Και...

 

 

Εκείνη κραύγασε:

 

Στάζω γυμνή και ανήμπορη να κλάψω
με το λαιμό σπασμένο
στα δόντια η λέξη ματώνει
σαν τα έμμηνα της παρθένας που απορεί

Πότε ο κόσμος θα σκάσει στην πυροστιά
σαν κάστανο

Πότε η βία δεν θα κουλουριάζεται σαν οχιά
στη βάλανο

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

Εκείνη είπε:

 

Ακρωτηριάζω τα χέρια μου
το λαιμό μου το αιδοίο μου
απαρνιέμαι την ακεραιότητα
του χωμάτινου σώματος

για να φυτρώσουν οι φτερούγες των αγγέλων

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

Εκείνη ομολόγησε:

 

Δεν είναι ότι κόβω
τα στήθη μου
για να συναντηθώ
μαζί του
είναι ότι εκείνος
ξεριζώνει το αιδοίο του
και γίνεται ένα
μαζί μου
σε παραλληλία αφής

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

Εκείνη έγραψε:

 

Η γραφή του ζυμώνεται
στον πηλό μου
ψωμί με σουσάμι και άλας

Λίγο πριν την έγερση της
Εύας
αγγείο δια πνοής
«Έρως»

Κι ο κοντυλοφόρος να σμιλεύει τη
γραμμική βήτα

Άσπρο μελάνι ζωγραφίζει τις
κοιλότητές μου

Το πινέλο του ραίνει χρώμα καθώς
αγιασμός

Λάβα ρέει στις καμπύλες
φλοίσβος στο ρίγος του βράχου

Ηφαιστειογενής γλυπτική ή
ζωγραφική ποίηση

 

 

 

 

 

 

 


 

 

Εκείνη οίδε:

 

Ανακάλυψα το σώμα μου
μόνο όταν το είδα ως
όλον με το δικό του

Σαν τη μισή γέφυρα που
δεν φτάνει για
να διαβείς τη χαράδρα
και χρειάζονται δύο

Και το ποτάμι στο βάθος
να κυλάει καθώς μες την ψυχή μας

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

Οι πρώτες ρωγμές

Κι όλο έψαχναν οι επιβήτορες
της εξουσίας
μην τους ξεφύγει καμιά τούφα
απ’ τα μαλλιά γυναίκας και
γίνει σημαία της επανάστασης

Μην και καμιά μαυροφορεμένη
ξεγλιστρήσει στο σκοτάδι
κρατώντας στη χούφτα της
λίγο χώμα για τον Πολυνίκη

Περιφρουρούσαν οι νοικοκυραίοι
τα μαντριά τους
κλειδώναν τα θηλυκά τους στο γυναικωνίτη
του σκότους
για να προλάβουν την Άνοιξη της
εξέγερσης και του έρωτα

Διαβάζανε τον ύπνο των παιδιών
για να τους κλέψουνε τα όνειρα

Μα πιο πολύ τους ένοιαζε να
βρούνε και να κάψουν στην
πυρά εκείνους που συνέχιζαν να
μιλάνε για την Ζαν Ντάρκ την Ηλέκτρα την
Μήδεια και τον Προμηθέα που
αρνήθηκαν την αφυδατωμένη ζωή τον
συρματοπλεγμένο κόσμο τον
σταυρωμένο έρωτα

Κι όσο εκείνοι τόσο οι διαδηλωτές
πλήθαιναν και
δραπέτευαν από τα μουσεία στους
δρόμους της ανυπακοής

Οι πρώτες ρωγμές στο σώμα της τάξης

 


 

 

Οι δικές μας Χριστοί

1. Γυναίκες με τατουάζ στην ψυχή τους ένα δράκο κι ένα αστέρι
Κλυταιμνήστρα Ηλέκτρα Βιρτζίνια Γουλφ
2. Γυναίκες με ουλές από τη γέννησή τους που τις ξερνάνε στα μούτρα
αυτών που τις σημάδεψαν
3. Γυναίκες στο τσιγκέλι να φτύνουν τους επιβήτορές τους
4. Γυναίκες υπό ταξινόμηση που σβήνουν τον αύξοντα αριθμό στο
μπράτσο τους ξεκολλώντας το δέρμα τους
5. Η γυναίκα στο κρατητήριο στο χειρουργείο στην κουζίνα που την
αλυσοδένουν με χειροπέδες γάζες και στέφανα
6. Γυναίκες με το κεφάλι στο φούρνο του γκαζιού που δραπετεύουν από
την ασφυξία του βολικού και του εφήμερου
7. Γυναίκες με σπασμένες τις φτερούγες που αρνούνται τα χάπια και τη
νάρκωση διεκδικώντας το δικό τους ουρανό
8. Η γυναίκα αμαζόνα που κόβει το μαστό της για να μπορέσει να
πολεμήσει τα κοινωνικά στερεότυπα
9. Γυναίκες που δε διστάζουν να βαδίσουν πάνω στα κύματα κόντρα
στον καιρό και τη βαρύτητα της νόρμας
10. Η γυναίκα που ξεγλιστράει σαν χέλι απ’ την κοινωνική απόχη της
λαγνείας της υποταγής και της συνθηκολόγησης
11. Γυναίκες που πυρπολούνται στο καμίνι της ιστορίας και άλλες που
απανθρακώνονται στη φλόγα του έρωτα
12. Γυναίκες που δέχονται με λυγμό το σπέρμα του φόβου και γεννάνε
τον οίστρο της έκστασης και της αγάπης
13. Γριές γυναίκες που στα χαλασμένα δόντια τους ξεδιπλώνεται όλη η
ομορφιά του κόσμου
14. Γυναίκες που κρατάνε σφιχτά τα σκέλια τους δαγκώνοντας την οργή
τους για να μη γεννήσουν τους αυριανούς στρατιώτες σφαχτάρια της
νέας εποχής
15. Η Μήδεια που άλλαξε τη σχισμένη μήτρα της σε κόκκινο
τριαντάφυλλο του πάθους
16. Γυναίκες που προσχωρούν στην επανάσταση αναστηλώνοντας την
σπονδυλική τους στήλη σαν τους κίονες του Παρθενώνα