό συμμετοχή και συγκρουσιακή διάθεση με τις κατεστημένες δομές σε όλα τα επίπεδα.. Και δεν συμφωνώ με αναλύσεις που λένε πως φταίξαμε γιατί δεν διαχειριστήκαμε με επάρκεια αυτή την διάθεση του κόσμου. Με τον κόσμο ήμασταν έντιμοι. Δεν του υποσχεθήκαμε πράγματα που δεν πιστεύαμε μόνο και μόνο για να τον κρατήσουμε. Ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων (κυρίως) του ΠΑΣΟΚ μας πλησίασε έχοντας στο μυαλό του τη μεγάλη κεντροαριστερά που θα μπορούσε με συμφωνίες κορυφής των δύο κομμάτων να αλλάξει τα πράγματα. Και όταν δηλώσαμε κατηγορηματικά ότι αυτό δεν θα οδηγήσει μπροστά αλλά πίσω, επέστρεψε στη σιγουριά της φαντασιακής απαλλαγής από τη «Δεξιά», μέσα από την εκλογική του τηλεοπτική πολυθρόνα.
Αν θα μπορούσα να επισημάνω υποκειμενικές αδυναμίες του πολιτικού μας οργανισμού, θα έβλεπα ότι η διαφορετικότητα των απόψεων στο εσωτερικό μας ορισμένες φορές ξεπέρασε τα όρια του δημοκρατικού διαλόγου και έδωσε στην κοινωνία την εντύπωση της πολυγλωσσίας. Για παράδειγμα ενώ θεωρώ ότι συμβάλλαμε τα μέγιστα και διαχειριστήκαμε με πολλή τόλμη και ριζοσπαστισμό τα γεγονότα του Δεκεμβρίου, όλο το κόμμα δεν είχε τις ίδιες ταχύτητες και ορισμένα τμήματά του τραβούσαν προς τα πίσω επηρεαζόμενα από τις επιθέσεις που δεχόμασταν.
Το ότι αυτή η στάση μας εκτιμήθηκε από εκείνο το εκλογικό σώμα που είναι το πλέον ελπιδοφόρο, δηλαδή οι νέοι, φαίνεται από το γεγονός ότι σύμφωνα με την δημοσκόπηση της Metron Analysis  το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ  στις ηλικίες 18-24, εξακολουθεί να είναι στο επίπεδο του 18%.
Όσον αφορά το τι μέλει γενέσθαι θα έλεγα ότι με το πρόγραμμά του ο ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο είναι σε μια αντικαπιταλιστική προοπτική, αποκτά πλέον μια ταυτότητα που όχι μόνο είναι ελκυστική και ελπιδοφόρα, αλλά του παρέχει και ένα συγκριτικό πλεονέκτημα απέναντι στα άλλα κόμματα. Εκτιμώ ότι τα κύρια επίπεδα που μπορούμε να αναδείξουμε το επόμενο διάστημα είναι τα εξής:

  1. Ανάκτηση του δημόσιου χώρου. Συνέγερση όλων των πολιτών αρχίζοντας από τη μη ιδιωτικοποίηση των μεταφορών και φθάνοντας  ως την προάσπιση του πάρκου της γειτονιάς. Από την υπεράσπιση των μέσων μαζικής μεταφοράς, ως το δημόσιο πανεπιστήμιο. Από την ανάκτηση των ακτών (βλ. Δήμο Ελληνικού), ως την εθνικοποίηση της Εθνικής Τράπεζας.
  2. Ανάκτηση της εργασίας και της ασφάλισης.  Υπεράσπιση της σταθερής και μόνιμης εργασίας και ασφάλισης για όλους τους πολίτες. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να σταθεροποιήσει και εξειδικεύσει την επικέντρωση του στην σύγχρονη εργατική τάξη. Μέχρι στιγμής η επικέντρωση αυτή εκφράζεται με τις αναφορές μας στα θύματα της ευέλικτης απασχόλησης και της ανεργίας (προγράμματα stage, νέοι των 400 - 700 ευρώ κ.λπ.). Αυτό όμως δεν αρκεί. Είναι ανάγκη να συμμετέχουμε πιο ενεργά στους αγώνες της, να συμβάλουμε στην αναγκαία  συνδικαλιστική της ανασυγκρότηση, στη γενικότερη ταξική της αυτοπεποίθηση και αφύπνιση. Είναι σημαντικό να κατακτήσουμε νίκες, όχι μόνο αποτρέποντας τον εργασιακό μεσαίωνα, αλλά και να προτείνουμε και δράσεις αυτοδιαχείρισης και αυτοοργάνωσης.
  1. Ανάκτηση των δημοκρατικών ελευθεριών

Η κρίση των αξιών του νεοφιλευθερισμού μετατρέπεται σε κρίση όλης της κοινωνίας. Η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία αποκαλύπτει τον εικονικό χαρακτήρα της και γι’ αυτό αμφισβητείται πλέον ανοιχτά. Έτσι το μόνο που της απομένει, αφού δεν μπορεί να αρνηθεί τον ίδιο της τον εαυτό, είναι ο αυταρχισμός, η καταστολή και η συστηματική υποβάθμιση των πολιτικών δικαιωμάτων στο πλαίσιο της «αντιτρομοκρατικής» εκστρατείας. Η σωρεία των νέων νόμων για την κουκούλα και την περιύβριση της Αρχής δεν είναι απλά επικίνδυνοι αγγίζουν τα όρια του γελοίου.
Είμαι σίγουρος ότι η Άνοιξη είναι δική μας και θα την προσφέρουμε σε όλους.
 
 

Επιστροφή στην ενότητα Άρθρα